Queen ≠ jazz

Gisteren zondag een beetje Jazz Op Zondag geschnitzeld te Stuk. Omdat mijn beloftes schulden maken all over town. Omdat ik niet wil eindigen zoals Barack Obama: op de bodem van Lake Michigan met een blok beton rond mijn benen, de handen op de rug geboeid, een machete door de linkerlong en een kogel door de maag gejaagd.

Omdat het thuis een puinhoop is nu mijn mammie in het hospitaal verblijft. (Gisteren werd mijn middagdutje verstoord door een rat.) Omdat Yezerskiy Limburg zo snel mogelijk verlaten heeft. Omdat artikel vierentwintig van de universele verklaring van de rechten van de mens stelt dat een ieder recht heeft op rust en vrije tijd.

Op de agenda stond het engimatische Scandinavische combo Emil De Waal+. Een hoedje op toetsen, een baardje op lapsteel en banjo, een plastron op drums en elektronica. Er is nog nooit slechte muziek gemaakt met een banjo. Al is Sufjan Stevens een paar keer verrekt close gekomen. U leest het goed: er was geen saxofoon mee gemoeid. En ik maar denken dat dat verplicht is in jazz.

Anyways het trio bracht wat abstracte jams die soms naar funky dub neigden en soms naar gewank. Maar er zat een heerlijk stukje dixieland swing in featuring de hobo. Toegegeven: dat is geen sax maar het komt in de buurt. Na de pauze werd het iets uitbundiger met als hoogtepunt een fraaie portie demente surfrock.

Voor herhaling vatbaar.