woensdag 15 oktober 2008

Popes have names these days

Maandag de AB bezocht, de grote zaal deze maal. Die club is toch maar een claustrofobisch rattenhol waar de kakkerlakken over het podium kruipen en af en toe muziek maken. De magneet die mij aantrok was Calexico. Ze brachten een ijzersterke portie van de zwoele woestijnmuziek waarvoor ze bekend staan. Dat paste heel goed bij de drukkende loomte die Brussel gewolfsklemd hield.
Calexico trad aan met zeven man, half Amerikaanders, half Europeaanders. Met bovendien twee gastzangeressen die elk een nummer of twee het achtste wiel aan de huifkar mochten spelen. In de bisronde kwamen er nog extra vriendjes bij tot er een voetbalploeg op het podium stond. Een bloedmooi concert maar veel te lang.
Het voorprogramma was Get Wel Soon, ook al een zevenling. Als Radiohead anno The Bends americana had gespeeld, zouden ze zo geklonken hebben. Met succulente samenzang van tot vier personen. Met een vurrukkulluke chick op viool en ander gerij, inclusief lange benen en kort rokje. Nu ja rokje, het was een jurkje. Van het soort dat opwappert als ze rond haar as draait.
Get Wel Soon was te vroeg begonnen en te snel geëindigd. Misschien is causaliteit toch geen verbeelding. Die oude nicht Hume moest het eens meemaken.

Labels: ,