Klootvenijn

Gisteren stonden er geen Jappen op de affiche in 't Stuk. Ik verzamelde een onsje moed en zakte af. Marble Sounds deed het onthaal, een indiekwintet uit de driehoek Louvain-A'pen-Bxl. Leuke downtempo set al begon het iets steviger en eindigde het iets experimenteler. Grote frontman met een goede stem.

Micah P. Hinson rondde de zaak af. De "P." staat voor Paul en hij veranderde het Stuk in één grote boetiek. Uit de Rifraf had ik enkel de vergelijking met Johnny Cash onthouden.

Zij het dan een Johnny Cash die niet vies is van een streepje feedback en een vleugje surf. Een Johnny Cash die het op z'n Neil Youngs afwisselend hard rockend en zacht akoestisch doet. Een Johnny Cash die regelmatig zijn ziel uit zijn lijf schreeuwt. Een Johnny Cash die eruit ziet like a goddamned emo.

Bloody great stuff allemaal. Op de emolook na natuurlijk. Micah werd begeleid door een drummer die ook banjo speelde en een chick die weinig deed. Misschien is het minder verwarrend als ik thee maak.

Melk en suiker?