maandag 31 maart 2008


En nu is Bompa weg.
Zo vertelde papa het toch aan de kleine zus. Ik beschouw mezelf als redelijk welbespraakt maar dit krijg ik allemaal niet uitgelegd.
En nu is Bompa weg. Morgen wordt hij begraven.

vrijdag 21 maart 2008

Zeemzoetzuurkool

Vadermoord, bitches! Jaargang acht, laatste aflevering. About fuckin' time! 't Stuk, gisterenavond! Krakow heeft zich vergrepen aan Sparklehorse. Tine Reymer had een rendez-vous met meneer Cave. Ik kan niets beloven. Ik kan niets bewijzen.
Krakow had de mooiste gitaar aller tijden bij en een goede zangeres. Trage country ter begeleiding van de snelweg naar het vagevuur. Needs more cowbell though. Als ik nog eens vijf minuten tijd heb, zal ik mij verdiepen in Sparklehorse.
Tine ten slotte had wat technische problemen maar bleef verrassend goed recht in haar uppie. Ik onthoud vooral een uitgebeende maar razend funky versie van Red Right Hand. In tegenstelling tot eerder gedacht, is Tine toch geen non-talent. Maar ze tankt wel in Luxemburg! Als ze tankt, is het in Luxemburg!
Conclusie: pony! Heden heb ik een lunchafspraak met de enige, echte Big Nasty J.! Ik houd u op de hoogte. Prettige paasvakantie!

Labels: ,

donderdag 20 maart 2008

Het zoete bloed leeft en sterft in het luide vuur

Achteraf bekeken, nu ja nauwelijks vierentwintig uur later, denk ik dat Hugo Claus groot gelijk had zich te laten inslapen alvorens Yves Leterme aan de macht kwam. Los daarvan: Vadermoord, bitches! Jaargang acht, aflevering drie! Gisterenavond, 't Stuk! Wixel heeft zich vergrepen aan Sonic Youth. Frank "Black" Vanderlinden had een rendez-vous met de Pixies.
Wixel, een naam die wel een belletje doet rinkelen maar meer ook niet, martelde tegelijkertijd laptop en gitaar. Op voorhand loofde hij een pint uit voor degene die alle zeven nummers kon herkennen. Eerlijk is eerlijk: ik heb er geen enkel herkend. Hell, ik dacht aan het einde dat we pas halverwege ofzo zaten. Wat ik wel hoorde was één lange, stormachtige soundscape. Niet mis maar niet echt spek voor mijn bek.
Frankske dan maar. De grote verrassing school er in de brave man Engels te horen balken. Hij deed het een beetje elektrisch en een beetje niet. Een beetje met een contrabassiste en een beetje niet. Hoogtepunt was een waanzinnig Monkey Gone To Heaven met eervolle vermelding voor Winterlong uit de kluis van Ome Neil.
Tot morgen!

Labels: ,

dinsdag 18 maart 2008

Een kind groeit op omringd door doven

Gisteren weer aangenaam vertoefd aan 't Stuk, sweet Stuk. Iemand moet het doen. Iemand moet zich opofferen om publiek te spelen. Voor Bombee+ bijvoorbeeld. Een trio sedentaire moffen met bluesy luisterliedjes. Een bijzonder vuistje gaat uit naar de kaalkop die een multifunctioneel kistje hanteerde als zitmeubel en als percussieinstrument. Eigenlijk is het alleen maar jammer dat het drietal niet zwart was.

Top of the bill was A Whisper In The Noise. Met noise had het weinig te maken. Met gefluister des te meer. Op het menu stond bezeten ingetogenheid gelardeerd met lichte elektronica, stevig drumwerk en occasionele gitaarinterrupties. Er werd geopend met een flard The Times The Are A-Changin' en daarna werd het enkel beter. Fuck yeah!

Labels: , ,

vrijdag 14 maart 2008

Dit onnozel tekstje

Vadermoord, bitches! Jaargang zeven, aflevering twee! 't Stuk, gisteren! Spencer The Rover heeft zich vergrepen aan Ron Sexsmith. Eva De Roovere had een rendez-vous met Burt Bacharach. Over The Rover versus De Roovere gaan we zwijgen.
Anyway, van Spencer hadden wij nog nooit gehoord, van Ron hadden wij nog nooit iets gehoord. Positieve punten: Spencer had zijn vader en een mandoline bij en lapjes op zijn ellebogen. Solo bracht hij uitgeklede versies van prima popsongs. One Grey Morning haakte zich als uitschieter in ons brein. Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb, zal ik mij verdiepen in Ron Sexsmith.
De gekortwiekte Eva dan maar en haar gedreadlockte gitarist. Het duo ging voor brave, überveilige keuzes uit een legendarisch oeuvre. Hoogtepuntjes waren een swingend Walk On By en een a capella Alfie. Fucking jammer dat Hal David, die al die krengen van woordjes heeft voorzien, niet genamecheckt werd. Verder geen klachten.

Labels: ,

donderdag 13 maart 2008

Gaat de vedett zich een snoeper inschenken?

Wedstrijdjes met liedjes schijnen zwaar te scoren op het kleine scherm. Razend benieuwd trokken wij gisteren naar het Depot voor het zilveren jubileum van het interfacultair songfestival. Geheel down to earth werden wij verwelkomd door Stubru-diva Libelia De Splenter, die het reglement kwam afdreunen. Elke groep moest een cover kiezen uit Somebody Told Me van the Killers, Accidentally In Love van Counting Crows, Einstein Brain van Admiral Freebee of Favorite Game van the Cardigans.
Indian Summer mocht in naam van Babylon het ijs verpulveren. Zij deden dit met symfonische folk, die zwaar mufte naar de hippietijd. We bedoelen maar: een dwarsfluit? Zo lang na Uriah Heep? No fucking way! Eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat het gezelschap wel beschikte over deftige nummers. Helaas had het Depot geen kampvuur om rond te zingen. Één jurylid was zo onder de indruk dat hij speciaal voor Indian Summer een extra dag studio in de prijzenpot propte.
Give In vertegenwoordigde Geos met strakke en scherpe metal aangelengd met flardjes melodie. De frontman trok middels verwijfde moves de aandacht naar zich toe. De bassist counterde met een Flying V. Net toen alles in orde leek te komen, torpedeerde Give In zichzelf met een halvegare powerballad.
Deafinitely Mute verdedigde de kleuren van het VTK. Wij hopen op alles wat ons lief is dat ze hun worst groepsnaam ever dragen met veel ironie. De übercoole bassist maakte heel wat goed. Met hem willen we ons settelen en een gezin kweken. Dan kan hij ons dagelijks entertainen met de Deafinitely Mute’s uiterst geslaagde bewerking van Favorite Game. De frontman die zich Jimi Hendrix waande en de halfnaakte drummer, zullen zelden uitgenodigd worden. Het doofstomme gezelschap viel mee, maar liet zijn nummers te lang aanslepen.
De revelatie van de avond diende zich aan met Lau, afkomstig uit de Medica-hoek. De frontvrouw kan ons krijgen als ze haar best doet. Zij werd in de rug gesteund door een egoloos trio, dat zich in dienst stelde van de song. De nummers in kwestie bestonden uit degelijke melodieën en doorleefde teksten. Lau keerde Accidentally In Love binnenstebuiten en sloot af met iets van Jewel. Noem het countryrock, noem het americana, whatever. Lau werd geheel terecht door de jury aangeduid als overwinnaar.
Next up: Chebull, die goed op weg zijn het huisorkest van LBK te worden. Het viertal mixte zonder gène flarden Favorite Game door hun versie van Somebody Told Me. Daarop volgde een licht funky nummer met aangename spraakzang. Wij bezweren u dat een dansende GW geen zicht is. Chebulls afsluitende skauitstapje was enigszins misplaatst. De toejuichingen waren er niet minder om maar ze stonden dan ook voor hun thuispubliek. De jury beloonde Chebull met de derde plaats.
Number six: Johnny Berlin namens Politika. Hun groepsnaam was de beste van de hele avond maar uit goede bron hadden wij vernomen dat het gezelschap suckte. Het kwintet beschikte over een line-up van drie gitaren maar deed niets met die wall of sound. Één iemand droeg zelfs een das! Een plastron! Een cravatte! Het is godverdomme godgeklaagd. Waar moet dat naartoe met de rockers van tegenwoordig? Richting slechte teksten en enerverende duo-zang, zo bleek. Onze innerlijke arts schreef een portie zelfrelativering en een cursus songschrijven voor. Eer u ons afrekent op ons oordeel: weet dat wij het woord “emo” niet in de mond hebben genomen. Johnny Berlin ging lopen met de publieksprijs. Ain’t democracy a bitch? Alsof dat nog niet genoeg was, kregen zij ook de tweede prijs van de jury.
Als voorlaatste trad het kneusje van de avond aan: Cortex Crash voor NFK. Een ad hoc combo, dat zich wijselijk focuste op covers. Ter compensatie droeg de zangeres een beeldig jurkje en werden er rozen uitgedeeld. Als afsluiter werd Novastar nagekweeld: where did we go wrong? Where indeed? Jan Leyers en Hugo Matthysen zijn filosofen maar wij werden desalniettemin met Cortex Crash opgezadeld.
Ten slotte kwam Fudgicals ons in naam van Merkator geselen met stevig gitaarwerk. Doch niet stevig genoeg om te verbergen dat er weinig echte songs en een miscaste zanger in huisden. Einstein Brain werd ein-de-lijk van stal gehaald doch speedy en rommelig afgerammeld. Fudgicals klonk een beetje als Nirvana dat zich aan slaapliedjes waagt maar daar stopt het ook.
Afspraak volgend jaar? Dan zal vast wel iemand Freebird coveren.

Labels: ,

zondag 9 maart 2008

Geit nazi chocolade pony junkie

IJsland is een eiland. Dus trok ik gisteren naar de AB. Causaliteit is verbeelding. Objectiviteit bestaat niet. Maar subjectivitiet is ook niet alles. Van de IJslandse soirée van gisteren ben ik wel zeker. Daarenboven presenteer ik trots de eerste aflevering in de nieuwe reeks Invalshoeken Van De Bok Zijn Aambeien: Gender!
Skakkamanage (club): meerstemmig indierock met vleugjes mondharmonica. Ik werd er warm noch koud van. Al zijn een Arische griet en een vleugelpiano wel prima podiumattributen. Leuke tekstflard: I smell that you smell.
Borko (zaal): een in wifebeaters gehuld gezelschap. Iets tussen drones en slaapliedjes in. Voortkabbelend gezoem ofzo. Geblaat zonder veel wol. Al had de frontman wel schouders zo harig dat Gigippeke Van Meulebeik er menige vareus van kon breien. Wie voor Borko één of andere droommetafoor uit de kast haalt, heeft saaie dromen. Al ging het naar het einde toe wel de goede kant op.
Parachutes (club): onschuldige shit met twee Arische mokkels en dezelfde vleugelpiano. Weinig memorabel. Misschien iets voor de IJslandse inzending voor Eurosong.
Kira Kira (zaal): wederom iets traag en gelaagd maar dan met een lekker potje lapsteel. De frontchick droeg een groen kleedje, een zilveren legging en ruby slippers. Projecties van de maan en waterballet ofzo hadden geen echte meerwaarde.
múm (zaal): hoofdact tenslotte. Drie jurken en een handvol heren. Begonnen en eindigden with a little help from all their friends om koortjes te vormen. Het geheel was minder elektronisch dan ik verwachtte maar wel veel dansbaarder. Dit soort muziek mogen ze gerust draaien op mijn crematie. Dan heb ik er toch geen last van.
Verder wens ik op tijdens de ceremonie de MTV Unplugged-versie van Like A Hurricane omwille van de uitgestraalde heiligheid. Ritjes met de lijkwagen had ik graag begeleid gezien door de tune van The A-Team. Soit, nu ga ik mij een meid zoeken. Just someone to keep my house clean, fix my meals and go away. Want bitches ain't shit but hoes and tricks.

Labels: ,

zaterdag 8 maart 2008

I killed guy de pré with my big fucking dick

Gisteren leuk geschnitzeld aan 't Stuk met een paar oude bekenden. Transit bijvoorbeeld, die de afgelopen acht maanden aangenaam vooruit zijn gegaan. De spanningsboog mankt nog wat maar op hun allerbest deed het gezelschap denken aan Ome Neil op zijn meest abstract. Hou deze studiehouding vol, jongens!
De hoofdvogel was Dead Souls, die nu weer gewoon Dead Souls heten. Soms is het leven simpel. Een dik uur hielden zij het plebs in de waan dat Leuven maintenant eigenlijk Manchester anno 1980 was. Of het Firenze van de Renaissance, daar wil ik vanaf zijn. Morgen is er weer een dag.

Labels: ,

zaterdag 1 maart 2008

It's a government conspiracy; you know. First they charge for food; so you have to have a job; which eats up all your free time.

Iedereen bekomen van de schrikkeldag? Okidoki; dan kunnen met een gerust hart een maandbalans opstellen. Van geziene films bijvoorbeeld.
  • Du Levande (2007) van Roy Andersson
  • The Big Lebowski (1998) van Joel Coen
  • Hjemmekamp (2004) van Martin Lund
  • Oedipus (2005) van Rong
  • Une Fameuse Journée (2004) van Jean-Marie Buchet
  • Meine Eltern (2004) van Neele Leana Vollmar
  • Coming-Out (2004) van Olivier Ayache-Vidal
  • There Is An Extraordinary Tall Man And An Extraordinary Short Man That Follow Me Wherever I Go (2006) van Luke Franklin
  • Hopp (2005) van Magne Pettersen
  • The Morning Guy (2003) van Mark W. Gray
  • Dupe (2005) van Chris Waitt
  • Harvie Krumpet (2003) van Adam Elliot
  • Annie Hall (1977) van Woody Allen
  • The Godfather (1972) van Francis Ford Coppola
  • The Godfather Part II (1974) van Francis Ford Coppola
  • The Godfather Part III (1990) van Francis Ford Coppola
  • Manhattan (1979) van Woody Allen
  • Love's Lost And Happiness (2005) van Lieven Van Droogenbroeck
  • The Sunflyers (2005) van Tim Mielants
  • De Laatste Zomer (2005) van Joost Wynant
  • Dag Opa (2005) van Jeroen Dumoulein
  • Ureca (2005) van Kenneth Taylor
  • Une Seule Chose À Faire (2005) van Michaël R. Roskam
  • Alice Ou La Vie En Noir Et Blanc (2005) van Sophie Schoukens
  • Het Einde Van De Rit (2005) van Hans Van Nuffel
  • Young Frankenstein (1974) van Mel Brooks
  • Forever (2005) van Jonas Govaerts
  • Meander (2005) van Joke Liberge
  • On A Lead (2005) van Sandy Claes
  • Angst (2005) van Emiel Penders
  • Mr. Deeds Goes To Town (1936) van Frank Capra
  • Who's Afraid Of Virginia Woolf? (1966) van Mike Nichols
  • The Producers (1968) van Mel Brooks
  • Training Day (2001) van Antoine Fuqua
  • Bullets Over Broadway (1994) van Woody Allen
  • Atonement (2007) van Joe Wright
  • Groundhog Day (1993) van Harold Ramis
  • The Royal Tenenbaums (2001) van Wes Anderson
  • No Country For Old Men (2007) van Ethan & Joel Coen

Ja; dat lijkt veel. Maar er zitten tweeëntwintig kortfilms ofzo tussen. Aan de zee is nu eenmaal noppes te doen. Net als in de rest van West-Vlaanderen. Ook een paar boekjes doorbladerd:

  • Heavier Than Heaven - A Biography Of Kurt Cobain (2001) van Charles R. Cross
  • 33 1/3th - Highway 61 Revisited (2006) van Mark Polizzotti
  • De Terugkeer Van De Zelfmoordkonijntjes (2004) van Andy Riley

Labels: ,