woensdag 30 april 2008

Lettertjessoep voor walt disney & will smith

Pay attention: they're Wire. En ze passeerden gisteren aan 't Stuk. Petit en Geert waren er natuurlijk bij. Yep, onze street cred bereikt ongeziene hoogten dezer dagen. Maar voor hetzelfde geld kom je ons volgend jaar tegen met een mijter en een novelty size zonnebril.
Voorprogramma: Silvester Anfang. Also known as zeven weirdo's die twee geflipte drone/noise/echo-collages produceerden. Rond dergelijke free music moet dringend een hekje worden geplaatst. De ene helft van de groep gedroeg zich als een metalband. De andere helft knutselde als op kleuterschool De Negensprong. Silvester Anfang stond gezellig midden in het publiek. Podia zijn sowieso passé.
Hoofdprogramma: the legendary Wire. Er werd afgetrapt met een paar trage nummers die duidelijk toonden waar Dead Man Ray de mosterd gesmurft heeft. Daarna kwam snellere shit waar een volbloed punkhart in klopte zonder dat dit resulteerde in de gebruikelijke muzikale oogkleppen van het genre. Een ouderwets rechtstreekse motherfucker van een optreden!
Een eigenwijs gezelschap, die Wire-heren en -vrouw: verzoekjes waren no go maar een bisnummertje of vijf kon er wel vanaf. Inclusief 12XU waar niemand op had durven hopen. Met nostalgie had dit niets te maken. Met Waardig Ouder Worden des te meer.

Labels: ,

maandag 28 april 2008

I can take a phrase that's rarely heard, flip it, now it's a daily word

Mijn aangekondigde flirt met het katholicisme is in mineur geëindigd. De zaterdagse avondmis te swinging Lindelhoeven was helemaal niet funky. Mucho bummer, dude. Slechte bediening ook. Er viel nauwelijk iets te drinken te scoren. De inkomprijs was wel redelijk.
Om het natuurlijke evenwicht te herstellen met een portie the devil's music trok ik gisteren naar de Sojo voor een show van Kickass Records. Yup, ik zal het ook nooit leren. Omdat ik wel betere dingen te doen heb dan gevatte woorden wijden aan crappy punkbands zal bij wijze van review random dingen samplen uit mijn blog. Vertrouw me: dat is hip
Conclusie: het was een super-mega-te-zalig feestje! Ik heb me super uitgeleefd en gedanst tot ik niet meer kon en dat deed lekker deugd! Ook goed gelachen met de zatten onder ons. Zonder namen te noemen! Kortom: uitgeroepen tot het beste party dit semester! Zoals een wijs man ooit gelald heeft: de waarheid is gay! Toch zeker in Limburg, dat zijn dieren mishandeld met liederen om taco's te lokken.
Post scriptum: die nieuwe weekendkrant van De Morgen is inderdaad lezen tot zondag. Maar dat kun je niet elke week van mij verwachten, Yves.

Labels: ,

vrijdag 25 april 2008

Will you still love me if I turn totally white trash when I get older?

Volksgenoten,

None of us are free if one of us is chained, wist the reverend Solomon Burke al. En zo is het maar net! Omdat de beloofde gospel van de dag ervoor maar zwak was uitgevallen, bezocht ik gisteren die edele stede Brussel voor een portie oudtestamentisch plezier. In Zijn onmetelijke goedheid had Onze Lieve Heer een stortvloed voor mij uit gestuurd om het gespuis van de straten te spoelen. Een proper pad was het mijne, van de bushalte tot aan de poorten van de AB.
En wat ik daar zag, heeft mij diep geraakt. Go_Tell bijvoorbeeld. Ten young bitches, waarvan er minstens vijf hot genoeg waren om te mogen deelnemen aan mijn persoonlijk Sodom en Gomorra. Muzikaal gezien herinterpreteerden zij gospel terwijl een freaky profeet zich met allerhande electronica bezig hield. Ik sidder bij het terugdenken aan zijn geflipt blaasinstrument.
Los van het feit dat elk nummer een ander frontmokkel had - een paar keer teveel een goede avond toegewenst gekregen - had ik nog een paar probleempjes met Go_Tell. Ik moest af en toe aan Whitney Houston denken. This aggression wil not stand!
Daar staat tegenover dat op de topmomenten - toch twee à drie nummers - een perfecte kruising ontstond tussen woeste, eigentijdse industrial en de agrarische blues van de good ol' nigger work songs. Het oogstfeest meets het kermis in de hel meets een nucleaire fallout. De timing van het geheel was kennelijk niet goed afgesproken, getuige het abrupte einde. Los daarvan wil ik gerust mijn zaad plengen op de rotsgrond van deze tien deernes. Of, zoals gezegd, toch minstens vijf van hen.

Mavis Staples daarna, voelde zich niet zo goed en dit was te merken aan haar stem maar verder liet ze het niet aan haar hart komen. Haar kurkdroge commetaar: "They tried to make me stay at the hotel / I said no, no, no". Verder bracht zij Exact Hetzelfde als afgelopen zomer op Blues Peer. But it matters not. Niet als je zo'n songs hebt. Met zo'n stemmen. Met zo'n boodschap. Met zo'n brok walking, talking Geschiedenis Met Een Grote G. Verdraagzaamheid, bitches! Het kan ook wel dat ze een andere bassist bij had. Maar daar ben ik niet zeker van.
Mijn eindconclusie hang ik op aan Wade In The Water, het enige gemeenschappelijk nummer van Mavis en Go_Tell. Waarbij het voorprogramma een ontzielde, zielloze dan wel heidense versie afleverde, kwam Mavis over als een zwemlerares waarmee niet te sollen valt. Achteraf heb ik helaas mijn Jebus niet gevonden in het middernachtelijk uur. Als eucharistievieringen meer op zulke optredens leken, ging ik wekelijks naar de mis. Weet u wat: ik zal het morgen eens proberen. Moge de vrede van de Heer met u allen zijn en met uw geest.

Amen.

Labels: ,

donderdag 24 april 2008

Bebop shebop jazzkat mooi droog & schoon schaamhaar taco

Hadden mijn tacoposse en ik eergisteren nog genadeloos getriomfeerd op de muziekquiz in de Libertad, gisteren stond ik als vanouds in de frontlinie om tacomensen gade te slaan die met muziekinstrumenten op een podium rondhingen. Tenminste, ik denk dat het tacomensen waren. It's a hard knock taco, baby.
Het epitheton ornans Gewaardeerd Popkenner is er één dat je elke taco opnieuw moet verdienen. Ah, the young, predominantly white, mostly male interest in music, musicians and tacos. Ik zou er uren over kunnen lullen. Sterker nog, ik doe het ook. Welke taco gaat me tegenhouden?

In ieder geval niet de taco's van het Stuk. Wel hadden die de vijf Deense taco's van Slaraffenland een podium geschonken. Alzo werd dat podium het toneel van chaotische meerstemmigheid in perfecte nevenschikking. Iedereen speelde naast de standaard bas/drum/gitaar/taco-opstelling een blaasinstrumentje erbij.
Waarna alles nog werd afgewerkt met toefjes electronica. Slaraffenland mocht er zijn, voornamelijk doordat de drummer het geheel toegankelijk hield voor taco's van alle leeftijden. Los daarvan beschikte Slaraffenland over het slechtste verkoopspraatje ooit.
Daarna mocht het Retribution Gospel Choir de taco uithangen op datzelfde podium. Oftewel een nevenproject van de olijke taco's van Low. Low kent u misschien van de tacodocu You May Need A Murderer waarbij u enige weken geleden een uiltje heeft geknapt op Holland Twee. Of Holland Twee, daar wilt u vanaf zijn.

Retribution Gospel Choir was geen tacokoor helaas. Ook geen tacogospel. Retribution wil zoveel zeggen als tacovergelding. Wat overbleef: een tacopowertrio met plastrons. Garagerock aan halve snelheid. Met een puike cover van Taco Stardust, naar verluid het favoriete nummer van het driejarig zoontje van fronttaco Alan Sparhawk. Low bestaat uit Mormoomse taco's maar daar viel hier niets van te merken. Al passeerden Jebus en het Leger Des Heils een paar keer in de teksten.
Conclusie: Retribution Gospel Choir: te sexy voor de gemiddelde vijftienjarige taco. Plus: breakfast is gay!

Labels: , ,

vrijdag 18 april 2008

"Slimy girls" is a bit redundant as all girls are slimy

A day in the life of the Fat Man Snood. Gisteren bijvoorbeeld, toen ik op excursie ging met 't klézjie. Voormiddag: bezoek aan Dossinkazerne te Mechelen. Also known as het Joods Museum van Deportatie en Verzet. Namiddag: bezoek aan Fort Breendonk.
Niet altijd even interessant maar wel goed gelachen. Innerlijk natuurlijk. Uiterlijk was het mijn plicht als stagiair de traditionele strengheid des leerkrachts uit te stralen. Mij achteraf naar Leuven gehaast voor een optredentje. Wat anders? In het Depot nog wel. Waar anders?
Officieel ken ik geen reet van electronica en beatjes enzo. Gelukkig voel ik mij niet verplicht daarover mijn bakkes te houden. Als winy bitches uit Nederland hun mening anoniem mogen spuien op dit blogje, mag ik het ook. Met naam en toenaam, wat dat laatste ook moge betekenen.
Bodyspasm waren twee broertjes met hilarische t-shirtjes. Hun beatjes vergezelden zij met heerlijk silly lyrics, zowel live als gesampled. Duurde iets te lang en kwam niet goed tot zijn recht in de halflege zaal maar hier gaan we nog van horen.
Na een te lange DJ-pauze kwam Shameboy orde op zaken stellen. Geen vocals hier of het zou de titelfrase "Strobot" geweest moeten zijn. Of een occasionele bindtekst. Shameboy was very much in the pocket. Zozeer zelfs dat ik mij aan enige danspasjes heb gewaagd. Denk aan een kruising tussen The Fish Slapping Dance en Kung Fu Fighting.
Of denk aan iets vrolijk, lief en onschuldig. Mijn danspassen leiden immers tot menige nachtmerrie. Misschien overdrijf ik wel. Anderzijds, in het gezelschap van Die Lore is overdrijven megatoegestaan. Ik verlies tenminste mijn sleutels niet.
Hout vasthouden.

Labels: ,

donderdag 17 april 2008

Ja maar gij bent precies een gigantisch grote omnipresente kanttekeningplaatser

De pijn in mijn nekje zegt me dat ik gisteren op het headbangers ball in het Depot was. Het getuut in mijn oortjes voegt daaraan toe dat het fucking luid was. En dat ik - sucker van kop tot teen - mijn oordopjes was vergeten.
Cabrón begon. Het rijmt dus het moet wel waar zijn. Verwar hen niet met Carbon. Al is die kans natuurlijk klein. Ik ken geen reet van muziek maar volgens mij was Cabrón stoner zoals stoner moet zijn. Het betere rifwerk en nummers die gerekt werden in de breedte zonder dat het stoorde.
Was dat laatste nummer iets van AC/DC of iets dat leek op AC/DC? We zullen het wellicht nooit te weten komen. Misschien maar goed ook. Een dikke high five gaat uit naar de Jimmy McClure-lookalike op bas. Hoge hoed en alles erbij.
Triggerfinger volgde. Het rijmt niet maar het is evengoed waar. Probeer maar eens iets te vinden dat rijmt op Triggerfinger. I dare you. I double dare you, motherfucker. Haalde ik eergisteren de Vikings van stal qua vergelijking, dan spreekt het voor zich dat Triggerfinger de Oude Belgen waren. De dappersten aller Galliers. Caesar heeft het gezegd en Caesar liegt niet.
Mario Goossens is sowieso Limburger wereldburger en meesterdrummer in één handzame verpakking. Ruben Block is daarenboven de onbetwiste hoofrolspeler van Kuifje En Het Geheim Van De Gitaar. Blues, rockabilly, hardrock, schlager. U noemt maar op: hij wrong het allemaal gezwind uit zijn gitaarhals. Monument Lange Polle (also known as Monsieur Paul) kon er helaas niet zijn maar hij werd adequaat vervangen door Renaud van Les Anges.
Triggerfinger kwam, zag en overwon. Weeral Caesar. Dat de teerling geworpen is, verzint u er zelf maar bij.
Ceterum censeo Carthaginem esse delendam.
Dixi.

Labels: ,

woensdag 16 april 2008

Early hurly burly

Gisteren al scanderend "Scandinavië Boven" naar de Botanique gebust. Voor de gelegenheid hadden ze Orangerie vol stoeltjes geparkeerd. Daar heb ik überdankbaar mijn loodzware krent in laten zakken. Ik begon een leuk boekwerkje te doorbladeren maar al snel was er muziek, meester.
Nina Kinert bijvoorbeeld. Een heel groot Zweedse mokkel dat een half uurtje zweverige singer-songwritercrap had meegebracht. Al geef ik eerlijk toe gegrinnikt en gehinnikt te hebben bij titels als Love Affair Strapped In Electric Chair en I Shot My Man. In het algemeen mij te rustig maar dat bij Combat Lover twee drummers werden ingeschakeld, was allright by me.
Maar het publiek was natuurlijk gekomen om tijd door te brengen met Ane Brun. Blondie is Noors maar ze woont in Zweden. Fucking verwarrend. Voor het gemak had ze Nina Kinert in haar begeleidingsgroep geplaceerd. De muziek was minder sferisch dan het voorprogramma, concretere liedjes om het zo maar eens te zeggen. Met de nodige afwisseling telkens de eentonigheid dreigde toe te slaan.
Qua sound denkt u best aan Zita Swoon, die anno A Song About A Girls per drakkar (of snek) op plundertocht trekken en per toeval Amerika ontdekken. Of niet natuurlijk, daarover bestaat nog discussie. Ane Brun sloot af met True Colours maar verder heb ik niet echt klachten. Deze zomer zal ze ongetwijfels aantreden op Pukkelpop. Dus zeker allemaal komen. Handsome devil in glove nog aan toe!

Labels: ,

woensdag 9 april 2008

Roze fluffy sabeltand slaapt vannacht in zijn bangkokbed

Onder het motto Een Oude Taart Kan Ook Nog Smaken gisteren als eindpunt van een very hectisch weekje muziek richting AB getrokken voor het stylish gezelschap van mevrouw Bettye LaVette, the great lady of soul. Bettye wie? Dat leest u elders maar na, gesnopen? Ik kan toch niet altijd alles voor u doen? Zo leert u nooit op eigen poten te staan. Het is nota bene op het nieuws geweest op televisie.
Los daarvan mag u denken aan een even ingetogen als dansbare mix van soul, country en alles wat daar tussen ligt. Zelf heb ik een olifantenhuid maar mevrouw Bettye heeft de rest van het publiek vast en zeker van kippenvel voorzien met haar Billie Holiday meets Tommeke Waits-gehuil. Het bleef zelfs overeind in onversterkte en onbegeleide stukjes!
De muziek blonk hier en daar te hard, te afgeborsteld, courtesy of een overijverige pianist. De meestergitarist maakte echter veel goed. Vooral in het meer countrygetinte materiaal kon hij lekker los gehen, om maar eens een radiomotto te lenen en daarna nooit meer terug te geven. Moewhahaha. En nu schenk ik mijn oren een paar dagen platte rust.
Slaapwelterusten.

Labels: ,

dinsdag 8 april 2008

My famous pizza coming adhd fun fair

Punk is dood of toch stervende en Geert S. Simonis is een ramptoerist dus trok hij gisteren weer maar eens naar de AB. Against Me bracht een potje meerstemmigheid en nam op tijd en stond de voet van het gaspedaal. Ik vond dit niet geheel onaangenaam maar hou het stil.
Against Me had een liedje over Condoleeza Rice. Against Me bewees over zelfkennis te beschikken met de regel: "we're not saying anything you haven't heard before". Against Me is uiteindelijk toch niet the band that writes the song that makes Israel and Palestine get along.
Los daarvan was iedereen natuurlijk gekomen voor de Dropkick Murphys. En met "iedereen" bedoel ik vooral het schorriemorrie dat lak had aan de aloude regel geen kledij aan te doen van de groep waarnaar je gaat kijken. Toen ik nog jong was (hoest), heb ik de Murphys een aantal keer met enig plezier gadegeslagen. Gisteren kreeg ik het gevoel hen ontgroeid te zijn.
Als de Dropkicks erin slagen om nog meer samenhorigheid op het publiek over te brengen, zullen ze eindelijk als sekte gebrandmerkt kunnen worden. Dubieus ook dat ze personeel in dienst hadden om stagedivers aan te trekken en af te stoten. Personeel om stagedivers af te trekken en aan te stoten ging hen gelukkig een brug te ver.

Labels: ,

zondag 6 april 2008

Busgebruikers willen niet altijd de harde waarheid horen

In onze reeks Trow Away Your Television En Ga Die Puppets On A String Live Bekijken: Jools Holland & His Rhythm & Blues Orchestra gisteren te AB. En met "AB" bedoel ik voor één keer "Little Britain". Het optreden was tot op de dag zelf niet uitverkocht zodat elke Johnny English, die zich ophield in de Lage Landen, snel snel een ticketje schnitzelde. En daar is niets verkeerd mee. Zelf heb ik leuk gebabbeld met mijn Schotse buur over de Jodenvervolging in België pendant la guerre.
Terug naar Jools however. Dit was een ronduit schitterende avond. Dit was het Mardi Gras, het Swingpaleis en kermis in de hel tegelijk. Stoelen aan de kant, haal de buren, dat soort werk. Er stonden steeds vijftien tot achttien muzikanten op het podium, waarvan tien blazers en er werd geput uit minstens evenveel stokoude genres. Van ragtime, over ska, tot boogiewoogie en weer terug langs een ander pad. Denk aan Duke Ellington, die begeleid wordt door the Blues Brothers.
Instrumentals werden vlotjes afgewisseld met gezongen nummers waarbij Jools perfect wist wat zelf te zingen en wat te delegeren. Naast twee onschuldige zangeresjes had hij ook de levensgevaarlijke boogiewoogie queen Ruby Turner bij. Én één of andere versufte reggaelegende. Én een gitarist met een aardig strot. Én een saxofonist met een verdraagbaar stemgeluid. Én u snapt het plaatje wel.
Qua nummers had Jools wel 't een en 't ander geschreven maar niets dat mij bekend in de oren klonk. Die vulde hij aan met eerbetonen aan goed volk als Fats Waller, Count Basie, Hoagy Carmichael en Lowell Fulson. Ik weet het ook maar omdat Jools hen telkens keurig en met veel respect namecheckte. Daar bovenop kwamen nog überclassics als Enjoy Yourself (It's Later Than You Think), You Are My Sunshine, L.O.V.E., Alright, Okay, You Win! en Peace In The Valley. Het zou me niet verbazen als When The Saints Go Marching In en De Marie-Louise op de reservelijst stonden.
Zoals ik al zij: dit was een ronduit schitterende avond. Easily het beste dat ik in het jaar des Heeren 2008 al heb mogen aanschouwen. Multos respectos voor Jools Holland, die ons piekfijn gekleed ontving als de perfect gastheer. Kan ik hem nu al boeken voor het hiernamaals? And will they be able to break a twenty?

Labels: ,

zaterdag 5 april 2008

If you treat a girl like a dog she's going to piss on you

Gisteren liet het Schlagerfestival de Grenslandhallen vollopen. En Regi In The Mix bevolkte het Sportpaleis. Terwijl Will Tura naar Dilbeek was afgezakt. Sterker nog: doorheen onze rijke Vlaemsche streken gaven talloze combo's het beste van zichzelf in piekfijn uitgeruste schouwburgen en music halls. Kan iemand mij in hemelsnaam uitleggen waarom ik in een tochtige schuur naar kutmuziek stond te luisteren?
Onder de zielige vlag Bunkerrock gaf Palethe lokaal schorremorrie de kans de eer van Overpelt Rock City hoog te houden. Het spreekt voor zich dat die eer aan het einde van de avond dieper onder de grond stak dan de laatste Mohikaan van het nobel gild der koolputters.
First up: Arkane, een piepjong gezelschap. Oftewel: rock ende roll als babysitdienst. Het komt hun oudjes waarschijnlijk goedkoper uit. De bassist was goed maar introvert. Bootsy Collins in het diepst van zijn gedachten. De ene gitarist had pleinvrees, de andere een t-shirt van Pink Floyd en dat merkte je eraan. De drummer deed te hard zijn best. Ik ben er nog niet uit of het zangeresje nu botergeil of net megaongesteld was. Ze brachten een cover van Somebody Told Me waarmee je zelfs op het Interfacultair Songfestival nergens geraakt. Arkane is onschadelijk in de meest brede zin van het woord.
Second up: Dodgy Curvin's. Of nee toch niet. Eerst kwam nog een bevreemdend intermezzo waarbij de zelfverklaarde "jongste gitarist van Overpelt" zijn kunnen een kwartier mocht komen tonen in een of andere semi-spectaculaire solo. De aansteller. Arne kan dat beter, zonder moeite te doen. Wie had ooit durven dromen dat David Lynch zou afzakken naar Noord-Limburg?
Vervolgens dan toch maar dat Dodgy gezelschap. Of zoals het Belang hen noemde Dodgy, Curvin's. Drie feministes en een manwijf doch geen onbekenden voor mijn oren. Ze hebben ooit een sfeervolle picknick in een vervallen stadspark luidruchtig verstoord. Daarenboven ranselt de professor op zijn kenmerkende zenwijze de drumvellen af in dit gezelschap. Oppassen dus wat ik verkondig.
In het algemeen viel het tegen wegens te hoge verwachtingen. De toetsen zaten opdringering in een aantal nummers. Daarenboven werd er redelijk slordig gespeeld. De trage stukken kwamen niet over bij het schaarse publiek. Ik was wel zeer te spreken over de vraag- en antwoordvocals in een aantal nummers. Denk aan een kruising tussen Millionair en the Breeders maar dan minder goed. Misschien moet de professor zich toch maar focussen op zijn academische carrière. Hij heeft er de cravatte al voor.
Third up: Harlot Haste. Crap dixit Arne. Richtingsloos geram volgens mij. Maar wel met lekker veel vaart. Pijlsnel nergens heen. Hadden de grootste moeite om hun drie kwartier vol te krijgen maar eindigden wel met Holiday In Cambodia. Dat is ook iets waard. Hadden totaal schijt aan hun publiek en zo hoort het.
Fourth up: Cameleon. Een hilarisch foute coverband zonder kloten. U2, Zornik, Genesis, ... U vult het lijstje zelf maar aan. Behoorlijk zielloze versie van Psycho Killer en dat is jammer. We stonden erbij en keken ernaar terwijl Pony haar best deed om wakker te blijven. We zijn dan maar gaan slapen.
Waarde heer Rötelflöt, waar en wanneer kan ik mijn ijsje oppikken?

Labels: ,

vrijdag 4 april 2008

Black is the clock of my true love's time

Gisteren op aangename wijze een nieuwe zaal ontdekt: De Vaartkapoen, een goedbewaard geheim in een Brussels getto. Wat een mens niet moet doen voor een portie gypsyfolkambiance op zijn tijd. Het voorgerecht was Geoff Berner, een eenzame accordeonist uit Canada.
Hij bracht slechts vier liedjes en zijn set leek af en toe meer op stand-upcomedy maar wat voor liedjes! En wat voor stand-upcomedy! In een eloquente en intelligente monoloog greep Geoff Berner, zonder de nodige humor te schuwen, hete hangijzers als de Maginotlinie, Joodse bruiloften en ventilatoren doortastend bij de lurven. Daarenboven leerde hij zijn volk met twee woorden vloeken. Geoff Berner, mensen, nu al mijn Grote Ontdekking van 2008. Leer hem kennen voor het te laat is.
Na de soep was het Noorse Kaizers Orchestra aan de beurt en eigenlijk spreekt het voor zich dat dit sextet overweldigend was. Of kent u veel groepen die olievaten geselen met koevoeten? Qua sound denkt u maar aan iets dat lijkt op Strategies Against Choco Rain Dogs À La Française. Qua publiek denkt u maar aan redelijk veel Scandinavisch trash. And by "trash" I mean "blonde schoonheden". Los daarvan kwam het optreden een beetje traag op gang en duurde het uiteindelijk ook net iets te lang. Maar dat kan aan mij liggen. Ik vind dat wel vaker.

Labels: ,

donderdag 3 april 2008

We hebben een jood vervolgd en gelachen met een gehandicapt meisje

Gisteren onder het motto Support Your Local Scene naar 't Stukcafe getrokken voor een portie singer-songwriters uit de school van Humo's Rock Rally, lichting 2008. Onthoud hierbij a) dat in het singer-songwritergenre alles al gezegd is en b) dat de Rock Rally ons ook de elfde plaag van Egypte, die wij kennen als Milow heeft opgeleverd. Moet ik trouwens nog opmerken dat de plagen van de Egypte het werk waren van de Internationale Joodse Samenzwering?
First up: Douglas Firs, gesneuveld in de halve finale. Dit piano- en gitaarduo begon sterk met een paar lekkere staaltjes countrywoogie. Of boogiecountry natuurlijk. Brachten een oerslechte cover van het nummer Lies uit de gepatenteerde flutfilm Once. Maakten dat deels goed met een degelijke versie van Every Heartbeat van Robyn. Qua eigen nummers was ik zeer te spreken over tekstflarden, die Superman afschilderden als ordinaire tasjesdief. Verder stond er twee keer "slide" in mijn notaboekje. Nuff said, quoi? Van Douglas Firs kreeg ik vreemd genoeg goesting om naar Kid Rock te luisteren. En alzo geschiedde het.
Maar eerst moest ik Jasper Erkens nog doorworstelen. De babyface die aan zijn gouden strot de zilveren medaille en de publieksprijs had overgehouden. Ik hoorde vooral akoestisch emogeblijt, gebracht met een enthousiasme, dat passend is voor een free podium van de Chiro, de Scouts of de Hitlerjugend. Hij bracht een goede versie van Crazy van Gnarls Barkley maar ging tweemaal de mist in door zich te wagen aan zijn grote held Damien Rice. Los daarvan wens ik Jasper Erkens volgend jaar veel plezier toe op een middelbare school ver van mij. Wat is het toch een schatje!

Labels: ,

woensdag 2 april 2008

Geert s. simonis likes to keep track of how tall he is by urinating on the wall

Filmen van het voorbije maandje:

  • Geel (2006) van Arnout Hauben
  • Persepolis (2007) van Vincent Parannaud & Marjane Satrapi
  • Un Chien Andalou (1929) van Luis Buñuel (Een keer of vier gezien. Waaronder twee keer in het gezelschap van een troep zesdejaars TSO. Geen relletjes helaas.)
  • We Jam Econo - The Story Of The Minutemen (2005) van Tim Irwin
  • How To Lose A Guy In Ten Days (2003) van Donald Petrie
  • Lord Of War (2005) van Andrew Niccol
  • Everything's Gone Green (2006) van Paul Fox
  • Brothers Of The Head (2005) van Keith Fulton & Louis Pepe
  • Vlaamse Choc (2004) van Peter Boeckx
  • La Face Cachée Du Vlaams Blok (2004) van Jean-Claude Defossé
  • Fitna (2008) van Geert Wilders
  • Deconstructing Harry (1997) van Woody Allen
  • City Lights (1931) van Charles Chaplin
Boeks van het voorbije maandje:
  • A Complete Lowlife (2001) van Ed Brubaker
  • Million Dollar Baby (2000) van F. X. Toole
  • Lof Der Luiheid - Wenken Voor De Beoefenaar (2004) van Tom Hodgkinson

Labels: ,