donderdag 31 januari 2008

Schadewagens verkiezen de sjachertaal

Woeptiedoe: gedichtendag in ons miezerige taalgebiedje en dus ook op ons miezerige blogje.


Labels:

zaterdag 26 januari 2008

Fuck les lacs du connemara

Als puntje en paaltje samen op de lappen gaan, lult rock & roll zonder muziek slapper dan VijfTV. Gisteren onderdak gevraagd en verkregen in het Depot. The Sadies zijn een goed gekleed kwartet rond een reusachtige siamese gitaartweeling. Zij verkondigen een evangelie van surf, country en woestijnpunk. Gisteren deden zij dat goed, afwisselend wel en niet instrumentaal.
Wanneer ik mijn zombiewestern anno Leuven Vlaams draai, vraag ik the Sadies voor de soundtrack. In afwachting mogen ze aan hun bindteksten werken. Het is redelijk redundant om vijf maal te herhalen dat ze een tafeltje hebben waar je t-shirts, platen en wat al niet kunt kopen.
Hoofdschotel: Heavy Trash, een project van Jon Spencer en Matt Verta-Ray. Voor het gemak werden zij gewoon begeleid door the Sadies. Logischerwijs werd er bij momenten een indrukwekkende atlantikwall van vier gitaren opgetrokken.
Van the (Pauzerende? Gepensioneerde? Bankroete?) Jon Spencer Blues Explosion zag ik ooit een half optreden op Pukkelpop. In vergelijking met daarmee is Heavy Trash een band met meer historisch bewustzijn. Dit was muziek die koppig volhield dat Elvis nooit naar het leger was geroepen. Dat Little Richard nooit het seminarie was ingegaan. Dat Buddy Holly nooit het vliegtuig had genomen.
Deze premisse resulteerde in een puik showtje met Jon Spencer als de messias, die al jaren wordt aangekondigd door Brian Setzer De Doper. In het begin werd er slordig gespeeld en klonk de geluidsbalans schever dan Petit de dag na St V. Technologische vooruitgang corrigeerde dit na een kwartier.
Daarna bleef het problematisch om uit te maken waar een nummer begon, pauzeerde en afklokte. Gelukkig was er gelegenheid genoeg om uitgebreid te shaken. De oudere jongeren in het publiek maakten hier uitgelaten gebruik van. Picture grijzende en kalende vetkuiven. Zelf vond ik the Sadies ietsje beter. Het setlistje hiernaast is dat van Heavy Trash overigens.
Als je mij niet gelooft, vraag het dan aan avonturier Bert. Hij was erbij. Hij zal het bevestigen. Of vraag het aan Pony. Pony was er ook. Pony heeft er foto's gemaakt. Die linkse, bijvoorbeeld, van Jon Spencer himself.

Labels: , ,

vrijdag 25 januari 2008

Dodgy curvin's is playing at my house

Welkom, lieve lezer, in het popjaar 2008. In de ideale wereld draait rock & roll om meer dan enkel muziek. Vol goede moed ben ik gisteren naar de AB getrokken voor de spoken word show Provoked van Henry Rollins. In een eloquente en intelligente monoloog greep hij, zonder de nodige humor te schuwen, hete hangijzers als Pakistan, David Lee "Diamond Dave" Roth, the Ruts en alligators doortastend bij de lurven. Geloof me als ik u bezweer dat Henry serieus ass rockte gedurende drie intense uren. Zonder te haperen, zonder slokje water, zonder ooit te wijken uit het zwaartepunt der rock & roll.

Labels: ,

donderdag 10 januari 2008

Good morning lemmings is playing at my house

Sugar pie honey bunch,
Ooit was jij de mijne en ik de jouwe. Op tragische wijze heeft het noodlot onze amour fou richting fade away gepusht. Terwijl het zo veel beter is out te burnen. Ons vuur is ondanks alle explosiviteit domweg in coma gesukkeld. Vandaag wil ik de stekker definitief uittrekken.
De pers verkondigt al enige tijd je zwangerschap. Ik gun je al het geluk van de wereld. Ik gun je zo veel kinderen als je aan denkt aan te kunnen. Maar Ed als vader? Dat randste geval van de twee supernerd dj’s? Een. Brug. Te. Ver. Dat groot, rood geval in San Francisco bijvoorbeeld, uit de begingeneriek van Full House.
Vroeger liet je me glimlachen. Een grote verdienste in de droeve jaren van de vroege éénentwintigste eeuw. Je spookte door mijn hoofd als een overmoedig lid van de Klu Klux Klan door Harlem. Of the Bronx, daar wil ik vanaf zijn.
Een brandhaard mag niet te lang duren. Twee dagen later komt het journaal toch af met een hipper item. Negen kansen van de tien iets met moslimfundamentalisme. Het heeft niet lang geduurd maar het is mooi geweest.
Jij verdwaalde in de nasleep. Jij vlinderde van man tot man. Common en Jamie, tot daar aan toe. Toffe jongens die tegelijk serieuze mannen zijn. Mensen die jou iets te bieden hebben. Maar dat straatschoffie van een Dizzee? Of dat stuk crapuul van een Robbie? Het ging niet goed met je. Het ging schandalig slecht met je.
Ik zou er altijd voor je geweest zijn. Je hoefde er maar om te vragen. Zelfs dat niet. Een nachtelijke mailzucht. Een kreupel briefje aan een dito duif. Een korte boodschap op een spandoek achter een vliegtuigje. Ik zou er altijd voor je geweest zijn. Luisteren naar trieste verhalen uit je kindertijd. Je t-shirts en boxershorts uitlenen zoveel je wilde. Gaan winkelen voor sportschoenen of all schoeisel.
Het heeft niet mogen zijn. Jij gaat moeder worden en ik geen vader. Met mij gaat het goed. Ik heb pas een succesvolle reeks voorstellingen gegeven van mijn onemanshow Geert Geeft Geschiedenis Op Het TSO. In een eloquente en intelligente monoloog greep ik, zonder de nodige humor te schuwen, hete hangijzers als het unionisme, de Vlaamse Beweging en de Contrareformatie doortastend bij de lurven.
Jij gaat moeder worden en ik geen vader. Misschien bel ik je over drie decennia wakker met de woorden: “How’s your husband? And how’s the kids? You know that I got married too?” Misschien vind je ooit een anonieme teddybeer in de post. Misschien weet ik morgen niet meer wie jij bent. Laat vanavond dan ook eeuwig duren.

Labels: ,

dinsdag 8 januari 2008

Blue, black & dirty green

In onze reeks Niemand Weet Waarom: ik heb een derde blog geopend op kaasdrager.blogspot.com. Die naam is te cool om te laten liggen. Het wordt nog beter: ik ben voorlopig niet van plan er effectief iets mee te doen. Mensen met een beetje gevoel voor zaken mogen gerust een bod doen.

Labels:

woensdag 2 januari 2008

Ze is inzichtelijk geen wonderkind

I've got a feeling 2008 is gonna be a good year. Especially if you and me see it in together. Anyways: nicotine from a silver screen betreffende het voorbije maandje:
  • The Little Mermaid (1989) van Ron Clement & John Musker
  • Gummo (1997) van Harmony Korine
  • Fubar (2002) van Michael Dowse
  • Glue (2006) van Alexis Dos Santos
  • Sunset Boulevard (1950) van Billy Wilder
  • Monkey Business (1931) van Norman Z. McLeod
  • American Gangster (2007) van Ridley Scott (welkom terug, Armand Assante)
  • Chasing Amy (1997) van Kevin Smith
  • Good Night, And Good Luck (2005) van George Clooney
  • A Streetcar Named Desire (1951) van Elia Kazan
  • Ratatouille (2007) van Brad Bird & Jan Pinkava
  • Secret Window (2004) van David Koepp
  • Bad Santa (2003) van Terry Zwigoff
  • Hamburger Hill (1987) van John Irvin
  • High Fidelity (2000) van Stephen Frears
  • Kids (1995) van Larry Clark
  • Piranha (1978) van Joe Dante
  • Piranha II - The Spawning (1981) van James Cameron
  • The Truth About Cats & Dogs (1996) van Michael Lehmann
The sweet serenity of books betreffende het voorbije maandje:
  • Negen Verhalen van J.D. Salinger
  • Popcorn van Ben Elton
  • De Vanger In Het Graan van J.D. Salinger

Nou, nou, nou, dat was het me het maandje wel. Taaltip van de dag: wildragout is een chic woord voor stoofvlees. Tot kijk.

Labels: ,