woensdag 23 juli 2008

Lieve kleine koala

Oude glorie tris: the Kids speelden zaterdag te Peer op het Nonsense Stadsfestival. Yezerskiy stelde terecht dat je hen elke zomer twintig keer kan zien maar ik had the Kids nog nooit getroffen. Mea maxima culpa! En een beetje toeval.
Vijf jaar geleden stonden ze op Zonkrock in Hechtel maar net dat weekend moest ik iets feestelijk gaan doen omdat mijn grootoudjes vijfenveertig jaar getrouwd waren. In januari stonden ze in het Depot - the Kids dan, niet mijn grootoudjes. Ik had tickets tot er last minute iets tussen kwam. Dat kan u allemaal nalezen in mijn weldra te verschijnen mémoires De Meest Beperkende Zin In De Nederlandse Taal. Zaterdag was een inhaalbeweging, een wraakcampagne, een brandwonde.
Velcronic: moddervette doch gedateerde grungerock. Met een zangeres die cojones had maar ook haar maandstonden. Met misplaatste elektronische accentjes. Arne moest denken aan Anouk en dat is nooit een goede referentie. Hierna volgde een crappy intermezzo door drumband Sint-Cecilia uit Grote-Brogel.
The Sugarettes: Nederlandse rechttoe rechtaan meerstemmige indierock. Denk gerust aan een derderangs Mintzkov. Bezetting: een metroseksueel op gitaar en zang, een retroseksueel op drums, een bimbo op gitaar en zang en Een Lekker Wijf op bas. Arne heeft nog geprobeerd aan te pappen met de bassiste maar het heeft voorlopig tot niets geleid. Ik denk niet dat de slogan Eindhoven Indierock City veel potten gaat breken. Ik denk niet dat de playboy Arne veel potten gaat breken. Hierna volgde een crappy intermezzo door drumband Sint-Cecilia uit Grote-Brogel.
The Kids: een bombardement, een kogelregen, een hagelsalvo, een zondvloed. Alle gepensioneerde punkers van bejaardentehuis Sint-Antonius hadden een avondje vrij gekregen. Het begon te gieten bij No Monarchy. Voor het geval daar twijfel over bestond: God is een royalist. Toepasselijk want ons koningshuis heult met Opus Dei.
Misschien is het beter als we heel die staatshervorming overlaten aan the Kids. Er zouden terug scheermesjes verkocht kunnen worden en iedereen zou een job kunnen vinden in de stad. Er zou afgerekend worden met sekskoninginnen en fasco flikken. De stad zou dood zijn in een bloederig België. Er zou geen volgende keer meer komen.
Le Chat Noir: Engelse headliner door een afficheverwisseling en in die zin redelijk misplaatst. Verder wel behoorlijk te pruimen. Een zanger-gitarist en een drumster, zoiets lokt White Stripes-vergelijkingen uit. Het duo had echter meer van the Jon Spencer Blues Explosion, een rootsy Vandal X of een volwassen Black Box Revelation. Hun optreden duurde wat te lang en hun bindteksten stonken twee uur in de wind naar rotte fish and chips maar verder geen klachten.
Daarna trokken Geert en Arne de nacht in. Die nacht is er nog altijd niet goed van. Die nacht zit dieper in de shit dan Radovan Karadžić.

Labels: , , ,

dinsdag 22 juli 2008

The perpetual joni mitchell gang bang

Vrijdag was het zo heet in de stad, zo heet. En zo heet in mijn hart, zo heet. Ik kaapte de stad en schreeuwde van elk balkon. Wie bleef zitten, was er geweest want vrijdagnacht vierden we feest. De Kreuners bezetten zich op de Oude Markt en dat hebben we geweten. Wat een beleuvenis!
Zal ik een paar geheimpjes verklappen? Big Nasty J. heeft zijn vijf laatste freestyle battles verloren. GW kan niet drummen. Petit draagt dat petje om zijn terugwijkende haarlijn te verbergen. Professor Rötelflöt heeft zijn doctoraat nooit afgewerkt. San Yezerskiy gaat elke dag werken zonder ondergoed aan. Sanne faket haar ADHD om aandacht te krijgen. Tom De Latte kan niet zwemmen. Geert is een groot fan van de Kreuners.
And why not? Walter Grootaers is een uitmuntend presentator van kwalitatief hoogstaand kijkbuisgeweld als Big Brother of Now Or Never. Ben Crabbé is mijn favoriete quizmaster. Axl Peleman behoort tot de absolute top van het Nederlandstalig chanson. De twee anonieme gitaristen zijn anonieme gitaristen zoals God die heeft geschapen op de zevende dag. Want rusten is voor genetisch bepaalde luilakken.
The Hattricks hadden de dubieuze eer het voorprogramma te verzorgen en kregen af te rekenen met een weinig geïnteresseerd publiek. Ze schijnen een legendarische Leuvense oergroep te zijn maar ik vind er weinig info over terug. Ik hoorde franjeloze, bluesy pubrock die weinig origineel was maar wel zo aanstekelijk als een haard varkenspest.

The Hattricks hadden een ge-wel-di-ge frontman. Kwart dolle hond, kwart spast, kwart dorpsidioot, kwart luchtgitarist. In zijn bindteksten slechter verstaanbaar dan Shane McGowan. Enkele memorabele covers passeerden de revue: Who's Making Love van Johnnie Taylor en Le Téléphone van Ninno Ferrer. The Hattricks dus: een sympathiek groepje maar miscast op het grote podium.
De Kreuners zelf: stadionpop wat ik je brom! Met elke truc van de foor: volksmennerij, confetti, vuurwerk en Dina Tersago. Maar ook met een karrenvracht hits, groter dan het ego van doctor Phil. Laat ons eerlijk zijn: ik was er omdat het gratis was en ik heb mij geamuseerd omwille van de nostalgie. Zie je wel dat geschiedenis de juiste studiekeuze was.

Het geluid zal fout: te weinig zang stoorde niet want alles werd massaal meegezongen. Maar de twee gitaren werden verdrukt door Axl zijn bas en dat was jammer. De vier andere Kreuners balanceerden delicaat op het randje van oudere jongere en vieze oude vent en dat in een verregaand vergaande toestand. Al zag Walter er stukken frisser uit dan Lou Reed.

Vrijdagavond namen de Kreuners de stad in, zaterdag het land, zondag de wereld. Er was nooit zo'n wilde, uitbundige nacht.
Na de Revolutie gaan de Kreuners tegen de muur.

Labels: , ,

vrijdag 18 juli 2008

Hij kan zijn hand gebruiken maar hij voelt er niet meer mee

Na het wegconcurreren van Rock Werchter twee weken terug ging Kickass Records gisteren de strijd aan met dat Dourding in dat achterlijk stukje Franstalig België. Kwestie van het grootgermaanse gedachtegoed te eren maakten de heren er maar meteen een Oostenrijkse soirée van. Ik ben bij leven en welzijn twee maal in Oostenrijk geweest maar dat kan u allemaal nalezen in mijn weldra te verschijnen mémoires De Meest Beperkende Zin In De Nederlandse Taal.
Ik was weer van de partij gisteren want ik ga geen uitdaging uit de weg. I'm so punx, it's not even funny anymore. Binnenkort is de Sojo te klein voor mijn ego. The name Kickass Records implies fornication in a car, maar dat weet u niet van mij.
Standby Horizon: tot nader order geen Oostenrijkers. Als Wham! een punkgroep was geweest, hadden ze zo geklonken. Met niet toevallig een enorme jeannet op zang. Inclusief oorbel!
Face The Fax: ook al geen Oostenrijkers. Wel de band die ik dit jaar al het meest aan het werk zag. Isn't it ironic? Euhm, no, you daft twat. Dat zou maar ironisch zijn als ik de voorzitter was van Youth Against Face The Fax. En dat ben ik tot nader order niet. I'm a lazy, lazy man, Roger.
Astpai: eindelijk! Oostenrijkers! Bij Heidi in Tirol staat niet enkel een jodelschool maar ook een punkrockacademie. Ik gok, afgaande op wat ik zag, dat die academie gemiddeld scoort in de ratings.
Rentokill: nog Oostenrijkers! Veganisten deze keer, ergo totale losers. Als we geen dieren mogen eten, waarom heeft God hen dan van vlees gemaakt? Plus - en hier geloof ik heel sterk in - als wij die diverse dieren niet konden gebruiken dan zouden die nooit geleefd hebben. Als wij geen biefstuk aten en daar een glas melk bij dronken dan waren er in heel België misschien vier koeien. Twee in de Antwerpse zoo, twee in de Olmense zoo. Maar ja, ga maar eens in discussie met gevaarlijke Oostenrijkse punkers: ik spreek überhaupt maar één woord Duits.
Kortom, het was snel en luid en slordig en leuk en half Oostenrijks en half niet.

Labels: ,

donderdag 17 juli 2008

Monaco mitrailleur mullet man

Er is geen god dan San F. Yezerskiy, niemand is Hem in enig opzicht gelijk. Hij verwekte niet noch werd Hij verwekt: San F. Yezerskiy is er nu, was er altijd al en zal er altijd zijn. Hieruit blijkt ook dat Hij geen kinderen kan verwekken, dit is een menselijke eigenschap. Wanneer San F. Yezerskiy wil dat er iets is, zegt Hij "wees" en er is. Er is geen god dan San F. Yezerskiy en professor Rötelflöt is zijn dienaar en profeet.
Om maar aan te geven dat de voorgenoemde god Yezerskiy mij een aanbod heeft gedaan dat ik niet kon weigeren. Op een dag - misschien zal die dag nooit komen - zal hij mij oproepen hem een dienst te bewijzen. Maar tot die dag lag er voor mij een ticketje voor Lou Reed in de balans. Die elder statesman of rock kwam gisteren zijn langspeelplaat Berlin spelen in het Paleis voor Schone Kunsten te Brussel.
Meneer Geert, we weten ondertussen wel dat Berlin een schitterende schijf is maar heeft u er ook enige emotionele band mee? Jazeker, lieve lezer. Probeer maar eens onbewogen te blijven bij regels als "She treats me like I am a fool / But to me she's still a German queen / Oh, she's my queen" wanneer de helft van je bitches Germaanse doen of deden. Tel daar nog het huilintermezzo in The Kids bij of het van onverschilligheid stijf staande Men Of Good Fortune en we zijn er bijna.
U kan zich de teleurstelling inbeelden toen Lou op die verre Marktrock helemaal niets speelde uit Berlin. En uit The Velvet Underground & Nico enkel Venus In Furs. Dat nummer werd wel doorboord door een uiterst memorabele cellosolo. Cellosolo? Yep, het bestaat. Genoeg inleiding!
Het was redelijk goed gisteren al sputterde de motor hier en daar. Het kinderkoor bijvoorbeeld mocht maar op de helft van de nummers meedoen. De jung in kwestie slaagden er wel in Lady Day en Sad Song naar een hoger niveau te tillen.
Verder had Lou ook wat strijkers en blazers op sleeptouw. Voor de strijkers niets dan lof. De blazers echter waren machtig in bisnummer Rock & Roll (inclusief bevreemdend flardje You Keep Me Hangin' On van the Supremes) maar zaten elders te opdringerig in de mix. Ook één van de drie gitaristen was er in die zin te veel aan. Kies zelf maar welke.
Het zou u dan ook niet mogen verbazen dat de hoogtepunten niet te vinden waren in de uitgelaten nummers. Kenners mogen de term ingetogen afstoffen. Voor een heerlijk Caroline Says II bijvoorbeeld, voorafgegaan door een heerlijk instrumentaal onderonsje tussen Lou's gitaar, piano, contrabas en woordeloze achtergrondzang. Het kippenvel diende zich aan bij The Bed en dat bedoel ik niet in metaforische zin.
Lou zelf was op zijn best wanneer hij de barokke pracht met een afgemeten portie wandelende feedback vierendeelde. Op zijn slechtst staarde hij verveeld naar het plafond. Een prachtig plafond overigens, gebaseerd op een stokoud radiomodel. Tussendoor mompelde Lou erger dan Bob Dylan met de ziekte van Huntington.
Het oog wil ook wat: het begeleidend filmpje was oké zonder dat het teveel aandacht naar zich toe trok. Lou anno nu ziet er uit als een zombie. Het koor mocht er echter wezen.
En het sneeuwde nog lang en gelukkig.
San F. Yezerskiy zij geprezen.
Āmīn!

Labels: , ,

zondag 13 juli 2008

Een rolstoelgebruiker dankt u

Één laatste Neil Young-opmerking en dan gaan we verder met ons leven. Ook Shakey heeft ooit dubieuze vestimentaire keuzes gemaakt. In dit filmpje bijvoorbeeld van Buffalo Springfield. Gelukkig wordt hij gecounterd door de nog foutere hoed van Stephen Stills. Neils kapper moet kaal geweest zijn.
Het is uiteraard volle bak playback maar de overgang tussen For What It's Worth en Mr. Soul is wreed cool gefixt. Mr. Soul heeft hij vrijdag gespeeld. For What It's Worth staat dan weer op de setlist van Mavis Staples. De cirkel is rond.

Ik ga er geen gewoonte van maken YouTubefilmpjes te posten. Voor je weet zet het verval in en begin je woorden als "feesje" te hanteren. Horresco referens.
Eet een perzik. Of een berg suiker.

Labels:

Ze moet...

Ze moet backing vocals zingen zoals Pegi Young. Sober, to the point en al mijn verbale uitspattingen verheffend tot op het dak van de wereld.

De jongen naast lindsay lohan zegt me absoluut niks

Mag ik u presenteren: Bospop, afgelopen vrijdag? Omdat er leven is na Werchter. Omdat er Neil Young is na Werchter. Omdat er oude zakkenfestivals zijn na Werchter Classic. Omdat Nederlands Limburg een beetje Limburg is. Omdat Limburg een beetje buitenland is. Omdat iedereen weet dat Weert nergens is. Omdat Jarne en ik niet meer zo heel veel quality time hebben met de daddy. Omdat mijn mammie zonder mij naar Lenny is gaan kijken. Omdat het een symbolische daad is de Vlaamse feestdag in het buitenland door te brengen. Omdat België blijft.
We werden onthaald door Everest, broze, brave rootspoppers uit Los Angeles met een three axe attack die er nooit echt toe deed. Het gezelschap coverde You Ain't Goin' Nowhere van Dylan en eindigde met een lekker stukje jam. Het zegt misschien genoeg dat het vlak na hun laatste noot stopte met regenen. Aan Gods goede smaak wordt niet getwijfeld.
Vervolgens was het aan the Waterboys. Hen kende ik vaagjes. Het is te zeggen, hun hit The Whole Of The Moon, die ze niet gespeeld hebben, werd wel eens gedraaid in De Ark, de discotheek van de laatste kans in Hechtel. Voor u foute conclusies over mijn uitgaansleven trekt: ik werkte daar. Professor Rötelflöt werd daar wel gesignaleerd op de dansvloer. Geen wonder dat hij tegenwoordig ondergedoken leef in de Vogezen.
Maar the Waterboys dus en hun aanstekelijke folkrock. Denk aan hippies op het mardi gras. Denk aan the Pogues op valium. Het soort muziek waarbij het onmogelijk is om stil te staan al kun je het zonder problemen houden bij wat knikken met de knieën. Hoogtepunt was een sober antivooruitgangsliedje. Wie daarenboven Stalin kan opvoeren zonder door de mand van zijn luchtballon te vallen staat safe in mijn cool book.
De man hemzelf dan ten slotte: Neil Young. Dit is niet de plaats om het historisch belang van Shakey definitief te schetsen. Al heeft heeft Doctor Shakes wel de beste Unplugged ever afgeleverd. Dit is niet het moment om te getuigen van mijn grote liefde voor Ome Neil. Al is Harvest wel de essentiële soundtrack bij mooie zomerdagen én bij de lange, bange uren van een gebroken hart.
Dit is gelukkig wel de juiste tijd en plaats om te stellen dat het gisteren een beestig optreden was. Niet eens omdat het van the Rawönes was geleden dat ik zo hard naar iets had uitgekeken. Vanaf nu zouden alle optredens moeten beginnen met Powderfinger. Een uur Uitgepuurde Rock volgde. Met gitaarsolo's en -duels waar het verenigd gild der postrockers nog veel van kan leren. Down By The River was het absolute hoogtepunt hiervan.
Daarna kwam het ultieme akoestische intermezzo met achtereenvolgens The Needle And The Damage Done én Unknown Legend én Heart Of Gold én Old Man. Als ik iets van voetbal kende, zou ik dit een perfecte hattrick durven noemen. Ten slotte werd de elektrische gitaar weer bovengehaald tot er na biscover A Day In The Life geen snaren meer opstonden.
Kortom, Neil Young: he could drive me over the rainbow and send me away. Somewhere on a desert highway he rides a Harley-Davidson. Had ik een miljoen op overschot zoals de Schuer, ik liet hem afkomen naar mijn achtertuin. Neil Young heeft meer stijl dan een homo en meer huizen dan Philip Dewinter
Graag zou ik nog enige woorden wijden aan de Nederlandervaring. De security was de strengste die ik al heb meegemaakt, boeiend werk maar slecht betaald. Ik ben gefouilleerd for God's sake en daarbij halvelings in het kruis getast. Het cliché dat Hollangers door alles heen praten, blijkt ook waar te zijn. Doorheen elk nummer doken spreekkoren op à la "kippenvel", "prachtig", "eigenzinnige nummerkeuze" et j'en passe. Daarnaast probeerden ze op het onbeleefde af zo ver mogelijk naar voor te kruipen. Bovendien wurmden ze zich elk kwartier terug naar achter om bier te halen.
Maar toffe jongens, hoor. We waren er immers te gast. Ter hunner verdediging: nog nooit zo vlot een parkingplaats gevonden en achteraf verlaten. Bovendien bleek Ted Nugent later dat weekend nog aan te treden. En dat op nauwelijks twintig kilometer van het thuisfront. Volgend jaar een gans weekend met de tent, fuck yeah!

Labels: , ,

maandag 7 juli 2008

De holocaust is foei

Zaterdag voor het eerst sinds tweede kan nog eens afgezakt naar Rock Werchter, al was het maar om te bewijzen dat rond deze tijd niet elk muzikaal evenement in het Leuvense uit het baseballpetje van Kickass Records moet komen.
  • Galactic (Marquee). De kleinkinderen van Booker T. & The MG's barbecuen met de Peppers anno Mother's Milk. Lang niet slecht.
  • Gossip (Main). Of: hoe de Schuer zijn no fat chicks-regel aan de kant schoof. Ik verwachtte garagerock maar we kregen gortdroge new wave-swingnoise. De gitarist droeg niet toevallig een PiL-t-shirt. Run-D.M.C. prijkte dan weer op het textiel van de drumster. Al bij al een nogal mak optreden maar überdyke Beth Ditto verklaarde van meet af aan "fatiguée" te zijn.
  • The Hives (Main). Die verwachtte portie garagerock kwam dan toch nog af. De heren brachten een half uur lang retegave, bijbelse rock & roll. Vanaf de coole levend standbeeldact viel het optreden helaas ook in figuurlijke zin stil. Noteer wel dat Howlin' Pelle Almqvist weleens de Führer zou kunnen zijn, waaraan het jonge volk zo nood heeft. Alzo stellen The Hives nog steeds de wet en zijn wij nog steeds ordinaire misdadigers.
  • Editors (Main). Beleefde, net geklede jongemannen waar ik weinig vertrouwd mee ben. Het liet me redelijk koud maar de heren bedoelen het waarschijnlijk goed. Zoals ook de chick, die me aanklampte omdat ze "wanhopig op zoek was naar een man", het waarschijnlijk goed bedoelde. GW blijft Editors bestempelen als een Smiths-ripoffje maar ik hoor het er niet in.
  • Kate Nash (Marquee) versus Kings Of Leon (Main). De juffrouw werd overstemd maar de heren waren ook verre van perfect en alzo werden allen glorieus genegeerd door yours truly. Maakt niet uit, joh: muziek is behang, achtergrond, het doet niets ter zake.
  • Ben Harper & The Innocent Criminals (Main). Aangezien er nog wat grote woorden in de kast staan: picture Sam Cooke die begeleid wordt door The Band en Creedence Clearwater Revival. Dit was zonder twijfel het hoogtepunt van de dag. En dan zeggen dat ik he-le-maal niets ken van de goede man. I'm not worthy!
  • Gnarls Barkley (Marquee). Perfecte popsongs die enorm beknopt tot leven werden gewekt. Met Crazy als massaalste meezinger ooit. I know they got soul. James Brown en Phil Spector kunnen tevreden zijn in hun respectievelijke hemel en cel.
  • Radiohead (Main). Het Verenigd Koninkrijk zendt zijn zonen uit. Er was veel vraag naar dus ze waren er ook. Waarvoor hulde! Mannen met een missie, quoi? Veruit het beste optreden dat ik al zag van de heren. Ook al ontbraken misschien een paar grote hits: de setlist zat enorm gestroomlijnd in elkaar. En de visuals waren Prachtig met een kapitale P.
Verzin zelf maar een conclusie! Iets over een vrouw die in haar auto op haar jeugd zit te wachten bijvoorbeeld.

Labels: ,

zondag 6 juli 2008

Fish jeans chicken of idle time

Afgelopen vrijdag, niet toevallig vier juli, bewees Kickass Records zijn onafhankelijkheid door een show op te zetten in de Sojo in downtown K-Lo. Geert S. Simonis was van de partij, al was het maar om te bewijzen dat rond deze tijd niet elk muzikaal evenement in het Leuvense uit de hoge hoed van de Schuer moet komen. Kickass Records: label of the free, home of the brave. Als daar maar geen Kazachstaanse onderzoeksjournalist op afkomt.
Qua review had ik mij voorgenomen te focussen op positieve dingen. It was a lovely day. Pretty clouds, trees, birds, etc. I rest my case.

  • Exit On The Left. Het hemd van de bassist paste perfect bij zijn instrument. Hebben de meest sexy leadgitarist ten westen van Mauro Pawlowski. Ik heb altijd gedacht dat melodieuze punkrock een contradictio in terminis was maar Exit On The Left is misschien de groep die het kan waar maken.
  • Face The Fax. Des te vaker ik hen zie, des te beter ik hen vind. Stockholmsyndroom, anyone? De wereld staat in brand en niemand kan me redden dan Face The Fax. Plus: de bassist was een exacte replica van de jonge King Buzzo.
  • The Ignored. West-Vlaanderen zendt zijn zonen uit. Er was geen vraag naar maar ze waren er toch. Waarvoor hulde! Mannen met een missie, quoi?
  • In-Sane. Slovenië zendt zijn zonen uit. Er was geen vraag naar maar ze waren er toch. Waarvoor hulde! Mannen met een missie, quoi?

Was nice. En bezopen. Niemand heeft zin in verhalen over karaoke.

Labels: , ,

woensdag 2 juli 2008

The violence explodes inside me when I eat your eyes

Afgelopen zaterdag hebben Pony en ik een dagje rondgetaffeld in het buitenverblijf van de Duivel: Mechelen. Het begon allemaal onschuldig met een bezoekje aan Planckendael. Daar hadden ze een pasgeboren heusnoorn en vers aangevoerde giraffen. Maar ook gekke aapjes, zebrafluitjes en mijn all-time favoriet: Przewalskipaardjes. Geert is een dierenvriend!
Toen de avond begon te vallen zochten we dekking voor een podium alwaar enige harmoniën het beste van zichzelf gaven. Het geheel voer onder de vlag Dijlefeesten Deflux maar leek meer op een boerenkermis waar muziek in zat.
Uno: Break-A-Shured: vier DJ's die in dialoog gingen met gitaar, bas en drum. De echte instrumenten voerden net iets te veel het hoge woord. Met wisselvallig resultaat: jazzy, rocky, Noord-Afrikaansy: vooral heel erg richtingsloos. Maar zeker niet te lang. Voorlopig nog te veel gimmick en te weinig muziek. Anderzijds schijnt Tien Om Te Zien twintig jaar te bestaan. Het kan dus erger.

Dos: Go_Tell. Tien maagden die onder leiding van een nerdy herder Onze Lieve Heer prijzen op een bedje van beatjes. Ik vond hen beter dan in de AB. Helaas bewees het Mechelse daglicht dat ik de schoonheid van de deernes toch iets overschat had. Ter hoogte van Down To The River To Pray liep het geëxperimenteer meer uit de hand dan Tommetje Boons cokerekeningen. De rest was verre van perfect maar er waren plenty hoogtepuntjes: Joshua Fit The Battle Of Jericho of Jesus Hits Like An Atom Bomb.
Semi-hilarisch moment: brein Gregoy Frateur die bij het soundchecken uitgebreid wordt gedisst door vijf kleuters! En nog altijd geen idee wat dat freaky blaasinstrument van die nerd nu is.
Tres: Pete Philly & Perquisite: een zoveelste veldslag in hun offensief doorheen mijn vlakke land. De heren streden met open vizier en hun vlag waardig waggelend op de wind. Pete had duidelijk zijn relatine niet gepakt maar het stoorde weinig omdat hij het publiek verrassend goed meekreeg. Al duurde dat wel even.
Perquisite had wat last van technische problemen en de rest stond er weinig enthousiast bij. Hun verplichte solomomentjes leken ook net iets teveel ingestudeerd. De saxofonist had ook zo'n freaky elektronisch blaasding. En nog altijd geen idee wat het is. Pete's freestylemoment ging deze keer niet de mist in: we gaan er op vooruit. Kortom een geheel puike en gebalde set die het volk deed dansen alsof het niets koste. Alsof de koopkracht niet de dieperik in dook.

Onderweg terug naar het station toch weer verdwaald. Fucking Mechelen. U weet wat ons te doen staat na de Revolutie.

Labels: , , ,

dinsdag 1 juli 2008

Slechts als niemand nog een jas aandoet neuriet sanne

Filmz van de voorbije juni:
  • Falkenberg Farewell (2006) van Jesper Ganslandt
  • El Laberinto Del Fauno (2006) van Guillermo del Toro
  • Sunrise - A Song Of Two Humans (1927) van F.W. Murnau
  • Everything Is Illuminated (2005) van Liev Schreiber
  • Reprise (2006) van Joachim Trier (Aanradertje!)
  • The Shawshank Redemption (1994) van Frank Darabont
  • Indiana Jones And The Raiders Of The Lost Ark (1981) van Steven Spielberg
  • After Hours (1985) van Martin Scorsese
  • Brick (2006) van Rian Johnson
  • When Harry Met Sally (1989) van Rob Reiner
  • The Kid (1921) van Charles Chaplin
  • Giant (1956) van George Stevens (Elizabeth Taylor is hot!)
  • Death Of A President (2006) van Gabriel Range
  • Ferris Bueller's Day Off (1986) van John
  • Surf's Up (2007) van Ash Brannon & Chris Buck
  • Futurama - The Beast With A Billion Backs (2008) van Peter Avanzino
  • About Schmidt (2002) van Alexander Payne
  • Layer Cake (2004) van Matthew Vaughn
  • Doctor Zhivago (1965) van David Lean
Lectuurz van de voorbije juni:
  • Arnon Grunberg Leest Karel Van Het Reve (2004) van Karel Van Het Reve (of van Arnon Grunberg)
  • Schermutseling (2007) van Tom Lanoye
  • Up-Tight - The Story Of The Velvet Underground (1996) van Victor Bockris en Gerard Malanga

Humobijdragez van de voorbije juni:


Vraag er maar niet naar. Het had vooral met de examens te maken. Al wil ik wel duidelijk maken dat in het origineel "jung" stond en niet "joeng".

Labels: , ,