maandag 3 november 2008

You do not invite a sex offender over for diner without talking to me first

Arno heeft mij teleurgesteld.
Laat ons even terugspoelen. Arno speelde zaterdag in de Posthoorn in Hamont. Laat ons verder terugspoelen. Het jaar is 1999. Onze clochard de luxe wordt vijftig en staat met een groot interview in de Humo.
De veertienjarige Geert vindt dat een geweldig interview en doorzoekt zijn vaders CD-collectie. De veertienjarige Geert stuit op Idiots Savants en wordt stapelverliefd. Toen die CD twee weken terug werd opgelegd in de Libertad, kon ik nog welk woord meezingen. Dat soort plaat is Idiots Savants voor mij.
Arno werd Mijn Grote Held. Ik heb Arno geziet op mooie festivals, ik heb Arno gezien op kutfestivals. Ik heb Arno gezien in mooie zalen, ik heb Arno gezien in kutzalen. De Posthoorn in Hamont mag officieel gelden als een mooie zaal. Maar toch. Nu slaat vooral het besef toe dat ik getuige ben geweest van Arno's trage aftakelen.
Laat ons beginnen met de band. Serge Feys is een oude getrouwe en ook die bassist gaat al even mee. Maar Geoffrey Burton is vervangen door een melkmuil en de drummer lijkt op Willie Wartaal. Waar ik tot nu toe vaak begeleidingsgroepen heb gezien die Arno omhoog stuwden, bleef deze incarnatie er vooral bij hem enkel op te vangen als hij struikelt.
Dat is een reëel risico met een mankepoot als onze lonesome Zorro. Bij Les Filles Du Bord De Mer was hij de derde strofe kwijt en freestylde hij er wat koeterwaals overheen. Ook bij het voorstellen van de muzikanten liep er iets mis. Op gitaar: Wendy Van Wanten. Op toetsen: Wendy Van Wanten. Op drums: Carla Bruni. Op bas: Phaedra Hoste. Nooit geweten dat Wendytjen multiinstrumentaliste was.
Laat ons verder gaan met de setlist. Nummers van recente platen zijn vooral zwakke doorslagjes van classics. Het meest blonken nog wel de liederen van the mighty T.C. Matic. Daarmee bedoel ik niet een mat Oh La La en een haperend Putain Putain. Wel een onverwacht L'Union Fait La Force, een wild Que Pasa en een schel With You.
Misschien moet Arno gewoon beslissen wat hij wil zijn. Ik gun hem een toekomst als volwaardige oldiesact. Maar dan moet hij alle nummers van na 1994 buiten smijten. Ik gun hem een toekomst als bluesy cabaretact. Niet toevallig was het beste nummer van de avond zijn bekentenisversie van Knowing Me, Knowing You, enkel begeleid door piano en bas.
Laat ons ten slotte nog even schijten op het publiek. Alle oudere jongeren van Noord-Limburg waren er. Zelfs Stijntje Meuris was er! Het is tegenwoordig zeldzaam geworden dat ik nog tot de jongste tien procent van een optreden behoord. Zelden zo'n mak publiek gezien. Stond ik al een half optreden wild te dansen - ja Yezerskiy: iets met een kleuter en een frisdrank - pas bij Oh La La kwamen dronken mannen mij vergezellen.
Want dat is nog zo'n paradox: volgens mij was dit een slecht Arno-optreden, dat wil nog niet zeggen dat ik mij niet uitgeleefd heb. Ik wil ook niet te negatief zijn. Charisma heeft Arno meer dan Big Nasty J. en Benito Mussolini samen. Bovendien kan hij met een festivalset van een dik half uur korter iedereen wegknallen.
Toch heeft Arno mij teleurgesteld. Over zes jaar mag hij met pensioen. No more heroes, quoi? Behalve Mauro dan. Binnenkort heb ik een afspraak met hem en zijn Grooms. Wedden dat ik hem niet hoef te schrappen?

Labels: , , ,

3 Comments:

Blogger Phumazz said...

Waarvoor dank.

november 03, 2008 5:26 p.m.  
Blogger San F. Yezerskiy said...

(Judas.)

november 03, 2008 7:39 p.m.  
Anonymous Anoniem said...

Ik denk dat je binnenkort meer ondersteboven zal hangen dan mussolini. Word to the wise pal, don't diss me on the internet. En al helemaal niet in het echt want word on the street is dat er voor minder gevallen zijn. In de rivier. Met een blok beton aan hun been.
Wel een leuke recensie voor de rest hoor.

november 03, 2008 8:28 p.m.  

Een reactie posten

<< Home