zaterdag 4 oktober 2008

Instrumental diving music for melons

Donderdag ging het nieuwe Stukjaar van start met het origineel betitelde Stukstart. Ik kan u nu reeds verklappen dat het is tegengevallen. Maar leest u vooral verder. Adem stond op het programma en Geert was nieuwsgierig. Yezerskiy trouwens ook. Over het mokkel dat hij bij zich had durf ik niets te zeggen.
Het voorprogramma werd verzorgd door Moskitoo & Filfla, een Japans duo. De vrouwelijke helft, Moskitoo begon in haar uppie met een gitaar, een laptop en een lading elektronische shizzle. Dit resulteerde in breekbare liedjes in het Japans doorzeefd door een nevel semi-militante noise. Veel mensen liepen weg of begonnen uitgebreide gesprekken over het dagelijks leven en andere onbenulligheden. De visuals waren half abstract en half zweverig. Vooral het druppelende vlindertje vond ik wel aangenaam.
Na een half uur ofzo nam die andere Jap, Filfla het over met een futuristische drone afkomstig uit dezelfde apparatuur. De visuals werden concreter. Denk aan een autopsie van een dode boot. Denk aan de eenzaamheid van de monorail. Het duurde niet lang of het begon serieus de keel uit te hangen. Dit was erger dan Pearl Harbour, erger dan Dresden.
Weer een half uur later deden Moskitoo en Filfla effectief iets samen terwijl de vogeltjes floten. Alle bejaarden en marginalen in de zaal werden wild. Tegen dat die nest afgelopen was, sloeg de klok al half elf en moest Adem dus nog beginnen. Wegens andere verplichtingen heb ik er precies anderhalf lied van gezien. Zwaar balen.
Nu ja, in het leven kun je niet alles hebben, zei mijn buurman altijd en hij kon het weten want hij had maar één voet. Dat kunt u allemaal nalezen in mijn weldra te verschijnen autobiografie De Terugkeer Van Marcel. Na de Revolutie gaat Japan tegen de muur.

Labels: ,

2 Comments:

Blogger Alexander said...

Ik was daar ook en nu u er over begint, herinnert u me eraan dat ik daarbinnen enkele woorden sprak die ik op mijn blog wil neerschrijven. Thanks.

oktober 05, 2008 11:25 p.m.  
Anonymous Maggie K. said...

Pas toen ik van de Kempenbus stapte drong het tot me door dat jij die kerel was die ik herkende, maar niet kon plaatsen.

Mijn oprechte excuses, maar ik trachtte me zo veel mogelijk te concentreren op faken dat ik sliep zodat de viezerd naast me niet met me zou praten.

oktober 06, 2008 3:53 a.m.  

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home