donderdag 28 februari 2008

De wijchmaalstroom

Een kat van het Belgisch leger - picture André Flahaut als doelwachter van F.C. De Kampioenen of Pieter De Crem terwijl hij heel veel piepers jast - heeft mij - op gevaar van eigen leven - updates bezorgd van Het Literaire Front. Het werd verdomme tijd. If you don't like my lyrics you can press fast forward.
Zoals aangekondigd: Yang featuring moi!

De katten van het sympa, Leuvense handelspand Boekcargo hebben op de Gedichtendag mijn - wel ja - gedicht let sexy young assassins sit & grow lazy geëtaleerd. In ruil kreeg ik een paar halvegare poëzietijdschriften en een beetje free booze. Doorgaans moet ik daarvoor mijn moeder verpanden. Een loserkat van de Leuvense Pravda hoorde de klok luiden maar wist de klepel niet te vinden.

In de vierde editie van de poëziewedstrijd Brabantgedicht ben ik niet gekomen. Heb ik niet gezien. Heb ik niet overwonnen. Ik heb zelfs de finale niet gehaald. Wellicht zijn die katten er - ondanks cunning bedrog - achtergekomen dat ik niet in Brabant "woon". Dura lex sed lex. Dixit het juryrapport: "Geert bezit een eigen stem, die niet volmaakt is maar wel intrigeert, origineel qua thema en verwoording."
Ten slotte begint De Gevestigde Orde mijn gepeperde pen en encyclopedische muziekkennis op te pikken. Ik ben gepolst door Kat X van Radiozender Y om te collaboreren aan Plan Z. Daarover meer eens Plan Z de embryonale horror ontgroeid is.

Labels: , , , , ,

woensdag 27 februari 2008

Momma; there's a black lady on tv & she ain't no maid

Gisteren Black Francis tegen het omvangrijke lijf gelopen aan de Botanique. Omdat ik luier ben dan de gemiddelde Waal ga ik mijn review gewoon stelen bij mejuffrouw Tine.
Woohoooo.... Prachtig; subliem; zooo moooooi; kippenvelmomenten; rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr; superrrr en simpelweg het allerbeste!! Dat was het allemaal!!! De botanique was niet voor niets uitverkocht! ;) Achteraf met Jorien nog eentje (of 2) gaan drinken in het forum om onze heftige dorst te lessen!! Maar daar was het blijkbaar een invasie van janetten. Het was een fijne, geslaagde avond!! Maar nu hebben mijn voetjes rust nodig!!!
Daar wil ik nog aan toevoegen dat de heer Francis zich nogal strak hield aan het spelen van zijn rockopera Bluefinger en dat er nauwelijks iets van the Pixies gepasseerd is. Doch verder geen paniek: binnenkort komt Frank "Black" Vanderlinden hen vadermoorden aan het Stuk. Allen daarheen!
Bobbie Peru verzorgde overigens het voorprogramma gisteren. Dit powertrio vuurde snelle salvo's teringherrie af. Feestelijk als een Kosovaar; die zo traag is van begrip dat hij nu pas doorheeft dat hij onafhankelijk is. Een band die zijn naam ontleend aan Wild At Heart kan sowieso niet slecht zijn. And weird on top.

Labels: ,

zondag 24 februari 2008

Cocaine is like really evil coffee

Gisteren zou de sensationele pletwals Dodgy Curvin's Lommel veroveren. Helaas hadden Pony en ik een afspraak met Raymond van het Groenewoud in de rocktempel Palethe; in de wereldstad Overpelt. En dat allemaal op de eerste verjaardag van mijn zusje! Al vierde zij haar verjaardag liever op een tropisch eiland.
Zwijg me van de laatste kutgroep uit Engeland. Ik hou van veel muziekjes. Al hou ik niet van Divan Express. Technisch gezien niet het voorprogramma maar een Nederlandstalig bèndje dat buiten de zaal; in de zogenaamde "cafetaria"; de meute mocht vermaken. De Pony Express konden zij niet evenaren maar was de bedoeling niet. Ergens klonk het gezelschap als een Tom Waits-kloontje. Elders hadden ze een lied geschreven over de E313. Een nummer over een nummer! Stuur Divan Express gerust naar Eurosong. Dan kunnen the Paranoiacs thuis blijven. Als u nog een "cafetaria" te bevolken heeft; bel Divan Express en vraag naar de heer Divan.
Raymond zelf was een verademing. (Everest-beklommen-en-er-wacht-een-Sherpa-met-een-verse-bus-O²-op-u-verademend.) Een verfrissing zelfs. (Terras-doen-op-Molenheide-tijdens-de-hittegolf-en-eindelijk-tijd-voor-een-pauze-met-een-welverdiende-tien-liter-emmer-H²O-verfrissend.) Dit was waar muziek om zou moeten draaien. Ideaal om alles in perspectief te zetten. Drie akkoorden en de waarheid.
De zeskoppig band zal hier gelden als De Blauwdruk Der Begeleidingsgroepen. (Al was de leadgitarist bij momenten te veel het haantje de voorste.) Funky; uitgelaten; intiem; you name it. Maar altijd in functie van de song. Behalve misschien bij Twee Meisjes. En steeds stabiel in de rug van Raymond; de minst typische frontman this side of James Murphy. Terwijl Hij qua silly dances zo tussen Tim Vanhamel en Rudeboy mag gaan staan. Muzikaal schipperde het tussen stevige rock; voorzichtige exotica en ballads uit de eerder vermelde cathegorie "intiem". Flardjes ska leunden op het randje van mijn verdraagzaamheid maar ik kon mijn cool bewaren. Weg Met Amerika was te veel grap en te weinig song. Nu ja; zoals Grégoir Peignoir al zei: "Weg Met Raymond van het Groenewoud".
Qua cool kan ik veel van Hem leren. De onthechtheid waarmee Hij Zijn "verplichte nummers" voor de leeuwen wierp; die ze meezingend aan flarden scheurden: hoed! Komen we ten slotte bij misschien de grootste troef van de avond: de trips naar coverland. Neem het van mij aan dat Zoals Gewoonlijk vanaf nu de standaardvorm zal zijn; ondanks verwoede pogingen van Claude en Paul. Frank was gewoon een maffiahulpje. De naam Sid zal nooit meer iets betekenen. Is er trouwens iemand die nog weet dat Je Veux De l'Amour een cover is? Er zou een Nobelprijs moeten zijn voor de vanzelfsprekendheid waarmee Raymond Twist & Shout naar zijn hand zette.
Voer dan direct ook een Nobelprijs in voor meest irritante publieksgenoten. Ik nomineer met plezier de koppel kippen achter me. John Miles dissen in plat Limburgs ain't cool. Dat zal het zo wat zijn qua bemerkingen. Ik ga een paar uurtjes werken want er moet brood op de plank komen. Morgen mag ik weer wat lesgeven op het TSO. En met u?

Labels: , ,

vrijdag 22 februari 2008

Pass me the gravy like a ninja

Omdat luid en snel niet altijd zaligmakend zijn. Omdat ik op tijd en stond graag mijn arm afbind om mijn bloedbaan te verzadigen met een injectie perfect geörkestreerde pop. Omdat ons Geike een hete doos is. Daarom stond ik gisteren bij Hooverphonic in het Depot. Bleken die net een psychedelisch pad te volgen. Just my luck.
Al bij al: the Grateful Dead, they ain't. Een brok van de nieuwe plaat werd afgerateld. Als er klassiekers in spé tussen zaten, dan hielden die zich verborgen in de sound. Van de sound zelf is er tot heden weinig blijven beklijven.
Toch was ik bovengemiddeld tevreden met het greatest hits-rondje dat volgde. No More Sweet Music ontaardde in een woeste surfjam en Jackie Cane passeerde perfecter dan ik het kan dromen. Tel daar ons Geike bij, die zich verkleed had in Catwoman (met titty tape en alles) en u zou ook tevreden zijn geweest. De wereld, die is van mij. Maar Alex Callier mag op bezoek komen. Om spek te bakken!

Labels: ,

woensdag 20 februari 2008

Het dr. winston o' boogie rock 'n' roll-tehuis

Gisteren in een ultieme poging tot verzoening met de Walen nog eens afgezakt naar de Botanique om aldaar verdacht veel Nederlands in de lucht te horen zweven. Driewerf pindakaas.
The Willowz serveerden het voorgerecht. Ouderwets langharig werkschuw tuig uit Californië. Luide grungepop alsof Charlies Manson the Magic Numbers heeft overgenomen. Niet mis maar met foute drumsolo in het midden en een doorslagje van Simple Twist Of Fate aan het einde.
Hoofdschotel Sons & Daughters maakten minder indruk. Dun totaalgeluidje dat pas opleefde als er wat country door de mix gedraaid werd. En toen riep mijn bed dat ik moest komen slapen. De stoïcijnse bassiste mag altijd eens langskomen in mijn dromen.

Labels: ,

dinsdag 19 februari 2008

La ville de nantes innove au niveau des moyens de locomotion

Ik ben al jarenlang een groot sympathisant van De Kosovaarse Zaak. Kosovo is dan ook het Limburg van de Balkan. Toen ik het nieuws van de onafhankelijkheidsverklaring hoorde, genas ik op slag van mijn griep en ben naar een optreden geweest! Dat optreden viel echter tegen dus ik vrees dat Servië toch nog een stokje voor de onafhankelijkheid gaat steken. Ain't that a shame?
Anyway, optredentje dus: Kula Shaker in de Botanique. Een Brits groepje dat na vijf jaar split voluit gaat voor de reünieoptredenspoen. Pony en ik kregen vooral veel uptempo neohippiepop te horen met fluffy teksten. Leuk voor heel even maar na het eerste half uur begon de combinatie al te muffen dat het niet mooi meer was. Op dat moment waren er al projecties van Jerry Garcia gepasseerd!
Kula Shaker had een wannabe-Jimi Hendrix op gitaar en vocals, gekleed in een glanzend tuniek. Plus een toetsennist die er uit zag als een lid van the Band maar speelde als iemand die nooit verder heeft gekeken dan the Doors. Tel daar nog een bassist bij met een hoedje en een drummer met een mutsje. Of trek ze er vanaf. Whatever, weet je wel?
Kosovo vrij!

Labels: ,

zaterdag 16 februari 2008

Brother kay & the monolithic incursion of mid-15th century faith

Kulturama part two: dubstuk! Uno: Saviour featuring Grimelock & MC Maelan. De zaal daverde als Berlijn in april 1945. Als dit geen grondtonen waren, weet ik het ook niet meer. Er zat een lekker flardje Ain't No Sunshine in de mix. Dat is mooi, dat mag.
Dos: Shackleton. Het tempo mocht ietsje omhoog. Mensen klaagden dat dit eigenlijk geen dubstep was. So fucking what? Denk aan die laatste symfonie van Mahler uitgevoerd op een Stalinorgel.
Tres: Milanese. De rillingen liepen over mijn rug. Eigenlijk begon ik gewoon ziek te worden. Fuck dat. De muziek was al heftiger dan voorgangers. Denk gerust aan Hiroshima maar ook weer niet te lang.
Cuatro: Grimelock featuring Maelan & Dynamic & Rama. De drie vocalisten op het podium brachten de standaard hiphopclichés mee. Het publiek moest lawaai maken en kreeg eindeloos te horen dat het zich in Leuven bevond, op het Kulturamafestival zo waar.
(Dat is tenminste de volgorde die uithing. Weet ik veel wie daadwerkelijk wanneer op het podium stond. Het was een groter komen en gaan dan de Lijst Dedecker.) Er was minder volk dan vorig jaar en gelukkig ook minder fasco's. Het gaat de goede kant uit.

Labels: ,

vrijdag 15 februari 2008

K-man island & the vespa's

All right baby, Kulturama is back in town. Let's get it on! Met een prettig avondje Mintzkov & Friends in het Depot, bijvoorbeeld. Om ons te verwelkomen werd Barracuda opgelegd. De avond kon al niet meer stuk.
First up: MacGyver Hofstadt! Als Stijn seks is, is deze heer gonzoporno. Daar is niets op tegen. In zijn uppie loopte hij beatjes en gitaar over elkaar heen tot er liedjes ontstonden. Die voorzag hij van vocals door het zogenaamde zingen. Af en toe bungelde Petit zijn droombas rond MacGyvers nek. Zijn materiaal stond op een strijkplank. Zijn teksten las hij af van spiekbriefjes. Hij wierp mysterieuze buisjes door de zaal. Een grote spin kwam op het kabaal af. Mac zette zijn gerief op endless repeat alvorens het podium te verlaten.
Second up: Minguz! Een drum-(contra)basduo, dat zijn podiumstek had verdiend in de grote Mintzkovcoverwedstrijd. Dubby ingetogenheid op smaak gebracht met een flardje artyfarty, zeg dat ik het u gezegd heb, dat ik het u gezegd heb. De drumvellen werden gegeseld door een Mauro-look-alike, which is nice. Halverwege de set stond een intiem intermezzo voor zingende zaag en accordeon.
Third up: Mintzkov zelf! Maar niet vooraleer drummer Min Chul een compilatiefilmpje van zijn favoriete horrorfilms op ons losliet. Dat filmpje was much ado about noppes. Over Mintzkov daarentegeen valt geen slecht woord te zeggen. Sharp as a razor, steady as a TGV. Met eerste halte bij rustpunt Mimosa. Met tweede halte een drietal nummers met Tommetje Barman op guest vocals. Eindpunt een nieuwkomertje solo gebracht door frontman Philip Bosschaerts. Sweet! Supersweet zelfs!
Ollmeister, nooit vergeten dat ik u graag zie.

Labels: ,

vrijdag 8 februari 2008

Happiness becomes the pursuit of trivia

Geert heeft dus een paar daagjes lekker gechilld met Pony aan de zee. Die stomme, zelfingenomen, wannabe zee viel zo face to face best wel mee. Al waaide het wat hard. Stomme, zelfingenomen, wannabe wind. West-Vlaanderen is sowieso het Limburg van België.
Halverwege kregen Pony en ik het gezelschap van Lily. Na nog zo'n drama dook zij met alle plezier onder, terwijl de Britse pers een velddag had. Donderdag zijn we met zijn driën gezellig naar een optredentje geweest aan 't Stuk. Meer moet dat niet zijn. We werden vriendelijk onthaald door Sleepingdog, een project van zwangeres Chantal Acda.
Zij werd begeleid door een man, die stiekem headbangde en een juffrouw, die zich duidelijk niet amuseerde ook al droeg ze een Manchester United-t-shirt. Qua sound resulteerde dat in pastorale ingetogenheid, die zichzelf te serieus nam. Ik zou de term "luisterliedje" bezigen, maar dat is een pleonasme. De vrolijke noot ontbrak serieus. Zie ook een tekstflard als "in the darkness of sorrow and death".
De rest van de avond werden wij geëntertaind door Okkervil River. Een naam, die onwillekeurig aan De Knokkersburcht doet denken. Dit Texaanse sextet - twee man met baard, twee met das, één zonder hemd - mocht er wezen! Picture een unie tussen Calexico en ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead, die Rufus Wainwright begeleidt terwijl hij teksten van Morrissey herinterpreteert.
Het optreden kende een vliegende start doch zakte in het midden serieus in. Een heerlijke cover van Sloop John B. luidde een overtuigende finale in. Toch duurde het geheel een serieus stuk te lang. Ik vermoed dat het deze overdaad was, die Benny Neyman de plastron heeft omgebonden. In de beperking toont zich de ware meester en alleen de wet kan ons vrijheid geven.

Labels: , , ,

zaterdag 2 februari 2008

Freeform cod jazz throughout

De film van Ome Willem voor januari anno domini MMVIII:
  • House Of Flying Daggers (2004) van Zhang Yimou
  • Along Came Polly (2004) van John Hamburg
  • Million Dollar Baby (2004) van Clint Eastwood (Wie is er cooler? Morgan Freeman of de Clint?)
  • 24 Hour Party People (2002) van Michael Winterbottom
  • The Exorcist (1973) van William Friedkin
  • I'm Not There (2007) van Todd Haynes (Als ik morgen blind word, laat het dan deze film zijn, die ik vanavond als laatste zie.)
  • Cassandra's Dream (2007) van Woody Allen
  • Paranoid Park (2007) van Gus Van Sant
  • Mallrats (1995) van Kevin Smith
  • Någonting Har Hänt (1987) van Roy Andersson

Lectuur van diezelfde maand:

  • Endymion (1996) van Dan Simmons
  • Invisible Monsters (1999) van Chuck Palahniuk
  • Simon (1985) van Marianne Fredriksson
  • May I Quest You An Askion - The Best Of M.D. (2000) van Marc Didden
  • Rock 'n' Roll - Een Persoonlijke Geschiedschrijving (1991) van Boudewijn Büch
  • De Levens Van John Lennon (1988) van Albert Goldman
  • Our Band Could Be Your Life - Scenes From The American Indie Underground 1981-1991 (2001) van Michael Azerrad

Voila, nu kan Geert zonder zorgen naar de zee vertrekken. Geert gaat namelijk naar de zee. Vooral omdat de zee niet naar Geert komt. Stomme, zelfingenomen, wannabe zee.

Labels: , ,

vrijdag 1 februari 2008

Ik vertel je mijn geheimen als ik dood ga op je vloer

Eergisteren, op de vooravond van de Gedichtendag, ben ik cultureel verantwoord bezig geweest. Aan mijn zijde stond de gesofistikeerde kat Petit. Het Brusselse literatuurhol Passa Porta gastheerde een “buitengewone poëzieavond” ter presentatie van de essaybundel Oneigenlijk Gebruik van Geert Buelens. Die kat Buelens is een goed bewaard geheim onder intellectuelen. Als u ooit de kans krijgt zijn Van Ostaijen Tot Heden te doorbladeren: zeker doen!
Eergisteren echter werd die kat Buelens geïnterviewd door – horresco referens – de perfide Sven Speybrouck. Herinner u – maar niet te lang – het gedrocht Alles Uit De Kast. Er werd loos getheoretiseerd over klankpoëzie, dichters die hun plaats moeten kennen, Elvis Costello en De Jeugd Van Tegenwoordig.
Allemaal goed en wel maar die kat Buelens had interessante gasten bij. Mauro Pawlowski bijvoorbeeld, die de avond redde door verpletterend op te treden als dada-dj. Trefwoorden: negergejodel en Cassetteboy. De andere gast was het poesje Rozalie Hirs. Zij declameerde een ritmisch gedicht boven een soundscape van vogelgezang, terwijl ze alles nauwgezet chronometreerde. Denk aan Spinvis in zijn meest abstracte modus.
Onverwacht maakte Mauro nog een comeback door een taartfilmpje te voorzien van een live geïmproviseerde soundtrack. Daartoe hanteerde hij een freejazz-lp, een fluitje, een hammered dulcimer en een bescheiden lading elektronica.
Afsluitend werd de essaybundel Oneigenlijk Gebruik van die kat Buelens officieel onthuld door een kater van de uitgeverij. Daarop werd het glas geheven. Niet veel later maakte ik mij onsterfelijk belachelijk door Mauro te vragen of ik met hem op de foto mocht. Conform de wetten van de ironie weigerde de kodak van Pony dienst. Wat onthouden we van deze avond? Dichters kalen en Mauro is ook maar een mens als jij en ik. Ge zijt zelf funky!

Labels: , , ,