You can't be twenty on cookie mountain

Vervang in gedicht een woord door een ander en het hele gedicht is kapot. Ben ik even blij dat ik geen meer poëzie schrijf. Links en rechts heeft iedereen 2008 al ten grave gedragen onder een zware lading eindejaarslijstjes. Ook ten huize Simonis hield uw gewaardeerd popkenner een verdiende winterslaap.

Maar toen zwaaide iemand met tickets voor Teutrock, gisteren te swinging Zonhoven en Jarne et moi dus daarheen. Om u een idee te geven van de onverwachtheid: ik had zelfs geen oordopjes op zak. Teutrock barstte uit zijn voegen van experimentele freejazzgroepjes.

Opgepast dus: voor mensen die alleen bekend zijn met een traditionele opstelling van zang, bas, gitaar en drums kan zo'n live-ervaring zeer verwarrend zijn. Wat is punk? De blik in haar ogen, dat is punk. En jaar na jaar, maand na maand zo'n blogje vollullen, dat moet ook wel punk zijn.

Zonhoven is een vieze coté, laat daar geen twijfel over bestaan. Zelden zo'n fraaie collectie foute matjes, scheve hanenkammen, emo-wankers en bejaarde oi-punkers op één plek gezien. Horresco referens.

The Killbots. The El Guapo Stuntteam it's okay to like! Soms wat te veel jam en te weinig song. Als er nu één plek is in België waar zoiets past, dan is het wel Zonhoven. The Killbots namen afscheid van hun gitarist en kondigden en passant aan een rustpauze in te lassen. Spijtig want hun CD staat geregeld op ten huize Simonis. Bestaat de term "Southern stoner" al? En zo nee: mag ik die dan nu claimen?

Southern Voodoo. Destijds al getipt door mijn jurist. Tweede band van de dag met een Flying V. Hadden een totaal minimum aan liedjes bij maar een goede leadgitarist - Slash in het diepst van zijn gedachten. Helaas kon die het niet alleen dragen met een paar serieze dipjes als gevolg. De frontman lalde een paar onverstaanbare dingen. Southern Voodo uit West-Vlaanderen, dames en heren: het Limburg van België.

Belgian Asociality. Hi-la-risch maar om alle foute redenen. Wat kan/moet/mag een serieus mens daar nu van vinden?

Three Day Treshold. Vrolijk bandje uit Boston, Massachusetts. Speelden both kinds of music: country ànd western! Laat ons het maar cowpunk noemen. Toegankelijke, opwindende sound netjes verpakt in toppie nummers aangevuld met welgekozen covers: Cocaine Blues, Drunken Sailor, You Can't Always Get What You Want en Folsom Prison Blues. De frontman had een sticker op zijn gitaar: "my grass is blue" en zo is het maar net. Even, heel even was evenementenhal Den Dijk the Ryman Auditorium. Yihaa!

The Kids. De derde maal op een half jaar dat ik deze kinderen tegenkwam. Puur muzikaal heb ik het nu wel gezien voor even. Maar het publiek reageerde hier veruit het meest enthousiast. Dat verhief Ludo et les garçons tot volksmenners zoals ze er bij de Lijst Dedecker handenvol zoeken.

Daarna zijn Jarne en ik verzeild geraakt op een underground party in Hasselt. Hoe minder daarover gezegd, hoe beter.