vrijdag 28 november 2008

Is dit nu nieuw-zeeland?

Gisteren onder het motto "blijf in je kot" wat door Leuven geslenterd in goed gezelschap. de M.B. Kotroute van AmuseeVous bracht kunst in de koten. Wij gaan hieronder enkel emmeren over de muziek. Over schilderijen enzo weten wij geen reet. Onze mening daarover leest u volgende week maar in de Pravda.
Ravenstraat 87: The Bear That Wasn’t – halve finalist van Humo’s Rock Rally – speelde een half uur ten dans in het kot van een postmoderne hipster met een voorliefde voor jazz en Bob Marley. Bear, met de B van breekbaar en broos. Niet slecht maar veel langer zou hij niet hebben kunnen boeien. Bovendien waren we constant bang dat hij Give Peace A Chance een beurt zou geven. In plaats daarvan coverde hij Chim-Chim-Cheree, bekend uit Mary Poppins van Robert Stevenson.
Tiensestraat 227: een portie eclectische muziek van Thick Fish. Wij zagen een kot met alcohol in alle hoeken en gaten. Wij hoorden weinig eclecticisme. Wel veel brave folkpop en acid skiffle. Net toen we het goed begonnen te vinden, torpedeerde het viertal zichzelf door She Goes Nana van the Radios te coveren.
Ter afsluiting van de avond trokken wij richting STUK voor een optreden van Nele Van den Broeck en haar twee begeleidsters. Wat wij daar zagen heeft ons blij gemaakt. Wat wij daar zagen heeft ons diep geraakt. Vooreerst herkenden wij in de drie dames leden van the Go_Tell. Eens van die schok bekomen hadden ze nog leuke liedjes bij ook. U denkt best aan Daniel Johnston als Flair lezende huisvrouw. In openingsnummer Losers’s Twist zat een leuke flard Do You Wanna Dance? en elders werd voorzichtig geknipoogd naar Brown Eyed Girl van Van The Man Morrison. Nele Van den Broeck kan ons krijgen maar wij haar niet.
Conclusie: de avond was gevarieerd, sexy en rommelig. Een beetje zoals ons kot. De volgende keer blijven we daadwerkelijk thuis.

Labels: , ,

0 Comments:

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home