vrijdag 30 mei 2008

Tit bull perrier

Vandaag in onze reeks Oude Zakken Maken Het Mooie Weer: een drieëndertigjarige chick uit Gent! Een gehalveerd Depot mocht afgelopen woensdag Isabelle A ontvangen. Also know as Isabelle Adam. Also know as Osabolle O. Dat het een gratis probeeruit betrof, hielp want pecunia zou ik hier niet tegenaan smijten. Je ne suis qu'un pauvre étudiant, hein? Maar die Franse les was zijn geld meer dan waard.

Los daarvan staat Isabelle niet meteen garant voor terminale hipheid. Maar die andere comeback van het moment, Bobbejaan, kan elk moment doodvallen. So take your pick. Twijfel er vooral niet aan dat dit a trip down memory lane was. Een uitstapje naar de tijd dat Tien Om Te Zien nog elke week kwam en niet enkel 's zomers. Gepresenteerd door Silly Wommers en de immer liegende en bedriegende Bea Van der Maat. Hell, ik mocht daarvoor langer opblijven en daarmee was ik content !
Reden genoeg om Geert en zijn posse te lijmen. Waren present op het appel: Pony, Djarne, Petit, GW, een vage chick uit de entourage van GW en uiteindelijk zelfs de Nederlandse chick uit de entourage van GW. Waren afwezig in hun ongelijk: Big Nasty J. en San F. Yezerskiy. Voor die heren heb ik maar één woord over: οστρακισμός. Nog een beetje twijfelen aan mijn geestelijke gezondheid, mooi hoor. Dat durft mij "vriend" noemen! I like my peyote with mescal on the side.
Maar dus: Isabelle A. Laat ons beginnen bij het goede nieuws: haar nieuwe CD De Macht Der Gewoonte is geschreven en ingespeeld door heel veel schoon Vlaemsch volk. En ze had er daar een paar van bij ook, die zwaar chill stonden te spelen alsof het voor hen een hobby was, een liefhebberij. A guilty pleasure? Guilty as charged!

Producer van dienst Alex Callier droeg een polo. Mario Goossens drumde in een weinig stijlvol gestreept shirt. Tom Pintens had een zonnebril op! En de zon scheen niet eens. Nu ja, toch niet in het Depot. Buiten wel natuurlijk.
Patrick Riguelle was omnipresent en geblesseerd tegelijk. Als Isabelle connecties heeft met Tony Soprano kan het ook dat Patrick maar meedeed nadat hij had kennisgemaakt met Meneer Baseballknuppel. Ten slotte was er nog een mij onbekende maar uiterst coole leadgitarist met een Spaansachtige naam.

Het slechte nieuws dan maar. Ten eerste: anno nu zit niemand op Isabelle te wachten. Het "alternatieve publiek" zal misschien gelokt worden door de resem mooie namen maar gaat daarna iets anders doen. Het Tien Om Te Zien-publiek is in Isabelle's afwezigheid fan geworden van Frans Bauer en tegen alle heisa om diens huwelijk kan juffrouw A niet op. Ook al droeg ze hele hoge hakken. Ook al was ze haar BH vergeten. Ook al had ze stijve tepels. Bewijsstuk A (hihi): Isabelle probeerde uiterst wanhopig volk te lokken naar haar première in de AB morgen.
Secundo: de probeeruit was een enorm richtingsloos optreden. Alles werd toppie ingespeeld en het zangeresje deed haar best maar een memorabele stem heeft ze niet. Daarenboven droeg minstens de helft van de nummers enorm hard de stempel van de auteur. Bewijsstuk B: de schrijfsels van Anneke Pierlé en Lucske De Vos. Die laatste stond overigens enorm luidruchtig in het publiek aandacht te trekken. Maar ik gun het hem hoor. Echt waar. Echt, echtig, echtend, echt.

Om de bewijslast te verzwaren leek het alsof iedereen een kneusje had uitverkoren om bij Isabelle te dumpen. De teksten waren tenenkrommend slecht, clichématig en abstract. Goed voorbeeld daarbij was helaas Komen En Gaan van Mauro "God" Pawlowski. Al kan ik mij inbeelden dat als het mijn nieuwe lievelingslied wordt als hij het zelf met the Grooms zou spelen. Please, Mauro? Heel erg please?

Meneer Geert, zeg eens: was het allemaal huilen met een helm op? Neen, meneer Geert, dat was het zeker niet. Het Heeft Geen Nut van Stijntje Meuris beviel en werd bij wijze van coda uiteengereten door een heftige gitaarsolo. Ook de vertraagde versie van Hé Lekker Beest die we als enige bis geserveerd kregen, smaakte. Ik zei het al: a trip down memory lane. Nostalgie met andere woorden.
Sam Gooris, I'm comin' for ya!

Labels: , ,

vrijdag 23 mei 2008

Flash en flash clip et club et clope et fast food

Het laatste oordeel kan niet ver meer zijn. Het Stukjaar is finito. A fine one it truely was. In stijl afgesloten met het Eindfeest gisterdag. Er was levendige muziek. Maar ook improvisatietheater curtosy of gezelschap Preparee. Ik wik mijn woorden maar ik kan enkel concluderen dat een thesis schrijven grappiger is dan een voorstelling van deze lieden. Na de Revolutie gaat Preparee tegen de muur. Ik tel de dagen ongeduldig af.
Qua muziek was er The Sedan Vault. Destijds de eerste groep die ik heb gezien in 't Stuk: op een vreemde manier is de cirkel ovaal. Ze zijn nog steeds the poor man's Mars Volta maar speelden wel subtieler en genuanceerder dan toen. Een luchtig hekwerkje is soms beter dan een massief loden Atlantikwal, n'est-ce pas?
Hun opvolgers waren Soon, een indierockgroepje waar Petit al maanden over loopt te emmeren. Een beetje terecht zelfs. Ik hoorde flarden Joy Division maar dan warmbloediger. Goede agitpop met weerhaken. Was ik een vis ik zou me op één, twee, drie laten vangen. Hell, ik ben geen vis maar ik heb me toch laten overmeesteren alsof het niets koste. Nu zit ik hier te worstelen met zo'n kutnet.
Zelfs wanneer we het einde van het Stukjaar gelijk stellen aan het einde van het culturele jaar is dit niet de juiste plaats voor een jaaroverzicht. Sommige mensen denken daar anders over en stellen dat ik een bijdrage heb geleverd "om cultuur op een grappige manier te benaderen". Fuck you! I don't need you to tell me that I'm good. Plus: does humor belong in culture? Stuur uw antwoord op een gele briefkaart naar Postbus X, 3990 Peer.
Zou dat nog bestaan, gele briefkaarten?

Labels: , , ,

woensdag 21 mei 2008

Zorgenloostenrijk

The way things are going, zal het laatste oordeel mij treffen in een concertzaal. Ondanks al het doemdenken rond Eurosong is de wereld vannacht niet vergaan. Het Stuk ook niet, waar ik gisteren het einde der tijden afwachtte.
Tomàn begon de gebedswake: funkier, gestroomlijnder en met grotere onvoorspelbaarheid in de uitbarstingen dan ik me herinner. Om een paar roadmovies boven te halen bij wijze van metafoor: waren ze vroeger The Straight Story, dan zijn ze nu tegelijkterijd The Hitcher.
Timesbold mocht daarna voorlezen uit het evangelie. Dat deed het gezelschap op een bedje van messcherpe, meeslepende outlaw country: groots en intiem tegelijk. Ik moest af en toe denken aan the likes of Dylan en Waits. Via Tommetje maakte mijn brein een ommetje naar Scarlett Johansson, which is nice. Timesbold sloot af met een heerlijke katoenveldversie van Goodnight, Irene inclusief zingende zaag.
Conclusie: lekker avondje doorworsteld al vraag ik me af wie deze combinatie van voor- en hoofdprogramma op papier heeft gezet en waarom.

Labels: ,

dinsdag 20 mei 2008

Felonious monk

Omdat Duitsland vergeven is van coca-cola en syfilis ben ik teruggekeerd. Vanzelfsprekend heb ik gisteren een optredentje bezocht. Live-muziek blijft de beste soundtrack bij het neuken van kleine dieren. De shit in kwestie was een benefiet voor Radio Scorpio, een zender zo noodlijdend dat de medewerkers baden met een dozijn puisterige kindjes. En dat alles in Der Machine, bekend om zijn vloeren, die Ed Frastaire nog bedanst heeft. Minder prettig nieuws brengen we zonder omwegen maar ook zonder onnodig hard te zijn.
Dick Black begon zo sociaal gehandicapt als de pest. Misschien zou u naar Athene moeten verhuizen. Ze klonken als de Ramones op een jaren vijftig-trip in plaats van dat eeuwige girl group-gedoe. Hun cover van Summertime Blues zou wat dat betreft bewijs genoeg moeten zijn. Dat ze bij wijze van soundcheck Everybody een beurt gaven, toont hun dat de heren van Dick Black geen oorkleppen dragen. Een loopse bas betaste shagadelic drumwerk waar de zon niet schijnt. Daarboven bleef de gitaar klaarkomen alsof hij driemaal daags een veld selder naar binnen werkte. De beste muzikale orgie van 2008! Dick Black is het Belgische equivalent van the Eagles Of Death Metal.
Homer volgde met kapsels die terug in de mode komen voor de haan drie maal van trap zal vallen. Stukken beter dan Pussy Springstein & The E-Street Bland. Met kaas op je bord kom je niets tekort. Homer is een punkband die weet dat snelheid de wereld niet zal redden. Dat de wereld ook niet gered kan of moet worden. Maar Scorpio wel en dat via intensiteit en oprechtheid. Frontman Johan had geen holle slogans bij. Wel geselde hij ons als een ochtendumeurige gorilla wiens favo koekje net is ontvreemd. Homer sloot af met een uitgebreid instrumentaal stuk dat uitermate geschikt is om Dresden mee plat te gooien.
Scraps Of Tape are from Sweden and who gives a shit? Vier trotse afgezanten van de Jupiter Pornostichting. "Postrock", werd gefluisterd: voorwaar een gedoemd muziekgenre. Maar Scraps Of Tape verzette zich met de moed der wanhoop tegen hun noodlot. Dat resulteerde in een muzikale mix van epilepsie, tandpijn, shell shock en aambeien. Nu eens verbroederden de gitaren, een fractie van een seconde later streden ze verbeten om dezelfde vierkante meter vloer. Nooit eerder werden gitaarduels zo zeer op leven en dood uitgevochten. Scraps Of Tape had meer pedalen dan het orgel in de Koekelbergbasiliek.
Een prachtige avond kortom. Leuven in een notedop! Country bands make their own fun here! Ik ben geen negationist maar van die zes miljoen Joden zijn er minstens een paar duizend gewoon van ouderdom overleden. Een insider wist mij te melden dat de schulden van Scorpio nog lang niet gedempt zijn. Maar voorlopig kunnen wij in alle rust pudding eten in het stadspark.

Labels: ,

vrijdag 16 mei 2008

Levendige pizza tekening vork vrije zit

Omdat het niet altijd muziek moet zijn, ben ik gisteren naar een toneelstukkie geweest. Muziektheater weliswaar, dat dan weer wel. Met filmprojecties erbij wat van deze voorstelling een waar cross-mediaal festijn maakte. Welke voorstelling? Ah ja, bijna vergeten: Dansen Drinken Betalen van Braakland/Zhebuilding.
Sara Vertongen speelde een bijna uitgepuberde versie van zichzelf of een naamgenote. Ze gaat zichzelf zoeken in De Grote Stad maar loopt uitendelijk haar staart wat achterna. Cafébezoeken, conversaties met straatkatten en het pijnlijke tekortschieten van het menselijke bestaan worden geanalyseerd tot op het bot. Sterker nog: tot op de merg erin.
Muzikaal werden we verwend door Youri Van Uffelen, Ephraïm Cielen en Rudy "Altijd Van De Partij" Trouvé. Hun sfeervolle jams ondersteunden het spel en de beelden maar eisten op tijd en stond alle aandacht op. Swingende bijna-jazz, intiem gitaargetokkel, wandelende feedback: het kwam allemaal aan bod met hier en daar zelfs bijna Een Echt Liedje.
De beelden ten slotte speelden voyeur in nachtelijke steden, die kennelijk toch niet zo stokstijf stil staan als ik altijd beweerd heb. Van fast forward over slow motion tot de deconstructie van de doorsnee kebabzaak: Leuven en Brussel heb ik herkend.
Het geheel duurde net ietsje te lang maar tijd is natuurlijk relatief. I wonder where she will stay, my little runaway. In mijn van wietdampen vervuld kot heb ik haar in ieder geval niet gevonden. Iedereen moet het gelag betalen. Duitsland, hier kom ik.

Labels: , ,

woensdag 14 mei 2008

Hollywood street pain

Geert moest vanavond weer obscure bandjes gaan checken en daarna zijn vriendin bevredigen like the big hunk of man meat he is. De plaats van de misdaad was een subtropisch Stuk. Om dat te ontcijferen was geen CSI Leuven nodig.
De hoofdverdachte was Valgeir Sigurdsson, een IJslands producer die zijn ego niet meer kon onderdrukken en dan maar onder eigen vlag de baan op ging. Denk aan beatjes aangevuld met viool en dergelijke crap. Een nieuwe soundtrack voor een fictieve remake van A Bridge Too Far. Hij deed een ademhalingsoefening met het publiek for fuck's sake. Ik vond er geen reet aan. Guilty as charged met andere woorden.
De rat die hem in er in luisde was voorprogramma Samamidon. Naast zijn ronduit silly naam had Sam tachtig procent van de hoofdact bij. Qua muziek had hij traditionals heruitgevonden met een orchestraal wall to wall-tapijt. O Death was daarvan het enige dat ik kende. Daarenboven zong Sam alsof hij stikte en verkoos hij Leuven boven Brussel. Zijn breakdanceje maakte veel goed maar lang niet alles.

Labels: , ,

dinsdag 13 mei 2008

"De trein stopt nooit. Dat is kostelijk. Zo amuseren wij ons. Het is me wat. Maar ook niet teveel. Want te is nooit goed. Op tennis na misschien."

Dan heb je eens het idee het een avondje kalmer aan te doen na een vermoeiend jubileumweekend - trefwoorden: stijlvol, straattheater, warm, zat - dan beland je toch nog op een optredentje. It's hard out here for a pimp. By "pimp" I mean "gewaardeerd popkenner". By "here" I mean "De Charlatan". Drie crappy punkbandjes trokken gisteren van leer op en rond een belachelijk klein podium.
Richie Don't Die trok het zich allemaal niet zo aan. Het was tenslotte een vrije dag. Pretpunk, quoi? "Good noise", dixit de dronken Kazachstaniër in de zaal. Richie Don't Die: tot nader order geen Chopin.
Second Base had zijn nummers in de vaatwasser van de tijd gestoken en ze uitgerokken teruggekregen. Niet altijd even toepasselijk. Al onstond er wel een heel klein pitje. Hier en daar begon progrock een beetje te lonken. Dat genre is overigens helemaal niet dood. It just smells funny. Umbrella kreeg een hiphopintermezzo mee, curtosy of MC Fluffy D. van Face The Fax. Dammit werd meegebruld door de helft van de volgende act.
The Living Daylights, met name. Een onbeschoft Engels gezelschap met in hun rangen De Lelijkste Gitarist Aller Tijden. Er is overigens geen enkele goede groep vernoemd naar een James Bond-film. The Living Daylights heeft mij brutaal gewekt uit mijn illusie dat alle Engelse muziek klinkt als Elvis Costello.
Ergens die avond was vastgesteld dat ik hump als een konijntje. Twee konijntjes zelfs. Iets later bleek echter dat Petit mij niet meer graag zag. Nog later kreeg die verrader een micro in zijn pollen geduwd om True Believers te brullen met de podiummoves van een blitse chimpansee.
En nu naar de les!

Labels: ,

zaterdag 10 mei 2008

Geen enkele vrouw vindt het aangenaam gefeliciteerd te worden met een gezegende staat die er niet is

Het risico lopend een beetje te verzuipen in meligheid: mijn grootoudjes zijn vandaag vijftig jaar getrouwd. Nu ben ik geen groot fan van het huwelijk - om u een idee te geven: mijn eigen oudjes zijn dit jaar twintig jaar gescheiden - maar dit vind ik best wel cool. Ik bedoel: vijftig jaar geduld, dat is pas zen.

Deze foto is afkomstig uit een sessie die Jarne heeft gehouden omdat er iets op de uitnodiging geschnitzeld moest worden. Ik sta hier in voor de making of. En nu maar hopen dat de mis een beetje funky gaat zijn. Aan mij zal het niet liggen: ik heb een paar killer freestyles voorbereid.
Los daarvan heeft iemand me in de Humo van deze week geflikkerd.
Niet mijn beste grap ooit. Eerlijk gezegd herinner ik me niet dat ik het bedacht heb of ingestuurd. Ik denk dat ik vooral wilde spelen met het hele idee dat Limburg X aantal jaar achterloopt op de rest van België. De opwarming van de aarde zelf kan mij aan mijn reet roesten.

Labels: , , ,

woensdag 7 mei 2008

Slacker of the year

Onze beminde Woeste Punker Met Een Gouden Hart Pieter Petit was weer eens jarig en achtte het noodzakelijk enige muziekgroepjes samen te roepen rond een gratis vat. Geert heeft het muzikaal gevoel van een dove egel maar heeft zich gisteren toch apelazarus gezopen.
Vraag het maar aan mijn bonzend hoofdje. Mijn leven bestaat uit intense momenten van vreugde en pijn. Maar artikels schrijven is tof!
State Of Mine was voor de gelegenheid met een gitarist minder. Hierdoor kwam hun muziek beter uit de verf. Plus het legde meer klemtoon op de blozende bassist, die definitief bewees een waardig frontman te zijn. Ik wacht met ongeduld op zijn solocarrière.
Face The Fax had zich speciaal voor Petit verkleed. Duffman op bas, de vierde musketier op gitaar en Assepoester op drums. Dit was waarschijnlijk het beste optreden dat ik van hen al heb gezien. Het kan ook aan de drank gelegen hebben.
The Rocket was een nevenproject van Gino's Eyeball en zo klonken ze ook. Ja hoor, het Groot Gevaar daverde op zijn fundamenten. Laat het duidelijk wezen dat Petit een alom geliefd man is. Als je het heel lief vraagt, zal hij een duivel voor je tekenen.

Labels: , , ,

dinsdag 6 mei 2008

Gloria estefan heeft altijd gelijk

Fan zijn van Adriaan Van den Hoof: het lijkt me een zwaar bestaan. Pertang, er waren er gisteren enkele in het Depot bij de onemanshow Achterklap van De Man Zelf. Meegevallen? Bwah. Er zat weinig structuur in en het duurde te lang. Stand-ucomedy blijft maar een kwartiertje grappig, weet je wel?
Een paar momentjes met serieuzere garnituur verdronken in de rest van de bouillabaisse. Qua humor, want daar kwamen we voor, kregen we vijf valse starts die vanaf nummer twee irriteerden. Er werd gelachen met mensen in het publiek (enorm goedkoop), Herbert Flack, arty farty gedoe et cetera.
Goede dingen, want die waren er ook: de robotact, Tsjechov The Musical en de ontdekking dat ik een onderbroek deel met Ad. Anyways, ik heb in mijn jeugd nogal veel cabaret gezien curtosy of my daddy en de trefwoorden die hier naar boven komen zijn Bert Visscher en Claudia de Breij.
Adriaan Van den Hoof is gelukkig geen Marrokaan uit Genk.

Labels:

zondag 4 mei 2008

Punks 4 hunks

Filmdagboekje april!
  • Juno (2007) van Jason Reitman (Overschat!)
  • Black Cat, White Cat (1998) van Emir Kusturica
  • Dogtown And Z-Boys (2001) van Stacy Peralta
  • Brokeback Mountain (2005) van Ang Lee (Gay!)
  • The Philadelphia Story (1940) van George Cukor
  • Import/Export (2008) van Ulrich Seidel
  • Le Quai Des Brumes (1938) van Marcel Carné

Leesboekjesdagboekje april!

  • Het Schervengericht (2007) van A.F.Th. (Aanradertje!)
  • Chester Square (1996) van Jaime Hernandez

Labels: ,

vrijdag 2 mei 2008

Sweet ian dury

Zoals u hoogstwaarschijnlijk niet weet kan ik au boulot zwemmen voor noppes. Niet dat ik daar dagelijks gebruik van maak maar af en toe is dat a) aangenaam en b) fucking handig gezien onze douche staakt.
Zonet vertrok ik dan ook vol goede bedoelingen om halverwege te bedenken dat mijn zwembroek nog op mijn bureau lag. Aangezien my employer het niet zo heeft op naaktzwemmen ben ik maar teruggekomen om mijn avonturen van gisteren uit te typen. Zwemmen doe ik wel een andere keer.
Wat heeft u gisteren gedaan dan, oh almachtige Geert? Geert is met Jarne en het kippetje Glenda naar Lommel Rockt geweest! En dat is wederom redelijk goed bevallen.
  • Full Of Averice mocht ons verwelkomen. Het gezelschap werd aangekondigd als "Krezip zonder de piano". In de pro-lijst mag u alvast hun zelfkennis noteren. Voor de rest zat het niet mee. Ik probeer hun slechtste versie ooit van House Of The Rising Sun te vergeten maar het lukt niet.
  • The Violet had het soort rock & roll meegebracht waar ik heel erg van houd. Vol passie en overgave en met een totaal lak aan de regels der originaliteit. Hiermee mag u mij altijd wekken. Een half minuutje gastzanger bracht een geweldig samenspel tussen cleane zang en grunts met zich mee.
  • Roadburg dan maar, bekend uit de Rock Rally. Puntige artpop met veel nuances en een castraat op vocals. Best wel funky. En vrouwvriendelijk!
  • Freaky Age volgde, een Rock Rally ouder. Lanharig werkschuw tuig dat de vroege jaren zeventig levendig houdt vanop de middelbare schoolbanken. Tight as the asshole of a seven-year-old!
  • Bulls On Parade: een gruwelijke exacte, retegave Rage Against The Machine-covergroep. Minder goed dan the Rawönes maar beter dan Audioslave.
  • El Guapo Stuntteam sloot wat ons betrof af. Onze Limburgse trots en een meute hellehonden in een. Stel u voor dat ze een barbecue opluisteren op het kruispunt tussen blues en hardrock, ergens in the Deep South. Hell, stel u voor dat ze elke barbecue opluisteren. Ik steek het vuur alvast aan. Enfin, ik zal het aan Jarne vragen. Ik mag niet met lucifers spelen.

Conclusie: een iets mindere editie dan vorig jaar. Desalniettemin verklaar ik de festivalzomer geopend. Geniet ervan, motherfuckers!

Labels: , ,

donderdag 1 mei 2008

Beroemd zijn lijkt je heel gemakkelijk

In het kader van de opwarming van de aarde ging je gisteren een subtropische avond tegemoet in de AB. Iemand had alvast de monsoenkranen opengezet. Iemand was fucking with your head. De oude wijven van dienst doorweekten je schoenen en de gaten erin.
Je wilde je beklag doen bij Pete Philly & Perquisite maar die gebaarden van kromme haas. Bovendien konden zij op bijzonder weinig aandacht van het publiek rekenen. Pete Philly deed hier iets aan door als een ADHD-kleuter op speed het podium te verkennen.
Zoals op een verre Pukkelpop bleeft het tragisch stil toen hij onderwerpen vroeg om over te freestylen. Los daarvan was deze hiphop tiptop, zoals je al gezegd hebt. Plus: je kan er kipkap van maken. Of bloedworst. Die strijkers vond je vet hard kicken, echt stijl.
Arsenal vervolgens deed je alle vragen over het weer vergeten met een volbloed feestje. Ze hadden Shawn Smith (picture Silent Bob met een hoed) en John Garcia als gast, elk goed voor twee nummers. Garcia begon met een melige speech maar maakte van Diggin' A Hole met enkel gitaar en backings een vroeg rust- en hoogtepunt.
Vlak voor het einde gaf de laptop de geest en werd de rest semi-à l'improviste afgewerkt. Daarvoor heb je respect, veel respect. Frontman John Roan had er overgens veel goesting in. Hij danste meer met zijn gitaar dan hij er op speelde. One-Nil to the Arsenal!

Labels: ,