zondag 31 augustus 2008

Dertig zwarte torpedo's

Met al dat gewerk is het lastig geworden mijn dagelijkse gewoontes en verslavingen te onderhouden. Zelfs Sander Yezerskiy begint me al te missen. Gisteren had een koude kalkoen mijn bloedbaan overspoeld met de hunkering naar een shot livemuziek. Gelukkig mocht ik met Jarne en zijn posse mee naar Brogel Live te swinging Grote Brogel.
Voice Male stonk harder dan een portie crap die zojuist een enorm crappy doctoraat had geschreven om te promoveren in de crappyheid aan een of andere crappy universiteit. Hun a capella uitvoeringen van middle of the road-nummers uit het recente verleden (True Colors, Love Of The Common People, Video Killed The Radio Star, Centerfold, Sweet Dreams et j'en passe) overspoelde de weide met een aroma waar zelfs boer Teun op mestvaart zich voor zou schamen. Lang niet alle nummers overleefden dit jasje zonder instrumenten. Tel daar een discomedley bij en begin alvast een muurtje te metsen om Voice Male tegen te zetten.
Aan Swinnen om de meubelen te redden, het soloproject van opper-Scab Guy Swinnen. Toegegeven, de Butthole Surfers Award For Most Original Bandname zullen ze niet snel binnenrijven maar dat is niet erg. Die prijs bestaat toch niet. We kregen op ons bord een portie rock & roll die nergens slecht was maar nooit schitterde Alle nummers werden met veel zorg ingeleid en gesitueerd in tijd en ruimte alsof Guy kost wat kost wilde bewijzen dat hij al een decenium de schaduw van the Scabs tracht voor te blijven.
Daar kwam nog een royale portie hits van Die Groep bij (van opener Let's Have A Party tot afsluiter Hard Times met een mak Nothing On My Radio en een kapot gejamd Robbin' The Liquor Store). Tussendoor werden covers bovengehaald van Cinnamon Girl (het enige nummer waarvan het me speet dat Ome Neil het niet had meegebracht naar Weert) en wietode Mary Jane's Last Dance (u weet wel: dat nummer van Tom Petty dat de Peppers hebben geript voor Dani California). Wat samen toch wel resulteerde in een setlist om u tegen te zeggen.
Het is des te jammer dat het optreden nooit echt ontplofte, nergens vuurwerk, toeters of bellen. Toch hebben de boeren van Grote Brogel zich geamuseerd. Want vergis u niet: Grote Brogel is no man's land. Op de wei van Brogel Live wordt elke week een heks verbrand.

Labels: , ,

vrijdag 29 augustus 2008

Contrary to popular belief rome was built in a day

Met pijn in het hart, tranen in de ogen en jeuk tussen de schouderbladen verwelkom ik u in de voorlopig laatste aflevering van Mixtape Madness. Vandaag buigen we ons over het sympathieke schijfje From Dancehall To White Slavery. Samengesteld door yours truly en toevertrouwd aan de nobele Jean Vin toen die einde juli een barbecue gaf om U tegen te zeggen.
Jean Vin stond in de harde tijden van mijn praesesschap langs mij als dooppraeses. Tegenwoordig beschermt hij als verpleger de weduwen en wezen van de hoofdstad. De KUB bestaat niet meer.


Het hoesje is uiteraard in black and white afgeprint. De frontfoto heeft Pony! gemaakt in de Londense zoo. De achterkantfoto is genomen op het Martelarenplein te Brussel tijdens de doop in oktober of november 2004.

  1. Eddy Christiani – Spring Maar Achterop. Hilarisch gedateerd nummer van een nederpoppionier. "Mij achterband is wel wat zacht, maar't geeft niet lieve pop / Spring maar achterop, spring maar achterop, spring maar achterop / Voor jou neem ik wat risico, voor jou neem ik een strop." Charmant, to say the least.
  2. Gerard De Vries – Het Spel Kaarten. Het gaat over een soldaat die in de mis betrapt wordt met een kaartspel. Hij moet voor de krijgsraad gaan uitleggen waarom hij aan het kaarten was. Hij begint over vanalles te zeveren. Het is fantastisch. Het is drie minuten filosofisch gelul boven een kitscherig Hammond-orgel. Een kaartspel bevat ook veel getallensymboliek, en doet denken aan gokken en op goed geluk af dingen doen, en spelen met de kaarten die je in je hand hebt. Het roeien met de riemen die je hebt. Wie ben ik om Daan Stuyven tegen te spreken? (Klik!)
  3. Blowfly – The First Black President. Barack Obama? In his dreams. (Klik!)
  4. Mystikal Featuring Pharrell – Bouncin’ Back. De Prins Van Het Zuiden rapt op een bedje van jazz. Tegenwoordig zit hij in de bak voor aanranding. Gangsta rap, quoi? (Klik!)
  5. Snoop Dogg – My Medicine. Snoop Dizzle eert Johnny Cash, "a real American gangster". En passant bekent hij niet vies te zijn van een portie zatte - of in zijn geval stonede - seks: "Girl, my love gonna last / just as long as my high". (Klik!)
  6. Mickey Avalon – Jane Fonda. Joodse electrohop. De echte naam van de man is Yeshe Perl. Joodser dan dat wordt het niet. De Jane Fonda waarvan sprake is overigens als dans vermomde seks. Die Joden toch! (Klik!)
  7. Nico Haak – Foxy Foxtrot. U kent het misschien van Theo Maassen. Ik ken het uit mijn zesde middelbaar. Onze leraar geschiedenis was nogal serieus van zijn fiets gevallen. Zijn vervangster zong een flard hiervan om in het kader van the Gay Twenties uit te leggen wat de foxtrot was. Later dat jaar mocht ze die enthousiaste performance overdoen met Chrysostomos. Vier jaar later leerde ik dat de term Gay Twenties niet meer kan omwille van zijn homoseksuele connotaties. In plaats spreekt men liever over the Folly Twenties. Buiten Limburg staat Chrysostomos bekend als Honderd Dagen. Whatever. (Klik!)
  8. Harry Belafonte – Man Smart (Woman Smarter). Feminisme voor beginners volgens de koning van de calypso. (Klik!)
  9. Israel Kamakawiwo'ole - Over The Rainbow / What A Wonderful World. Een dikke Hawaiaan met een onuitspreekbare naam reigt standards aan elkaar alsof het niets kost. (Klik!)
  10. France Gall – Sacré Charlemagne. Haar laatste single voor ze het Eurosongfestival won. Een catchy verwensing aan het adres van Karel De Grote omdat die de school heeft uitgevonden. Dit wordt vaak gedacht maar eigenlijk heeft Kizzle De Grizzle enkel verkondigd dat zijn monniken slash ambtenaren goed opgeleid moesten zijn. Ik ken dit lied uit de Franse les. Is die merde toch nog ergens goed voor geweest. (Klik!)
  11. Nick Lowe – Little Hitler. Pubrocker met venijnige teksten. De plaat waar dit van komt, heet Jesus Of Cool, which is nice. Lowe zou later Costello producen. Die laatste zou met Lowe's (What's So Funny 'Bout) Peace, Love, And Understanding een dikke hit scoren. (Klik!)
  12. Jaap Boots – Kutwijf. Levensecht en vlijmscherp, afkomstig van de echtscheidingsplaat Afkuil, die links en rechts vergeleken wordt met Blood On The Tracks. Zoals Keith Richards pleegt te zetten: "We need more blood on the tracks."
  13. Robert Charlebois – J’veux d’l’amour. Het origineel dus. Beestig nummer. Schitterend hoe naturel Raymond het vertaald heeft. (Klik!)
  14. Shane Nicholson – Big In Japan. Een Australiër hijst de waanzin van Tom Waits in een beschaafd doch funky jasje. (Klik!)
  15. Calexico – Corona. Het origineel van de machtige Minutemen kent u als tune van Jackass. Deze mariachiversie voegt vooral trompetjes toe. Als ik door mijn wimpers tuur in de halfslaap is Limburg vergeven van badlands en negorijen. (Klik!)
  16. Johnnie Taylor – Cheaper To Keep Her. Wijze negers kennen het antwoord op alle levensvragen. Vanaf nu weet u allen waarom het beter is de echtscheiding niet aan te vragen. Ik zou daar graag aan toe voegen dat niet trouwen to begin with ook zijn voordelen heeft. Ik ken dit uit Blues Brothers 2000. (Klik!)
  17. The Miracles – Shop Around. Motown voor beginners. Geschreven door Smokey Robinson. Heren die op zoek zijn naar een mokkel: kijk goed rond in de winkel alvorens een keuze te maken. (Klik!)
  18. MC Tunes – Tunes Splits The Atom. De oerknal van de Brithop. (Klik!)
  19. Ian Brown – Illegal Attacks. De voormalige frontman van the Stone Roses grijpt de protestsong bij de nek en sleept hem zo de eenentwintigste eeuw in. Onderwerp: de oorlogen tegen de As van het Kwaad. Beatjes: grenzend aan drum and bass. Backing vocals: Sinéad O'Connor. (Klik!)

Slaapwelterusten.

Labels: , ,

dinsdag 26 augustus 2008

Ever been in a cock before?

Gisteren een paar Boterhammetjes In Het Park gegeten terwijl Pony! naast mij een laatste maal te Brussel graasde. In de rugzak zaten er vier met kaas en een halve met het laatste restje pikante kip. En een appel. En een fles water.
Als aperitief was juffrouw Isabelle A afgedaald van haar ivoren toren. Dat is beter bevallen dan in het Depot. Pony! gokt dat ze deze maal wel een beha aanhad. Onder een afzichtelijke hippiezakjurk weliswaar.
De groep was duidelijk beter ingespeeld op juffrouw A. Patrick Riguelle had baan geruimd voor Ruben Block. De heren kregen meer ruimte om buiten de lijntjes te kladden. Dat resulteerde in lekker loos gaande stukken en zelfs struikelende feedback. Mijn kop er af als die Latinogitarist geen postrocker is.
Er werd gedanst. Er werd meegezongen. Er was een kind in een Daniel Johnston-T-shirt. Het grote publiek heeft Isabelle aan de cleavage gedrukt. Vlaanderen boven!
De hoofdschotel bestond uit Lenny & De Wespen. Nooit is mijn corny jeu de mots Benny & De Hespen toepasselijker geweest dan nu. Al lag er geen ham op mijn brood. Al was het brood gesneden en niet gebroken. Al dronk ik water en geen wijn. Als is Lenny geen messias.
De Wespen haalden een potiger sound boven dan ik mij herinnerde. Lenny bezondigde zich minder aan overacting. Het kan ook dat het overacting minder opviel door de potiger sound. De Klerenkleptomaan is een goed lied. Meneertje Nee is een goed lied. En toch verklootten Lennaert & co het op de valreep door te bissen met een reggaenummer.
Ik ben niet fout en Lenny & De Wespen zijn zeker niet mis. Als het kan dat ze ooit stoppen, laat het dan goed zijn geweest.
Los daarvan hadden de Boterhammen de slechtste presentator sinds Hans Otten in dienst. Na de Revolutie gaat die man tegen de muur. Hij is er zelfs in geslaagd zich van jaar te vergissen.
Und jetzt back to business. Pony! neemt over enkele uren de trein naar Amsterdam. Je weet toch nog dat zelfs Randy Newman daar ooit is geweest.

Labels: , ,

maandag 25 augustus 2008

Gelieve in de gang te wachten op uw pizza

    The UVA took mij baby away. Tomorrow she goes away. She's a sensation. It's not my place in the nine to five world. Joey Ramone heeft nog nooit tegen mij gelogen.

    Morgen holt Pony! naar Amsterdam. Arm Amsterdam. Ik zou mezelf niet zijn als ik haar geen begeleidende soundtrack in de pollen had geduwd: Amstelpony. Thematisch gedetermineerd door twee elementen: enerzijds "pony", anderzijds "Amsterdam". Leest u gerust verder in deel vijf van de mixtapekronieken.


    Het hoesje was natuurlijk in black & white afgeprint. Plus ik had nog een halvegare foto van mezelf aan de binnenkant gepropt. Genoeg geluld, Geert, bespreek die tracklist.

    1. Johnny Jordaan – Bij Ons In De Jordaan. De Jordaan is voor Amsterdam wat de Marollen zijn voor Brussel. Zoals Peter Claes ooit zei tegen anderstalige toeristen: "You gotta go see the Maroles, man!" Zelfs Jezus is gedoopt in de Jordaan. Johnny Jordaan was een neef van Willy Alberti. Ik heb met een kleinzoon van Willy Alberti op de lagere school gezeten. "Waar de Amsterdamse humor nooit verloren gaat." Eerst zien en daarna geloven. (Klik!)
    2. Manke Nelis & Johnny Meyer – Er Is Een Amsterdammer Doodgegaan. Er zullen der wel meer zijn doodgegaan. Manke Nelis had zijn naam te danken aan een motorongeval dat was gaan lopen met zijn rechterbeen. Johnny Meyer was de accordeonist met het drankprobleem. I like him already!
    3. Bob DylanNew Pony. Eigenlijk is geen mixtape compleet zonder Het Gebobte. In dit lied mijmert hij eerst over het afmaken en naaien van een pony genaamd Lucifer. Het blijft toch een vieze oude Jood. (Klik!)
    4. Elvis CostelloNew Amsterdam. Elvis leeft en zijn naam is Costello. Mijn eerste kennismaking was een flard (I Don't Want To Go To) Chelsea in de TV-versie van De Pré Historie. Daddy had This Year's Girl nog in zijn kast staan. Doorzichtig rood vinyl, voor de liefhebbers. Ik ben El drie maal tegen het lijf gelopen: Marktrock 2002, Werchter 2005 (fancy shoes!) en Blue Note vorige zomer. Drie maal anders, drie maal beregoed. New Amsterdam is een solostuk van Elvis, dus geen credit voor de alomtegenwoordige Attractions. Technisch gezien gaat het natuurlijk niet over Amsterdam maar een kniesoor die daar op let. In sommige tekenfilms is New Asterdam vandaag de dag New New York. (Klik!)
    5. Tom Waits - Pony. Ik kan u vertellen over mijn achterwaartse verkenningen door het oeuvre van Tommetje. (Beginnen met Mule Variations, terugkeren over Swordfishtrombones en Rain Dogs, eindigen met Closing Time en Heart Of The Saturday Night, terug demareren met Real Gone.) Ik kan u vertellen hoe ik de eerste schooldag van mijn tweede keer eerste kan de hele voormiddag aan de telefoon hing omdat de voorverkoop voor Tommetje in de Bourla toen begon. (Niet binnengeraakt natuurlijk.) Ik kan u vertellen dat elke slag telt als een winnaar. Pony! heeft laten weten ontroerd geweest te zijn door dit lied. Soms geloof ik werkelijk dat ik haar muzieksmaak in positieve zin kan beïnvloeden. Maar het volgende moment luistert ze toch weer gewoon naar Meat Loaf. (Klik!)
    6. De MensKamer In Amsterdam. Beetje obvious gekozen. Elke pony heeft een stal nodig. Om haar vacht te beschermen tegen de regen. Het regent vaak in Amsterdam heb ik mij laten vertellen. Pony! heeft een kamer in Amsterdam vlak bij Artis. (Klik! Het filmpje is het origineel maar op Amstelpony staat de akoestische versie.)
    7. Fugazi – Birthday Pony. Hier ook maar een beetje random verzeild toen ik op zoek was naar liedjes met "pony" in de titel. Aangenaam verrast door dit lied ook al ken ik noppes van Fugazi. Ik zal er eens werk van maken. Afkomstig van de CD Red Medicine die GW kwijt is. (Klik!)
    8. Osdorp Posse – Gansterdam. Eigenlijk is de titel beter dan het lied.
    9. Dubbel O Plein – Amsterdam. Jolige nederhoppers die hun website bekladden met slogans als "fuck die snitches die de snitchlijn bellen" en "ik steek je in de fik en ik blus je met benzine". Radicale allochtonen zijn happening, quoi? (Klik!)
    10. DJ Mehdi – Pony Rocking. Hippe Parijse electrohopper. Staat bekend als de Franse Pharrell. Er vallen slechtere vergelijkingen te maken. Stel je voor, je CD's scoren big time, je remixen zijn beter dan de originelen, je speelt zalen en festivals plat en de pers noemt je de Franse Regi. (Klik!)
    11. Peter, Bjorn & John – Amsterdam. Van Young Folks-faam. Een onschuldig liedje.
    12. Coldplay – Amsterdam. Toen wij pas een CD-brander hadden, heb ik zonder erbij na te denken enorm veel gebrand. The Datsuns anyone? Zo ook A Rush Of Blood To The Head. Die had ik onlangs nog eens opgelegd toen Coldplay zijn nieuwe CD lanceerde. U weet wel: die met die spuuglelijke hoes. Nothing much happened after that. (Klik!)
    13. Silver Jews – Sometimes A Pony Gets Depressed. Als Pony! depri wordt, moet je haar opvrolijken met chocolade. Veel. (Klik!)
    14. After Tea – Snowflakes On Amsterdam. Niet alleen regent het vaak in Amsterdam ook sneeuw passeert er plenty. After Tea kwam zelf uit Delft. Niemand is perfect.
    15. Big John Russell – Funky Amsterdam. De Surinaamse Elvis. Alles wat ik er meer over kan vertellen zou de ervaring verkloten. (Klik!)
    16. Prince – Horny Pony. Hoezeer Simonart hem ook ophemelt, ik ben tot op heden nog niet echt into De Purperen Dwerg geraakt. "It's a sex dance, it's a new dance / It's the Horny Pony, y'all." Ik dans wel met mezelf. (Klik!)
    17. Ginuwine – Pony. De eerste Timbaland-productie die een succes werd, tevens de enige hit voor R&B-zanger Ginuwine. Uiterst minimaal, krakend digitaal, en een tekst over een pony waarop het fijn rijden is. Soms is Humo nabalken the easy way to go. (Klik!)
    18. Hugo Mathyssen – Tony, De Zieke Pony. De voorgeschiedenis van de Clement Peerens Explosition. Een fijne parabel over een man die een pony wil vangen, "maar het is me nooit gelukt die zieke pony in te halen". Tony, de zieke pony is niet zo gezond.
    19. Ween – Mister Won’t You Please Help My Pony. Waar ik vandaan kom, sla je een persoonlijke tip van GW niet in de wind. (Klik!)
    20. Herman Emmink – Tulpen Uit Amsterdam. De oorsprong van dit lied is Duits, zo weet ik sinds een fataal spelletje Trivial Pursuit. Big fucking deal. (Klik!)
    21. Johnny Jordaan – Geef Mij Maar Amsterdam. "Veel mooier dan Parijs." Moet hij weten. Ikzelf heb meer een plekje voor Brussel in mijn hart. Al mag Leuven er ook wezen. En Peer heeft kernwapens. Johnny Jordaan is de alfa en de omega van Amstelpony. Waarvoor dank. (Klik!)

    Al bij al niet het meest constistente schijfje dat ik al in elkaar geknutseld heb. Al past het van de hak op de tak gejump wel bij de ADHD-aard van Pony!. Ze was er toch blij mee. En een blije Pony!, daar doe ik het voor.

    Blije broers apprecieer ik anders ook wel. Jarne is druk bezig geweest met een mixtape samen te stellen voor zijn nieuw mokkel. Hij zet er wel twee maal de fucking Cardigans op. Wat ze ook mogen zeggen: goede smaak is niet genetisch bepaald. I shits ya not.

    Labels: ,

    woensdag 20 augustus 2008

    Uw ongewenste horloges verblijven slechts vier dagen in limburg

    Aflevering drie van ons voortmeanderend mixtapeverhaal zal op een later tijdstip en een andere plek gepubliceerd worden. Over naar deel vier: Fall Day Here The Hallway. Het teerbeminde slachtoffer was deze maal Lore, een rosse chick die ik op tijd en stond tegen het lijf loop in Leuven of Schotland. Begin juli besloot zij onder het motto "good times, sweet stuff" een feestje te geven want feestjes zijn leuk.
    Het ideale excuus met andere woorden om haar naast drie gestolen borrelglaasjes een mixtape in de handen te dumpen. Het artwork was wel afgeprint in glorious zwart-wit.
    1. The Real Mckenzies – Loch Lomond. Lore, ik en nog drie olijke lieden hebben afgezien on the bonnie, bonnie banks of Loch Lomond. Die echte Mckenzies spelen Keltische punk maar dat wist u natuurlijk al. Het lied in kwestie is wel degelijk de cantusklassieker, zij het met een andere tekst. (Klik!)
    2. Drive-By Truckers – Carl Perkins' Cadillac. Woestijncountryrock ofzo. Waar ik vandaan kom, sla je een persoonlijke tip van GW niet in de wind. De Truckers stonden op vorige week Pukkelpop maar ik moest werken. Carl Perkins' is een halve held en een halve pechvogel. (Klik!)
    3. Eddie Floyd – Knock On Wood. Pure Staxsoul recht van de bron. Een paar woorden meer uitleg: autokerkhof, wijsgeer, banaan. (Klik!)
    4. Franco Saint De Bakker – No One Knows. Antwerpse jazzterroristen beroven the Queens Of The Stone Age met de vingers in de neus. De vocals hebben een vreemd onderwatereffect. Rudy Trouvé doet wel eens iets bij Franco Saint De Bakker. (Klik!)
    5. Kiss My Jazz – Wild Orchid. Nog jazzterrorisme uit Antwerpen. Met Rudy Trouvé op meer fulltime basis. Zijn volgend jaar al een decennium wijlen. Helaas. Dit is een silly swing waarop twee Schotten heerlijk absurde stand-up comedy omhoog rochelen. "What's black and white / And eats like a horse? / A zebra!" Dat soort werk. Wild Orchid is overigens ook een erotische film met Mickey Rourke. Als ik mij niet vergis, had mijn daddy die vroeger op video. De snoeper.
    6. Tom Waits – Ice Cream Man. Uit zijn zwoele jazzcatperiode, voor hij een wildeman werd. Tommetje laat kort en duidelijk weten wat hij met zijn leven wil aanvangen. "Show me you can smile, baby, just for me / I'll fix you with a drumstick, and I'll do it for free / 'Cause I'm your ice cream man / I'm a one-man band." (Klik!)
    7. The 5.6.7.8.’s – Three Cool Chicks. Japanse mokkels bekend uit Kill Bill geven een eigen draai aan Three Cool Cats van Leiber & Stoller. Die heren hebben iets met dieren want Hound Dog, Yakety Yak en Alligator Wine zijn ook al van hun hand. (Klik!)
    8. Fifty Foot ComboJennifer Jennings. Als kind heeft mijn daddy's videocollectie mij tweemaal overdonderd met geweldige muziek waar ik geen reet van begreep. In Wild At Heart was dat Slaughter House van Powermad. In Pulp Fiction was dat Misirlou door Dick Dale & His Del-Tones. Deze surfversie van Jennifer Jennings is het dichtste dat we in België zijn geraakt bij de rauwe oerkracht van dat nummer. Fifty Foot Combo is niet zo lang daarna gestopt. (Klik!)
    9. Dead Man Ray – Killywatch. Weeral die Rudy Trouvé kerel. Deze keer bijgestaan door Daan. Deze keer gelukkig geen jazzterreur. Een heel noisy en heel vrije interpretatie van die verre Belgische nugget van the Cousins.
    10. Mam – Maternité. Nederlandse experimentele pop uit de tijd dat de Jeugd Van Tegenwoordig nog geboren moest worden en Spinvis nog een krantenwijk liep, aldus gitarist Marco. Ik heb het altijd jammer gevonden dat dat hele krantenwijkgedoe als kinderarbeidding nooit is doorgebroken in België. (Klik!)
    11. Machinepraat - Narcissus. Nog iets Spinvisachtig maar dan met een extra portie poëtische wartaal.
    12. Don Mercedes – Rocky. Een soort Nederlandse John Terra die iets Duits nabalkt. Maar met een geweldige gitaarlijn en een dito hook. (Klik!)
    13. Iggy PopNazi Girlfriend. Nonkel Iggy gebruikt zowaar een akoestische gitaar. Het verhaal gaat dat Stoogesgitarist Scott Asheton nogal fan was van het nationaalsocialisme. Toen hij getuige was bij het huwelijk van Iggy met een Joods meisje droeg hij uit respect een Luftwaffe- in plaats van een SS-uniform. (Klik!)
    14. Oasis – Married With Children. Ik ben nooit echt fan geweest van De Gebroeders Wenkbrauw al staat er wel een CD of drie van in mijn rek. Uit de afprijsbakken gevist natuurlijk. Op dit luchtig deuntje wordt uitgelegd hoe een huwelijk kan verzanden tot een koude oorlog van haat en pijn. "I hate the way that even though you / Know you're wrong you say you're right / I hate the books you read and all your friends / Your music's shite it keeps me up all night." Geweldig herkenbaar spul. (Klik!)
    15. Evil Superstars – Love Happened. Nog een luchtig deuntje maar dan afkomstig van vijf heren die een mooie carrière hebben gebouwd op moeilijk doen. Ik zag hen in de AB toen ze de volledige Jerusalem van Sleep erdoor draaiden. Ik was toen waarschijnlijk te jong om te begrijpen wat ze aan het doen waren. The horror! Mijn eerste confrontatie met de Evil Superstars kwam toen ik elf was. De jongste zoon van het toenmalig lief van mijn daddy had het toen recente Love Is Okay. Ik herinner me vooral dat de groepsnaam en het artwork enorm veel indruk op mij maakten. De eerste van Rage Against The Machine had een soortgelijk effect. Het zou nog minstens vijf jaar duren eer ik beide platen effectief te horen zou krijgen. Die jongste zoon in kwestie speelde trouwens in een Red Hot Chili Peppers-achtig groepje. Ah, de jaren negentig, een onschuldige tijd!
    16. Frank Zappa – Dancin’ Fool. Intelligente fakedisco om te lachen! "I got no natural rhythm / But I go dancin' every night / Hopin' one day I might get it right." Het zal u niet verbazen dat ik zelf nauwelijks kan dansen. (Klik!)
    17. The Clash – The Magnificent Seven. Politiek bewuste punkers geven hiphop een stevige beurt achterwaards in de poes. "Italian mobster shoots a lobster", van die nummers dat schrijven ze niet meer. (Klik!)
    18. The Rogers Sisters – Fantasies Are Nice. They sure are. Lekker punkfunkgroepje dat nooit uit de schaduw van pakweg the Rapture of Radio 4 is geraakt. (Klik!)
    19. LCD SoundsystemLosing My Edge. De autobiografie die ik niet meer moet schrijven. "I heard you have a compilation of every good song ever done by anybody. Every great song by the Beach Boys. All the underground hits. All the Modern Lovers tracks." Toegegeven, het zou geen erg acurate autobiografie zijn. "I hear everybody that you know is more relevant than everybody that I know." Sommige geruchten zijn gewoon waar. (Klik!)
    20. Barry Mann – Who Put The Bomp. Clevere nonsens en doo-wopparodie in een. Sander Yezerskiy heeft het geweten als ik zijn twitter mag geloven. Mann tekende met echtgenote Cynthia Weill voor classics als On Broadway, We Gotta Get Out Of This Place en Uptown. Frankie Lymon & the Teenagers antwoordden op dit lied met I Put The Bomb. (Klik!)
    21. The Box Tops – The Letter. My favorite song. Simpel maar doeltreffend blue eyed souldeuntje dat bij herontdekking twee dagen op repeat heeft gestaan. Het duurt maar twee minuten maar het verveelt nooit. Er gebeurt constant vanalles. Tijdens de eerste veertig seconden worden respectievelijk drum, bas, gitaar en zang, backingvocals, blazers en strijkers om de beurt geïntroduceerd waarna het refrein losbarst. Een half minuutje later wordt een orgeltje bovengehaald dat twintig seconden later voorzichtig mag soleren. Daarna begint de fade out al en wil je het nog eens horen. En nog eens. En nog eens. Dan eentje om het af te leren. One for my baby and one more for the road. Frontman Alex Chilton richtte later Big Star op en de rest is geschiedenis. (Klik!)
    22. The Velvet Underground – After Hours. Een naam die altijd van pas komt met een akoestisch niemendalletje gezongen door drumster Moe Tucker, de oermoeder van alle rockchicks. (Klik!)

    Los van al het genamedrop, los van alle trivia: een paar opmerkingen uit het huidige hoofdstuk van Het Boek Geert. De vakantiejob loopt wel lekker, het is alsof ik nooit iets anders heb gedaan. Enig minpunt is dat ik tegenwoordig een vrouwelijke chef heb. Daar kan ik als male chauvinist biggetje niet goed mee om.

    Na zeikregen komt zonnecrap: literair tijdschrift De Brakke Hond heeft laten weten een gedicht van mij te zullen publiceren. Which is nice. In verband met het punkproject heb ik afgelopen maandag al babysittend met het zusje naar The Shape Of Punk To Come geluisterd. She quite fancied it.

    Guust Flater is een baas.

    Labels: , , , ,

    vrijdag 15 augustus 2008

    Wanneer de tijd enkel uitglijdt

    All fucking right! Deel twee van onze saga In De Ban Van De Mixtape! Vandaag: In Soviet Russia Swordfish Harpoons You. Een compilatie ontstaan naar aanleiding van de party die GW in december gooide om zijn gloednieuw Gents onderduikadres in te huldigen.

    Al zou het toeval uiteindelijk bepalen dat ik niet op de party geraakte. Ik ben nog steeds niet op GW's onderduikadres geweest. Ik heb ISRSHY tweeëneenhalve maand te laat overhandigd op het Interfacultair Songfestival waar oud-winnaar GW rondpronkte als een narcistische pauw en verlichting stal. De titel is uiteraard een Russian reversal van GW's weblog.


    De fotografie is verschrikkelijk maar daar draait het nu niet om. Het artwork is simpeler dan dat van Tekenfilmtieten, zij het wel nog op dezelfde manier in elkaar gestoken. De traklist is handgeschreven omdat ik niet direct over een printer beschikte. De Heer weet dat ik een verschrikkelijk handschrift heb. Qua songs was het een moeilijkere keuze dan Tekenfilmtieten. Wat voor muziek geef je aan een eminent fanaat als GW? The answer, my friend, is blowing in the wind.

    1. Jona Lewie – You’ll Always Find Me In The Kitchen At Parties. Het soort oldie dat niemand kent maar iedereen herkent. Leek me een passende opener. Niet alleen ben ik een groot liefhebber van keukens en alles wat er gebeurt, vraag maar aan mijn buik. Ook beschik ik verassend vaak over dit soort sociale awkwardness. De gebruikte MP3 was afkomsting van de Back To Mine van Richard X. Daardoor gaat het nummer aan het einde al een beetje over in Young Fresh 'n' Knew van Kelis. Als GW het gemerkt heeft, heeft hij er gelukkig niet over geklaagd. Wat een gentleman! (Klik!)
    2. Al jolson – Swanee. De eerste man die sprak op het witte doek! Een held in een blackface! Een nummer van George Gershwin. Met tekst van Irving Caesar. Even Larry David likes this song. Grote Joden onder elkaar! (Klik!)
    3. Bobby Vinton – Mr. Lonely. Een klassieker die nergens lijdt onder wat Akon ermee gedaan heeft. Wist u dat Akon een Senegalees is? Dat Bobby in Goodfellas door zijn zoon Robbie wordt gespeeld? The things you learn from Wikipedia! Soorgelijk wordt Waylon Jennings in Walk The Line gespeeld door zijn zoon Shooter. Als ik ooit een zoon heb, noem ik die ook Shooter. (Klik!)
    4. Maurice Williams & The Zodiacs - Stay. Doo-wop op zijn best. Doo-wop is op zijn beurt één van de beste genrebenamingen ooit. Naast pakweg bluegrass. Stay is zo mogelijk nog onsterfelijker gemaakt toen Jackson Browne het medleygewijs achter zijn eigen The Load-Out plakte op Running On Empty. GW vertelde me ooit met grote ogen dat hij een mint condition Jackson Browne uit de LP-collectie van zijn oudjes had gevist. Ik herinner me niet welke LP, het was in ieder geval niet Running On Empty. Dit origineel van Stay is iets luchtiger en vooral veel korter. (Klik!)
    5. Brian Poole & The Tremeloes – Do You Love Me. Niet het origineel, dat is van The Contours. Zelf ken ik het nummer van een live-CD van The Blues Brothers die mijn daddy heeft. Van die CD was ik zot lang voor ik de film zag. Dit nummer zit niet in de film. En ook niet in het vervolg, dat er best mocht wezen. Nog regelmatig doe ik onschatbare muzikale ontdekkingen met The Blues Brothers als vertrekpunt van mijn queeste. Brian Poole & The Tremeloes kregen hun platencontract van de man die de Beatles heeft afgewezen. Do You Love me was hun tweede single, hun eerste was een cover van Twist And Shout. Helaas hadden de Beatles met dat nummer vier maanden eerder een hit gescoord. The Tremeloes bestaan nog, zij het niet meer in de originele bezetting. Hun tripjes doorheen het oldiescircuit brengt hen volgend weekend naar Bree. Allen daarheen. (Klik!)
    6. Freddy Cannon - Palisades Park. Also known as Freddy Boom Boom Cannon. Zoiets maakt een mens nieuwsgierig. Het nummer is geschreven door Chuck Barris. Die kent u misschien als onderwerp van Confessions Of A Dangerous Mind, het regiedebuut van George Clooney. Pony! is zot van George Clooney. Ik vond Confessions geen misse film, ik vond Good Night, And Good Luck een geweldige film, ik vond Syriana een van de pot gerukt stuk pretentie. (Klik!)
    7. RamonesPalisades Park. Hetzelfde nummer maar dan door mijn favoriete nozems. Die bevinden zich in goed gezelschap want the Beach Boys hebben het ook gecoverd. Hoe meer ik naar de Ramones luister hoe meer ik ervan overtuigd geraak dat hun grootste troef ligt in hun covers. Dat kan aan mij liggen. Joey is mijn favoriete Ramone. Rock 'n' Roll High School is mijn favoriete Ramonesnummer. She's A Sensation is ook mijn favoriete Ramonesnummer. Als ik later groot ben word ik een nozem. (Klik!)
    8. The Fat Boys – Louie Louie. Metarap! Als die term nog niet bestond dan claim ik hem nu. Technisch gezien een cover van de garage standard maar met een nieuwe tekst over de geschiedenis van Louie Louie. Op een zeker moment, lieve kindjes, onderzocht het FBI of de tekst van Louie Louie al dan niet obsceen was. The Fat Boys sampelen hier de versie van the Kingsmen, denk ik. Old schooler dan dit wordt het niet. In zijn autobiografie beweert Chuck D dat hij de heren Fat Boys zo heeft gedoopt. Daarvoor heetten ze Disco 3. (Klik!)
    9. Brother D – How We Gonna Make The Black Nation Rise. Iets oudere rap. Muzikaal sluit het perfect aan bij de kale disco van Rapper's Delight. Tekstueel is het iets compleet anders: black awareness maar dan redelijk braaf. Als die Chuck D van daarnet Malcolm X is, is Brother D Martin Luther King. "How we gonna make the black nation rise? / We gonna agitate, educate and organise!" Allemaal samen! Trek elkaar aan de snor! (Klik!)
    10. Ronnie Spector – She Talks To Rainbows. Also known as Ronnie Ronette van The Ronettes. Also known as de echtgenote dan wel gevangene van Phil "Killer" Spector. Gelukkig is ze al een dikke dertig jaar gescheiden dan wel ontsnapt. Deze Ramonescover nam ze op met Joey als producer. Een mens zou voor minder tegen regenbogen balken. Tegen mij weigert Ronnie te spreken.
    11. Bootsy Collins – Munchies For Your Love. De meest flamboyante bassist ten westen van Jare van State Of Mine. Op het solopad na avonturen bij wijlen James Brown en George Clinton. Broeierige, trage funk met niets van de meligheid waar Barry White een puike carriere uit heeft gebouwd. Mauro Pawlowski houdt veel van Barry. Persoonlijk houd ik meer van namedroppen maar dat had u al door. Als taalpurist spreek ik liever over naamdumpen. (Klik!)
    12. Breakwater – Release The Beast. Weeral funk maar meer uptempo. Geen slecht nummer maar historisch vooral belangrijk omdat Daft Punk het heeft afgebroken om er Robot Rock mee op te bouwen. Breakwater was een zwarte band maar ik vind het eerder een naam voor een white trash Creedenceachtig bandje. Misschien verwar ik hen met Stillwater uit Almost Famous. (Klik!)
    13. Social Distortion – Under My Thumb. Een Stonescover. Van de Stones ken ik belachelijk weinig. GW heeft ze gezien op Werchter Classic 2003. Shine A Light heeft hij gezien in het Paleis voor Schone Kunsten. Dat soort dingen vertelt hij mij. Dat soort relatie hebben wij. Deze versie komt van de CD White Light, White Heat, White Trash, één van de grappigste titels ooit. (Klik!)
    14. Gorefest - Autobahn. Nederlandse deathmetalgoden dansen in het maanlicht met Duitse elektronicapioniers. Moeilijk te verteren: consumeren in kleine porties.
    15. Deutsch-Amerikanische Freundschaft - Der Mussolini. De dans in kwestie. Yup, dit nummer had ik Big Nasty J. al in de maag gesplitst. I really like the song, Smithers. (Klik!)
    16. King – Love & Pride. Wat er gebeurt als new wave halverwege jaren tachtig popmuziek wordt. Het nummer is niet bijster goed maar een geweldig guilty pleasure. King is een betere naam dan Queen en een minder foute groep. Ik heb het ontdekt tijdens het zappen, ik denk op Nederland Twee of Drie. Whatever. De zanger scheen iets vreemd te doen mijn zijn Dr. Martens. Ik draag de mijne gewoon. Ik heb andere manieren om op te vallen. (Klik!)
    17. Jonathan RichmanI Was Dancing At The Lesbian Bar. Een dansende GW is geen zicht. Jonathan zou mij gelijk geven. Het nummer is één lange vergelijking tussen een straight bar en de lesbische concurrentie. "Well the first bar things were stop and stare / But in this bar things were laissez faire" en "In the first bar folks were drinking sips / But in this bar they could shake their hips". Er zijn slechtere manieren op het dorp rood te verven. (Klik!)
    18. Ben Lee – What Would Jay-Z Do? Yup, dit nummer had ik Big Nasty J. al in de maag gesplitst. I really like the song, Smithers. Scherpe teksten: daar draait het om. (Klik!)
    19. Jarvis Cocker - Running The World. Als existentialisme, politiek bewustzijn en ironie muziek worden. "Use your right to protest on the street / Yeah, use your right but don't imagine that it's heard / Not whilst cunts are still running the world". The man has a point. Maar ik ken natuurlijk niets van politiek. Of van ironie. Qua existentialisme heb ik toch een boek of drie gelezen van Sartre en twee van Camus. Moet genoeg zijn. (Klik!)
    20. Dawn Landes - Young Folks. Het origineel van Peter, Paul & Björn heeft mij diep geraakt. Deze cover kan zo in O Brother, Where Art Thou? terecht. Bluegrass is één van de beste genrebenamingen ooit. Naast pakweg doo-wop. (Klik!)
    21. Lenette Van Dongen – Voor Ik Vergeet. Koortsig geijlde cover van Spinvis. Ik heb dit nummer leren kennen via Wim M. in het zesde middelbaar. In het begin dacht ik dat het een grap was maar daar ben ik snel van teruggekomen. Wim hangt tegenwoordig de praeses uit in Gent en omstreken met een tictac in zijn neusgat. GW vond naar verluidt geen zak aan deze versie, de wanker. Het leven is een ziekte. (Klik!)

    GW heeft nooit veel woorden vuil gemaakt aan ISRSHY. Pony! was jaloers en wilde een kopietje. Dat heeft ze nooit gekregen maar een andere mixtape zweefde uiteindelijk in haar richting. Daar gaan we een andere keer dieper op in.

    Pax ex!

    Labels: ,

    donderdag 14 augustus 2008

    Your child's face smells like cat urine

    De aangekondigde speciallekes zijn er! Ik ga een reeksje wijden aan muzikaal-autobiografische reflecties omtrent mixtapes. Daar horen twee nuanceringen bij. Het zal hier niet gaan over de muxtapes waaraan het halve internet zich te buiten gaat. Plus het zijn eigenlijk CD's en geen tapes. Ik ben een kind van mijn tijd. Ergens is een vinylpurist een brandstapel aan het bouwen met mijn naam erop.
    Ik ben natuurlijk begonnen met cassetjes op de lagere school. Zo heb ik er ooit nog eentje aan iemand cadeau gedaan. Hoe minder daarover gezegd wordt hoe beter. Zodra de daddy een CD-brander in huis haalde, ben ik op de trein van de vooruitgang gestapt. Ik herinner mij voornamelijk eentje met zeventien keer Martha van Tommeke Waits op. Just because.
    Begin dit jaar las ik Mix Tape - The Art Of Cassette Culture, samengesteld door Thurston Moore. Dat heeft de asse opgepookt, die nog nagloeide van High Fidelity.
    Ik ben dan ook maar zelf artwork beginnen maken. Esthetici aller landen stoppen best nu met lezen. Anderzijds stelde Spinvis ooit over DIY dat het belangrijk was dat je het zelf deed, niet dat je het goed deed.
    Het eerste resultaat van het hele proces was Tekenfilmtieten - A Big Nasty Hip Hop Mix Tape, in elkaar geflanst ter ere van Big Nasty J.'s verjaardag. De titel is een knipoog naar diens voorkeur voor extreme soorten anime.



    Respectievelijk de buitenkant, de binnekant en de achterkant. Het artwork is een ruwer dan de baard van Karadžić en geheel old school geknipt en geplakt. Met old school bedoel ik wel degelijk de kleuterschool. Ik denk dat er nog steeds een halve kilo van mijn DNA aan de keukentafel kleeft.
    Inhoudelijk was de bedoeling vooral The Nasty One kennis te laten maken met shit buiten zijn bliksveld. Om de overgang niet te bruusk te maken zit er plenty hiphop tussen. Was het nodig Nasty muzikaal op te voeden? Wel, als je hem laat doen, blijft Ready To Die op endless repeat staan.
    Ik durft nu gerust te stellen dat mijn mixtape een Ier in de tulp was. Ik heb onlangs enkele recente demo's van Big Nasty J. mogen horen. Zijn flow is smoother dan ooit maar hij diversifieert like crazy. Zijn samples kiest hij avontuurlijker dan ooit. Op egotripdagen durft ik mezelf daar een deel van de credit voor te geven. Nasty heeft on the record toegegeven Tekenfilmtieten grijs gedraaid te hebben.
    1. Alabama 3 – Woke Up This Morning (Chosen One Mix). Het overbekende en supergeweldige titelnummer van The Sopranos. Een inside knipoogje want het was Big Nasty J. die mij destijds liet kennismaken met die reeks. Een perfecte kruising tussen de verre deltaroots van alle rock & roll en überhippe elektronica. (Klik!)
    2. Nas – Got Ur Self A ... Dit sampelt het vorige nummer. Een kleine pestspeldeprik voor The Nasty One. Hij was namelijk een hardcore Jay-Z liefhebber. In zijn vroegste demo's heeft hij nog doodsbedreiging gerapt richting Nas. Nas heeft nooit gereageerd. De dikke nek. (Klik!)
    3. The Jerky Boys – The Weed Man. Niet echt een lied, eerder een prank call. Het spreekt voor zich dat Nasty niet vies is van geestverruimende kruiden. Er is een tijd geweest dat hij zijn bong meer vast had dan zijn mic. Niet zijn meest productieve periode.
    4. Devin The Dude – Nothin’ To Roll With. De anekdote gaat rond dat Nasty in een wanhopige bui een essentiële pagina uit zijn eerste platencontract tot filtertjes heeft gerold. De problemen die dat uiteindelijk opleverde zijn jaren later pas opgelost. Laat ons het erop houden dat menige advocaat er een boot aan over heeft gehouden. (Klik!)
    5. Ice-T – 99 Problems. Jay-Z-steek bis. Ach ja, een mens moet ergens de mosterd smurfen. En het broodje. En het worstje. En de zuurkool. Wat zou het leven zijn zonder hotdogs? Nasty moet je het niet vragen. Hij is vegetariër. Daarover later meer. (Klik!)
    6. ADHD Featuring Spike – Beng Je Hoofd. Enige degelijke nummer van deze hiphopsupergroep rond Brainpower voor die een corporate whore werd. Laat ons overigens hopen dat die periode weldra mag eindigen want Breinstein heeft het wel degelijk. Al freestylet Big Nasty J. hem met de vingers in de neus naar huis. In het dagelijks leven betekent ADHD Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder. Op Tekenfilmtieten staat het voor Aanbevolen Dagelijkse Hoeveelheid Dopeness. Het is maar dat u het weet. Die hoeveelheid is overigens drie. (Klik!)
    7. Ben Lee – What Would Jay-Z Do? Jay-Z-steek tris. Toen hij dit hoorde, verslikte Nasty zich naar verluidt in zijn Cristal. Muzikaal een parodie op jaren zeventig softrock. Tekstueel misschien het scherpst nummer van heel deze lijst. En scherpe teksten: daar draait alles om. (Klik!)
    8. Ben Folds – Bitches Ain’t Shit. Beetje makkelijke keuze. Als ik Tekenfilmtieten nu moest herdoen, zou ik het eruit laten. Vervangen door Watskeburt?! in de Roosbeefversie. Still a classic though. Ben komt in november naar het Depot. Allen daarheen! (Klik!)
    9. Sean Kingston – Beautiful Girls. Veel te commercieel, veel te simpel, veel te obvious gesampeld. Maar het werkt harder dan een katoenslaaf. Uit Jamaica komt wel meer weirde muziek . Met onweerstaanbare regels als "It was back in '99 / Watchin' movies all the time / Oh when I went away / For doin' my first crime". Vandaag wordt Nasty liever niet herinnerd aan zijn aanvaringen met de sterke arm der wet. Op zijn recente demotape heeft hij dit nummer herwerkt tot Nasty Girls. Weldra bovenaan een hitparade near you! (Klik.)
    10. Neneh Cherry – Buffalo Stance. Een sterke vrouw, een onsterfelijk nummer. Heerlijke old school clip. Menige bitch heeft mij bevestigd dat een affiche van haar boven het bed van Big Nasty J. hangt. Diezelfde bitches hebben onder ede verklaard dat hij de namen "big" en "nasty" met trots mag dragen. Het blijft een snoeper. (Klik!)
    11. Geert S. Simonis & The Attention Deficits – De Slechtste Frituur Van Het Land. Wat zou een mixtape zijn zonder een flardje zelfverheerlijking? De tekst is ancient. De vocal is een jaar of drie oud. De begeleiding heeft GW vorig jaar in elkaar gedraaid. Waarvoor dank. Naast hem bestaat deze incarnatie van the Attention Deficits uit Pony! op backing vocals. Which is nice.
    12. Dan Le Sac VS Scroobius Pip – Thou Shalt Always Kill. Of: hoe rappen meer is dan om ter snelst. Met inhoud zelfs! Internethypeje dat niet zo goed viel bij meneer Yezerskiy. Fuck him! Dit blijft geweldig. Het album staat hier al een paar weken op repeat maar het niet alles is van het niveau van dit nummer. Tant pis. (Klik!)
    13. Deutsch-Amerikanische Freundschaft – Der Mussolini. Does humor belong in music? Why, yes! Do politics belong in music? Iets minder al. Het mag wel als er genoeg zout bij is. Dit nummer loopt over van het zout. En het is nog dansbaar ook! Tanz den Adolf Hitler! (Klik!)
    14. M1dy – 37 Dicks. Nauwelijks aanhoorbare Japanse speedcore rond een sample uit Clerks. Ik probeer Nasty al jaren naar die film te laten kijken. Maar zoals hij zelf zegt: "What the fuck? Enkel poor niggers zonder job kijken nog zwart-wit-tv. Ik heb een breedbeeldplasma-tv-set met vierduizend kleuren. Geen zwart-wit shit voor mij." Gesnopen? (Klik!)
    15. Guillermo & Tropical Danny – Toppertje. Onder alle kitsch schuilt wel degelijk een wereldnummer. Zij het dan in een taal die door nauwelijks vierentwintig miljoen mensen wordt gesproken. Big Nasty J. probeert dit te omzeilen door in het Engels te rappen. Spijtig want in het Nederlands is hij honderd maal scherper en dodelijker. Guillermo en Danny draaiden nog een kerstnummer in elkaar en verdwenen uit het collectief geheugen. (Klik!)
    16. Dizzee Rascal Featuring Lily AllenWanna Be. Over ons Lily vroeg Nasty zich ooit af hoe iemand met zo'n beperkte stem aan zoveel street cred is geraakt. Ik was te druk bezig met in haar ogen te verdrinken om haar te verdedigen. Dizzee Rascal is een gezamenlijke held van ons beiden. Fijn nummer. Soms is dat genoeg. (Klik!)
    17. Example – Vile. Answer song aan Smile van Lilypoes. Zie ook Nasty Girls, volgens ingewijden de volgende single van The Nasty One. (Klik!)
    18. Ugly Duckling – Meatshake. Nasty is ooit vegetariër geworden om indruk te maken op een chick. Eens hij haar genaaid had, is ze uit zijn leven verdwenen maar het vegetarisme is blijven plakken. Meat is murder, meende de Mozzer. Ik houd het op wettelijke zelfverdediging. Titelnummer van een conceptplaat over a meat themed fastfood joint. "Everything has meat / It's nice and tender / Mixed in a blender". Horen is geloven. (Klik!)
    19. Jolanda Zoomer – Dat Ding Eruit. Een grapje om te eindigen. De Nederlandse variant op Laura Lynn die haar man buiten schopt omdat hij pikant chat met een andere vrouw. Kwade tongen beweren wel eens dat Big Nasty J. zijn dagen online verdoet. Die kwade tongen zullen hun verdiende loon nog wel krijgen. (Klik!)

    Woord aan je moeder!

    Labels: , , ,

    woensdag 13 augustus 2008

    Everybody on the tree was an extremist

    Afgelopen weekend heeft onderstaande rondgehangen aan enkele gratis stukjes Marktrock. Bij ingewijden also know as de Vismarkt en tropische omstreken. Aan mijn zijde stonden mooie mensen als Pony!, GW en zijn misses en Sammy. Zaterdag begon het zo mooi zo blond en zo alleen.
    Pete Philly & Perquisite: of Neerlands hoop in bange dagen. Het gezelschap wil België veroveren en passeert daarom in Leuven. Zolang ze de bib niet affikken is het mij oké. Hun kortere set dan in Mechelen kwam stukken beter over. Kent u veel hiphopgroepen die schipperen tussen jazzy en gipsy? Of die slavernij en militaire budgetten tackelen zonder te struikelen? Pete Philly is helemaal geen grote neger met een pistool. Het draait bij hem om meer dan enkel de benjamins.

    Creature With The Atom Brain: het Monster mankte een beetje. Wijt dat aan het daglicht of het weinig geïnteresseerde publiek. Laat ons zeggen dat het Wezen een minder dagje had. Ik heb hen in ieder geval al beter gezien. Desalniettemin ramde Aldo lekker hard weg als een younge Neil. Freejazz on XTC, you can quote GW on that one.
    Lily In The Basement: maten van GW die muziek maken! Ze verdedigden hun eer aan de vaart in de straatmuzikantencompetitie. Folkies, de enige bekende diersoort die irritanter is dan hippies. Dat leidde tot uiterst gezellige pop waarbij spontaan kampvuren ontstonden. De dansjes waren gratis, de nummers waren in orde, de teksten waren silly, de Schot droeg niets onder zijn kilt.
    Headphone: dubieus kwartet dat de Radioheadvergelijkingen niet waar kon maken. Op de hoogtepuntjes hielden de gitaren de elektronica in bedwang. Met een uiterst dubieuze cover van Down By The Water. Ghostwriter is een goed lied maar ik twijfel over Headphone.
    Motek: stuurloos geneuzel dat postrock een slechte naam zal bezorgen. De beste stukken waren die waarin de drummer zich inhield. Een blij weerzien met de mysterieuze gitarist van Isabelle A. Benieuwd hoe Motek klinkt met de achtergrondmokkels van Zita Swoon.
    The Paranoiacs: archeologische vondsten uit de lang vervlogen jaren tachtig. Toen the Kids Allah waren en the Scabs Zijn profeet. Heerlijke garagepunk uit een oude doos: gescheurde, doorweekte, gebroken herinneringen. Alle liedjes gingen over meisjes en zo hoort het ook! Een puntig optreden met lekker veel vaart van opener annex belpopklassieker Song For Debbie H. tot aan biscover Sonic Reducer. Helaas zijn de heren lichtjes gedateerd, Eurosong of geen Eurosong. Leg hun versie van Ghostriders In The Sky naast die van Peter Pan Speedrock en het lijkt wel een ballad. Rafke van the Paranoiacs is a character met lang haar!
    Weldra was het sunday morning creeping like a nun geworden.
    Steak Number Eight: vier stoere zeebonken die zonder probleem overschakelen van smooth sailing naar windkracht elf alsof het niets kost. Met gitaren als vlammenwerpers en brandblusapparaten op een bedje mokerdrums. Steak Number Eight negeerde het publiek en headbangde in trance. Als het aan hen ligt, zullen de emo's nooit winnen.

    Hit Me TV: slap Hollands afkooksel van de jaren tachtig. De man die de drums bediende, leek op Phil Kevin. De zanger had zijn beide ballen chirurgisch laten verwijderen een goede twee jaar voor hij in de puberteit terecht kwam.

    Leki: stortbuigewijs liet God weten niet van R&B te houden. Puike show verder met dansers en rappers en gitaren weggeven. Volgens Sammy zat er cocaïne in de gitaar in kwestie. Totaal onverwacht dook er een lekker flardje Push It op.

    The Hong Kong Dong: hyperkinetische gameboyrock met heerlijk absurde teksten. Het muzikale resultaat hiervan was nergens ondermaats maar constant degoutant. Ooit zal the Hong Kong Dong de wereld veroveren aan het hoofd van een klein leger maar een dik leger. Gitaargod Geoffrey Burton had zijn linkerarm in een verband zitten.

    Janez Detd heb ik maar gepasseerd in favor of een dutje. En nu spreken die dikkenekken dus niet meer tegen mij. Tot zover mijn bedenkingen, had ik een notaboekje, ik schreef ze op met veel plezier en een heel klein koekje.

    Labels: , ,

    maandag 11 augustus 2008

    Spiritually, it's all just perry como

    Het is weer die tijd van het jaar. Vanaf zo meteen ben ik een maand working for the man / working for the yankee dollar / working all summer just to try to earn a dollar. Schrappen wat niet past. Molenhizzle, here I come.
    Daar komt nog bij dat ik met rijlessen zit waar ik alles behalve naar uit kijk. Dat een tweede thesisjaar nodig is gebleken. Dat mijn Pony! weldra richting Amsterdam zal draven. Dat Limburg het grootste cultural wasteland ten oosten van West-Vlaanderen is.
    De ideale voedingsbodem om mij volle bak op de punk te storten, quoi? Bij wijze van experiment zal ik mijn gehoorsbuis daar de komende maand exclusief aan wijden. Behalve wanneer ik op het werk verzuip in een muzaktsunami. Behalve wanneer mijn broeder het huis onderdompelt in highbrow arty farty jazzgewank.
    Op die manier zal ik mijn interne angry young dog opvoeden tot het goorste schepsel this side of Gollum. Want daar is nood aan nu Petit het thuisfront terug zal opzoeken. We zullen hem missen maar het leven gaat door en Leuven heeft een nieuwe punkpaus nodig. That's where I come in. It'll be my job to keep punkrock elite.
    Ik ga overigens bij mijn experiment een even nauwe als discutabele definitie van punk hanteren. Het begint bij the Ramones en alles wat teveel naar andere genre ruikt vliegt eruit. Concreet: geen Iggy Pop, geen Patti Smith, geen Jam, geen Stranglers, geen Pogues, geen Nirvana, geen Therapy?, geen Strokes, geen Stripes, geen Mclusky. Wanneer ik die beperkingen opleg aan mijn CD-rek komt deze selectie naar voor:
    • Anti-Flag - The Terror State
    • Bad Brains – Banned In D.C. – Greatest Riffs
    • Black Flag – Damaged
    • Black Flag – My War
    • The Bronx – The Bronx
    • The Clash – The Singles
    • Dead Kennedys – Fresh Fruit For Rotting Vegetables
    • Dead Kennedys – Frankenchrist
    • Dead Stop – Done With You
    • Dead Stop – Live For Nothing
    • The Donnas – Turn 21
    • Durai – The Pointless Pursuit Of Perfection
    • Lars Frederiksen And The Bastards – Viking
    • Generation X – Live At the Paris Theatre ’78 & ‘81
    • Green Day - American Idiot
    • Homer - Swan Songs For Broken Voices
    • In-SaneKeeping Ourselves Close To Our Hearts
    • The KidsFlabbergasted! – Live At AB
    • Avril Lavigne - Let Go
    • Glen Matlock & The Philistines – On Something
    • Minor Threat – Complete Dicography
    • No Mayers 50 – Summercamp
    • No Mayers 50 – Hopeless Romantic
    • Pukin’ Monkeys – Love, Unity, Bananas – Demo # 1
    • Pukin’ Monkeys – Ugly Legends – Demo II
    • Pukin’ Monkeys – Fight For Your Boobs
    • Ramones – It’s Alive
    • Ramones – Anthology
    • Refused – The Shape Of Punk To Come – A Chimerical Bombination In 12 Bursts
    • Rene SGRene SG
    • Rene SG – Rene SG 2
    • Sex Pistols – Never Mind The Bollocks Here’s The Sex Pistols
    • Sid Vicious – Too Fast To Live
    • Skyrocket John – Cockring Extravaganza
    • Social Distortion – Somewhere Between Heaven And Hell
    • Sunpower - Pain For Profit
    • Various – Blitzkrieg Punk
    • Various – Live Fast Die!
    • Various – Live Fast Die! – Part Deux
    • Various – Live Fast Die! – Numéro Tres
    • Various – Support Your Local Punkscene vol. 01
    • Various – There's No Place Like Home
    • Wash Out Test, Away Of Living, Captain Compost & Dad’s AmpSplit CD
    • Youth Gone Mad Featuring Dee Dee Ramone – Youth Gone Mad Featuring Dee Dee Ramone

    Veelbelovend, niet? Het zijn er volgens mij genoeg om de maand door te komen. (Hout vasthouden.) Maar het valt toch vol te houden dat ik een beginner ben in de materie. Dit alles betekent niet dat Onderhond een maand windstil zal worden. Ik heb een paar speciallekes gepland. Stay fecking tuned.

    Nu we het toch over Onderhond hebben. Ik zal niet zeggen dat ik in de lift zit, ik ben een man van trappen. Maar een dubieuze site zet mij wel op nummer drieënvijftig in hun Top 100 Meest Invloedrijke Vlaamse Weblogs. Laat u niets wijsmaken: Onderhond blijft gewoon bagger, gabber. En toch wilde een communicatiewetenschapper in spé mij twee weken terug interviewen voor zijn masterproef. Ik vroeg mij achteraf vooral af wat er ooit gebeurd was met de vreemde kerel die een boekbespreking moest maken over never mind the pistols.

    Ach ja, sic transit gloria mundi. Let's go to work.

    Labels: , , ,

    woensdag 6 augustus 2008

    I once saw you beat up a girl at a randy newman gig

    De gemeente Hechtel-Eksel - zijn groenheid, zijn gezelligheid, zijn hillbillies - bulkt van de pecunia. Een maat van mijn broer had een bom duiten gekregen om een festivalletje te fixen. Alzo geschiedde het afgelopen zaterdag aan een skateterrein onder de vlag Rampscenario.
    Neocon Utopia: het bandje van de maat van mijn broer in kwestie. "Screamo", had mijn broer gefluisterd. Vier jongeren die iets zochten in de doorsnede tussen chaos en incoherentie maar vooralsnog nada vonden. Het kwartier vloog voorbij en irriteerde nauwelijks. Waar blijft die Nobelprijs Voor Het Geduld?
    Archivist: sludgemetal of zoiets. Door enkel drum en gitaar te gebruiken, kon de klank nog wat ademen. De galspuwer van dienst droeg een onderbroek die bij zijn hemd paste en had een flexirug. Archivist speelde iedereen naar huis. Helaas bedoel ik dat letterlijk. Anderzijds heeft zo'n tentje vol leegte enig je ne sais quoi.
    Flames Of Revolution: waar skatepunk en onschuld elkaar fisten. Met de originaliteit van een aflevering van F.C. De Kampioenen! Voor en door de jeugd van tegenwoordig. Na de Revolutie gaat die jeugd van tegenwoordig tegen de muur. Of toch maar niet. De zanger en gitarist droegen t-shirts van 2Pac en Dr. Dre. Westside!
    Bronze: de postrocktrots van Hechtel! Het viertal had zich uitgedost met jurkjes, turnbroekjes, hoofdbandjes en duct tape. Dan liever hiphopshirts. Het viertal bracht hun muziekskes met veel nuances, toefjes beschaving en flardjes funk. Het skaten viel er bij stil. Bronze mocht er zijn. Al was het maar omdat zij als eerste groep gewoon op het podium bleven staan. Al was het maar omdat de danser in mij opborrelde als een mosterdgasboer uit de fjorden van mijn ajuiningewanden.
    Bail: een powertrio Moffen. Een Krafttrio dus! Gniffel, gniffel, gniffel. Grungerock volgens het boekje. Met bakken minder succes dan hun collega's van de Wehrmacht. Hadden dan ook te kampen met probs in het steenezelgebied van de tech-no-lo-gie.
    Opmerking: door al dat rondhangen rond het skateterrein voelde ik me een figurant in een Larry Clarkfilm. He's a Vietnam veteran, he is! Charlie zit overal.
    Opmerking bis: u heeft misschien gelezen dat een camion met instrumenten en ander gerief van the Stooges is gestolen. Ik vraag me af of dit wil zeggen dat Iggy vanaf vol rust en in tuxedo achter zijn microfoon zal blijven staan.
    Never mind.

    Labels: ,

    dinsdag 5 augustus 2008

    Ik neem kennis van uw aanzoek

    Lieve Kitty,
    Ik weet dat ik kan schrijven. Een paar gedichtjes zijn goed, mijn concertbeschrijvingen humoristisch, veel uit mijn blog spreekt. Maar of ik werkelijk talent heb, dat valt nog te bezien. Misschien gooi ik beter alles in het dichtstbijzijnde haardvuur. Er is nu eenmaal in mij een drang tot vernielen en doodslaan, tot vermoorden en razend zijn.
    Zolang ik geen grote metamorfose heb ondergaan, zal de oorlog woeden, zal alles wat opgebouwd, aangekweekt en gegroeid is, weer afgesneden en vernietigd worden, om daarna opnieuw te beginnen!
    Ik heb dubbele moeite mij te handhaven in een tijd waarin alle idealisme vernield en verpletterd wordt, waarin de mensen zich van hun lelijkste kant laten zien, waarin getwijfeld wordt aan waarheid, recht en God. Dat is het moeilijke in deze tijden: idealen, dromen mooie verwachtingen komen nog niet op of ze worden door de gruwelijkste werkelijkheid getroffen en zo totaal verwoest. Ondanks alles geloof ik in de innerlijke goedheid van de mens.
    Vooral dan in de innerlijke goedheid van die knapperd van een Petit. Vrijdag heb ik voor het eerst sinds 1942 dit Achterhuis verlaten. Hij nam me mee naar het Hagelandfest in Aarschot. Ik heb dan ook gefeest als of het 1939 was. Swingtanzen is nog steeds verboten maar daar trok niemand zich iets van aan. Ik heb gedanst met Petit. Jammer dat hij niet Joods is maar hij is wel besneden.
    We're Wolves: een zoveelste speedrockhaflbloed die het niet waar kan maken. De drummer mocht er zijn maar een frontman zou meer moeten zijn dan een schreeuwlelijk. Luc De Vos vroeg me ooit of ik bang was van de boze wolven 's winters rond het Achterhuis. Nou nee. Over hun naam wil enkel nog kwijt dat in sommige landen de doodstraf staat op crappy woordspelingen.
    Nuns Go Riot: iets oudere punkers die niet enkel op snelheid vertrouwden. Aan de zanglijnen mag nog gewerkt worden maar het zijn sympathieke, bescheiden jongens. In de katholieke tak van mijn familie zit een drietal nonnetjes. Een ervan heeft ooit rel weten schoppen door op te houden met haar kapje te dragen. Genoeg persoonlijke anekdotiek!
    Jerusalem The Black: stereotype rechttoe rechtaan rock met een goede frontman. Intens zonder te overdrijven.
    Soon: strak, genuanceerd en vol overtuiging maar helaas te duister voor het daglicht. Dat is overigens geen verwijzing naar dat programma op Radio Londen waar ik van papa niet naar mag luisteren. In sommige landen staat de doodstrap op crappy woordspelingen. Door steniging bijvoorbeeld. Ooit zal de zanger van Soon erkenning genieten als sjamaan, als danser tegen wil en dank, als zandbakminnend mens.
    Strength Approach: boze jongens of the exageré tattooed kind. De gitarist droeg een t-shirt met dat verkondigde: "I am not your Führer". Stiekem wist ik dat al langer. Strength Approach bleken bij navraag leden van het Italiaans verzet te zijn. Rome, sweet Rome.
    Homer: een machtige beukmachine aangevoerd door een op hol geslagen inktvis uit een nachtmerrie van Jules Verne. De dansvloer werd een draaikolk van drijfzand. Tijdens Stuck In A Moment begon het zelfs zand te regenen alsof Jahweh de farao wilde straffen. Madness, sheer and utter madness. Zonder twijfel het meest indrukwekkende punkoptreden dat ik al heb gezien. Met als afsluiter een instrumentaal stuk dat uitermate geschikt was om een klein miljoen Tutsi's af te maken
    Sunpower: weeral een steengoede punkband. Waar blijven ze die toch halen? En belangrijker: waarom hebben ze die zolang voor mij verborgen gehouden? Drie onopvallende muzikanten met een spuuglelijke zanger die allevier de uitstraling hadden van een neergeknalde Kennedy. Dat zeg ik niet enkel omdat ze afsloten met California Über Alles. Dat ze een nummer hadden met de titel Shane McGowan was ook toptop! Voor alle duidelijkheid: ik was nog doodnuchter op dit moment. Voor nog meer duidelijkheid: ik heb zelfs een alcoholstop ingelast. Kinderen in de pit zijn wel gevaarlijk. Voor je het weet vallen er doden.
    The Setup: de heren kwamen op begeleid door de haatspeech uit 25th Hour van Spike Lee. Big Nasty J. would've liked that. Hell, als hij dit leest, gaat hij het waarschijnlijk zelf doen bij zijn optredens. Gelukkig heeft hij wel betere dingen te doen dan deze schijtbagger te lezen. Dat de heren achteraf het podium verlieten begeleid door Take Five van the Dave Brubeck Quartet is meer klasse dan ik gewend ben van hardcore punkers.
    Rentokill: een band uit de Oostenrijks communistische ondergrondse. Emmerden iets onduidelijks over Afrika bevrijden. Alle extremisme is slecht of het nu politiek rechts is dan wel vegetarisch. Guerrillamuziek voor mentaal gehandicapten.
    Death By Stereo: Amerikaanse commandotroepen die hardcore hadden meegebracht. Maar dan heel erg plat en populistisch. "Make some noise", drank verloten aan wie het hardst schreeuwt, fans laten strippen: u kent dat wel. Hun podiumact was afkomstig uit een doorsnee fitnesszaak. Dom, lomp en famous noemen ze dat bij ons in de Jordaan. Dat ze een nummer hadden met de titel Emo Holocaust vond ik half hilarisch en half misplaatst. De gitarist waagde zich naakt aan Eruption van Van Halen, iets minder hilarisch en iets meer misplaatst.
    Toen was het tijd om naar huis te gaan.
    Veel liefs,
    Anne

    Labels: , ,

    maandag 4 augustus 2008

    John lennon was actually ringo starr

    Filmdagboekie juli! Jopla!

    • Marie Antoinette (2006) van Sofia Coppola
    • Kassablanka (2002) van Guy Lee Thys
    • One Hour Photo (2002) van Mark Romanek
    • Batman Begins (2005) van Christopher Nolan
    • The Dark Knight (2008) van Christopher Nolan
    • Natural Born Killers (1994) van Oliver Stone
    • Et Dieu... Créa La Femme (1956) van Roger Vadim
    Leesboekdagboekie juli! Jopla!
    • Taboo Tunes - A History Of Banned Bands & Censored Songs (2004) van Peter Blecha
    • Toast (2002) van Paul Mennes
    • Kamermuziek (2002) van Paul Mennes

    Labels: ,