Highway paul van ostaijen revisited

Een paar weken terug las ik ergens dat het ensemble Living Roots gisteren in Leuven onder de vlag Living Hero: Neil Young een tribute kwam doen aan Ome Neil. Living Roots is een collectief bestaande uit Gert Bettens, Jan De Campenaere (herinnert iemand zich Venus In Flames nog?), Ruben Block, Mario Goossens en Neeka. Dit puik kwintet wordt nog in de rug gesteund door Andries Boone van Lenny & De Wespen, Koen Garriau die uit het folkwereldje blijkt te stammen en Luk De Graaf die al met iedereen heeft gespeeld.

Ik dus snel informeren achter tickets edoch driewerf pindakaas: het was al uitverkocht. Ik heb mij dan maar op de wachtlijst gezet en dacht er verder niet aan. Tot ik gisteren rond half drie telefoon kreeg dat ik nog twee ticketjes kon krijgen. De emotie die toen in mij ontwaakte, kan enkel als geluk omschreven worden. Het spreekt voor zich dat ik het uur daarna onstuimig de luchtgitaar heb beroerd. In de privacy van mijn bescheiden woonst uiteraard.

Enfin ik dus met juffrouw Bo richting Minnepoort die avond. Geen idee wat er gebeurd is met de immer kritische Geert Simonis maar het was geweldig. Acht rasmuzikanten die hun gang gingen met een geweldig oeuvre. Dat kan haast niet mislopen. Het zegt misschien genoeg dat zelfs Gertje Bettens niet suckte.

Er werd afwisselend heel dicht bij en heel ver van de versies van Shakey zelf gespeeld. Denk aan een ultieme jam tussen Neil Young, Crazy Horse, Crosby, Stills & Nash en the Stray Gators. Denk dat het mooi was. Weet dat het mooi was. Beste voorbeeld is waarschijnlijk Like A Hurricane dat begon op het orgel zoals in de MTV Unplugged maar halverwege van een heerlijke portie gitaren werd voorzien. Setlistje:

Set 1: Tonight's The Night, Winterlong, Don't Let It Bring You Down, Harvest Moon, Revolution Blues, Tell Me Why, My My, Hey Hey (Out Of The Blue), I Believe In You en Cortez The Killer.

Set 2: The Old Laughing Lady, Cinnamon Girl, Old Man, Lookin' For A Love, On The Beach, Heart Of Gold, The Needle And The Damage Done, Drive Back en Rockin' In The Free World.

Bis: Like A Hurricane en Ordinary People.

Harvest en Zuma waren met elk drie nummers de best vertegenwoordigde albums. Het zegt genoeg over Neil Young dat ze met twintig andere nummers een even geweldige show in elkaar hadden kunnen boksen. De helft van de tijd heb ik met de oogjes dicht zitten genieten. Minpunt? De zeteltjes! Hoe kun je nu deftig tekeer gaan op Cinnamon Girl als je gevangen zit in rood pluche?