donderdag 30 oktober 2008

XstraightXedgeXisXaXminorXthreatX

Gisterdag naar de Botanique getrokken voor de genadeloze trashmolen van Blood Red Shoes. Als voorprogramma hadden zij the Xcerts bij. Een powertrio dat voor het eerst op het continent speelde en daar wreed content mee was.
De heren hadden een paar goede nummers en verder vooral veel brei. De bassist was een nerd met een paar extreme tattoo's. De andere twee neigden eerder naar een of ander gay type. Wel memorabel eindstukje toen er op drie drums tegelijk loos werd gegaan met de hulp van Steven van Blood Red Shoes.

Het bloedrode schoeisel zelf dus. Ze hadden een serie vlijmscherpe rifs bij en een portie mokerdrums. Ze hadden een handvol popsongs met weerhaken bij en een snuifje noise. Meer hebben deze jongedame en deze jongeheer niet nodig om rock & roll te maken. Hail! Hail! Rock & roll!

Steven is een engeltje dat altijd welkom is op mijn rechterschouder. Laura-Mary is een duivelinnetje dat altijd mag passeren op mijn linkerschouder. Het spreekt voor zich dat ik vooral naar links zal kijken. Hij is een parvenu, een onbeschaamderik, een onverlaat! Zij is een verken van een wyf!
Aan het einde liep het podium vol mooie dansende meisjes met een enthousiasme dat ik enkel ken van de Jeugd, dat helsch, vervloeckt gespuys! Ruby slippers are here to stay!

Labels: , ,

dinsdag 28 oktober 2008

Waarom is het blonde meisje te blond voor je?

Kwestie van al het Kickassgeweld wat te counteren ben ik zaterdagavond naar het Depot getrokken met juffrouw Ellen. Aldaar werd een stonerrockavond gehouden. Met de nuance dat iedereen die iets kent van stonerrock mij tegen de muur gaat zetten voor het gebruik van de term stonerrock. I like to live on the edge.
My Sleeping Karma. Een instrumentaal onderonsje tussen gitaar, bas, drums en orgel. Lange trage nummers met giftige climaxen. Postrock on acid. De gitarist had de coolste tattoo's aller tijden. Ondertussen werd er een fucked up tekenfilmpje geprojecteerd. Het soort Sunday morning cartoons voor kinderen die al weten dat ze geen toekomst hebben.
Hypnos 69. Het tempo lag hoger, de projecties werden psychedelisch. De zanger had langer haar dan die chick in die toren in dat sprookje. Het moet zo cool zijn om zo lang haar te hebben. Helaas ontbreekt mij vooral het geduld om het mijne te laten groeien. Uiteindelijk dreven er zelfs wat jazzy structuren boven bij de heren. Inclusief applaus na solo's. Heerlijke koffer van I Want You (She's So Heavy) van the Beatles.
Los Natas. Compactere songs, heavy sound, minimale notenneukerij, coolste gitarist ooit, beest van een drummer. De projecties beperkten zich tot de "Los Natas" in allerhande vormen en kleuren. Aan het einde kwam een soort Axl Rose uit de goot Ace Of Spades brullen. Motörhead komt overigens volgende maand naar de AB. Geert Simonis zal er zijn. Pieter Petit zal er zijn. Lemmy Kilmister zal er zijn. De Drie Wijzen zullen er zijn!
Brant Bjork And The Bros. Een bende stonede tamzakken. De bassist nam niet eens de moeite wat te bewegen. Heavy rocksongs met sublieme solo's. Helaas was twee uur van dit teveel van het goede. Vooral ook teveel van hetzelfde. De projecties waren andermaal psychedelisch.
Hoogtepunt van de avond? Toch wel Los Natas hoor. Misschien zit er toch nog toekomst in Argentinië. Als ze de Falklands eens bezetten?
Man, I feel like a stoner.

Labels: , ,

maandag 27 oktober 2008

Veel tekst, benjamin

Afgelopen weekend werd in Kessel-Lo een nieuw land gesticht. Een punkrockland. Een Kickassland. Kickass Records celebrated its independence day in de Sojo met twee dagen Kickass Fest. Kick out the jams, motherfuckers!
Friday night arrived without a suitcase.
Shortcut. De standaard crappy punkbagger maar ik schoot wakker bij hun toffe koffer van Aux Champs-Élysées. Later probeerde ik de frontman met het matje te overtuigen meer Frans chanson te spelen - vooral Comme Une Belle Histoire zou hen liggen - maar hij weigerde.
The Octopussys. Beter dan Shortcut en de drummer had een bierpet. Hun She's A Maniac-koffer begint een gimmick te worden. I no like. Ik, die anders altijd wel te vinden is voor een gimmick.
Drunktank. De denktank die deze bende Hollanders had uitgenodigd, moet wel heel bezopen geweest zijn.
Oh Saturday, how cruel of you to go away.
Another Effort. Brave jongens die punk spelen alsof ze op de speelplaats van kleuterschool De Negensprong rondhangen. Visueel niet zo aantrekkelijk omdat de bassist uiterst sedentair was. De zanger-gitarist wilde af en toe wat schot in de zaak brengen maar was uiteindelijk ook gebonden aan zijn microfoon. Another Effort zou vanaf nu plat liggen tot ze een nieuwe drummer hebben. Professor, waar wacht u op?
State Of Mine. Anale punkrock van de bovenste plank. Hun eerste optreden als officieel trio. De drummer is gestikt in een plas braaksel van iemand anders. De tweede gitarist is dan maar naar drums gemoved. Benieuwd hoe lang hij nog te leven heeft.
Anyway, 't een en 't ander resulteerden in een minder vol geluid en een strakker geheel. State Of Mine gaat nog ver komen. State Of Mine heeft de X-factor. De zanger is een hunk, Geert Simonis is een junk.
No Comply. Moffen. Het begon nog okee maar een gebroken gitaarsnaar sneed de blitzkrieg sneller de pas af dan een Russische winter. Pantserdivisie No Comply is gesneuveld onder de kogels van de Kozakken.
Short On Time. Walen en hilarisch to look at. De Mötley Crüe van de hardcore. De gitarist leek op Nigel Tufnel. De zanger was klein. De bassist was kleiner dan de zanger. De bassist was kleiner dan zijn basgitaar. De tweede gitarist droeg een Short On Time-T-shirt. Daar moet wel een wet tegen zijn. De drummer heb ik niet zo goed bekeken.
Eens de heren bezig waren, vulden ze de Sojo met een enorm overtuigende kernexplosie. Niet het soort ontploffing dat ik doorgaans graag opzoek maar toch redelijk okee. De frontman leek op Henry Rollins, ware die aerobicsleraar geweest. Van de man vielen geen slechte foto's te nemen. De bewijzen vindt u hier.
Break Of Day. Hun usual potje intensiteit. Het is hen gegund.
Vervolgens stond er nog veel meer op het menu maar Geert had andere verplichtingen. Daarover later meer.

Labels: , ,

zondag 26 oktober 2008

U heeft net drie uur gelezen en daar keiveel hoofdpijn van

Als ik later groot ben, word ik een bon vivant. Voorlopig strompel ik door het ruige leven van de hard werkende popkenner. Elke dag sta ik wel mijn hump te busten in een of andere schrale tent. Woensdag bijvoorbeeld aan 't Stuk.
De olijke jongens van Goddeau - Joods, homoseksueel, bij de loge én een liefde voor muziek - waren jarig en vierden dat op zijn Petits met een paar optredens. Bovendien wilden ze afstappen van het standaard onderscheid tussen voor- en hoofdprogramma. Kort gezegd: Goddeau had twee hoofdprogramma's voorzien.
Hoofdprogramma nummer één: Team William. Brons in de recentste Rock Rally én favoriet van de mooie meisjes uit de regio Bocholt waarmee ik vorige week een bus deelde. Ik hoorde energieke rock die vaag grensde aan de recente Britpophausse maar stylistisch veel breder ging. Bonuspunten voor de telegenieke keyboardspeler.
Hoofdprogramma nummer twee: Men Among Animals. Denen among Belgen, hippies among squares. Beetje gelijkaardig aan Team William maar zeker geen sound-alike. Denk aan Outside The Simian Flock met minder elektronica. Puike cover van Psycho Killer. Toffe jongens kortom. Gebruikten Over The Rainbow als intro: nice.
Moest er trouwens iemand een ijsje om geven: dankzij de handsome boys van Gek Van Muziek heb ik vernomen dat het voorprogramma bij Elvis Ghettoblaster Hey Yeah was. De beste groepsnaam sinds the Hey Hey Heys. Of the Yeah Yeah Yeahs, daar wil ik vanaf zijn. Voor eens en voor altijd vanaf zijn.
Radiogewijs loop het leven best wel lekker. Ik heb nog een paar keer Het Laatste Uur bevuild. Minder is dat die backstabber Sander Yezerskiy onder mijn duiven schiet. Fucking Beatles aanvragen, zo cliché. Ik heb alvast een vat pek en een kilo veren besteld.
Een kilo veren is lichter dan een kilo lood.

Labels: , ,

zondag 19 oktober 2008

The office six feet under the west wing

Vrijdag nog een leuke avond geschnitzeld in Brussel, de stad waar ik mijn hart en mijn onschuld heb verloren. Scenery was het Waals bastion dat wij allen kennen als de Botanique. De rotondezaal meer bepaald.
De naam van het voorprogramma is mij ontgaan en ook online kan ik hem niet opsporen. Nooit nog zal ik met geheven hoofd een optreden kunnen betreden. Los daarvan was het verder anonieme voorprogramma in kwestie een springerig enthosiast powertrio. Half britpop, half rammelrock. Charmant maar weinig origineel.
Ik was natuurlijk gekomen voor Elvis Ghettoblaster, de beste groepsnaam sinds Johnny Berlin. Buiten de naam had ik enkel een Velvet Underground-vergelijking onthouden. Daar zat iets in maar ik zou het willen omdraaien. Van elk nummer zou ik enorm graag weten wat Lou, John, Sterling, Moe en Nico ermee zouden aanvangen.
Ik hoorde compacte, hoekige rock met stevig baswerk en af en toe een zweverig streepje toetsen. Er werd begonnen met een instrumental en het enige minpunt was een reggaenummer. Toch was ik ietwat teleurgesteld. Misschien waren de verwachtingen te hoog. In ieder geval: Elvis Ghettoblaster, de groepsnaam is beter dan de muziek. Leuk detail: één van de micro's was een gemassacreerde telefoon.
Alstublieft!

Labels: ,

zaterdag 18 oktober 2008

Sexy erfgoed

Ondanks de verlokkingen van het thuis zitten met een goed boek was ik donderdag as usual te Stuk te vinden. Een dubbele portie math-rock pijpte mijn interne wiskundige alsof het niets kostte. And swallowed.
First up: Map & Atlases. Twee gitaristen streelden hun gitaarhalzen alsof het minderjarige tietjes waren. Veel tempowisselingen die het ontmogelijk maakten stil te blijven staan maar wel altijd echte liedjes. Groepsnamen met een ampersant in zijn geil.
Hoofdact: Don Caballero. Op een paar scheutjes zang na instrumentaal. Denk aan een jamsessie tussen Jon Spencer en Tom Morello met een dronken John Bonham achter de drumvellen. Het eerste kwartier was redelijk opwindend. Daarna zakte het sneller in dan een IJslandse bank. Yep, mijn vergelijkingen gaan er op achteruit.
Oorspronkelijk stond Amenra ook op de affiche. Edoch de heren moesten verstek laten gaan omdat hun gitarist last had van de belastingen. De verhouding tussen betekenis en onzin begint wel heel erg uit balans te tuimelen.

Labels: ,

vrijdag 17 oktober 2008

Ridicule is nothing to be scared of

Woensdag stond er noise op het menu in het Stuk. Voorprogramma the Germans vergat nooit om tussen de mokerdrums en de lagen feedback ook een deftige song te steken. Denk aan Hüsker Dü maar ook aan the Velvet Underground twee weken voor John Cale zijn valiezen pakte. Drie jaar geleden zag ik deze puppies openen voor Millionaire met niets dan enthousiasme. Vandaag zijn ze nog steeds jonge honden maar hebben ze meer te bieden.
Hoofdprogramma Fuck Buttons - zeker niet te verwarren met Holy Fuck; professor, ik kijk in uw richting - had geen grammetje song meegebracht. Wel lappen noise die toegankelijk en zelfs dansbaar bleven door strakke beats. And that is all I have to say about that.

Labels: ,

donderdag 16 oktober 2008

Quoting sculpture into painting

Dinsdag langsgelopen aan 't Stuk voor de Argentijnse deerne Juana Molina. Als de ouders van Spinvis na de Tweede Wereldoorlog naar Argentinië waren verhuisd, had hij zo geklonken. Tenzij hij gesneuveld was op de Falklands.
Denk verder aan een Alice In Wonderland met het syndroom van Gilles de la Tourette. Juana deed gitaar, toetsen, elektronica en stem en had twee handlangers op bas en drum. Een half uur bleef het interessant maar daarna viel ze in herhaling.
Huil niet voor mij, Argentinië.

Labels: ,

woensdag 15 oktober 2008

Popes have names these days

Maandag de AB bezocht, de grote zaal deze maal. Die club is toch maar een claustrofobisch rattenhol waar de kakkerlakken over het podium kruipen en af en toe muziek maken. De magneet die mij aantrok was Calexico. Ze brachten een ijzersterke portie van de zwoele woestijnmuziek waarvoor ze bekend staan. Dat paste heel goed bij de drukkende loomte die Brussel gewolfsklemd hield.
Calexico trad aan met zeven man, half Amerikaanders, half Europeaanders. Met bovendien twee gastzangeressen die elk een nummer of twee het achtste wiel aan de huifkar mochten spelen. In de bisronde kwamen er nog extra vriendjes bij tot er een voetbalploeg op het podium stond. Een bloedmooi concert maar veel te lang.
Het voorprogramma was Get Wel Soon, ook al een zevenling. Als Radiohead anno The Bends americana had gespeeld, zouden ze zo geklonken hebben. Met succulente samenzang van tot vier personen. Met een vurrukkulluke chick op viool en ander gerij, inclusief lange benen en kort rokje. Nu ja rokje, het was een jurkje. Van het soort dat opwappert als ze rond haar as draait.
Get Wel Soon was te vroeg begonnen en te snel geëindigd. Misschien is causaliteit toch geen verbeelding. Die oude nicht Hume moest het eens meemaken.

Labels: ,

dinsdag 14 oktober 2008

Of het een race is, weet ik niet

Terwijl de kater van de dag ervoor nog over zijn schouder loerde, trok onze jonge held zondag naar Broekzele, ooit de hoofdstad van een mythisch rijk dat België heette. Aldaar viel heel wat te beleven in de club van de AB.
Met de rebellenclub Johnny Berlin bijvoorbeeld. Onze jonge held zou hen gemakkelijk met de grond gelijk kunnen maken. De pen is immers machtiger dan het zwaard. Maar voor de zekerheid heeft onze jonge held ook een zwaard. De ervaring leert bovendien dat dergelijk recensies het meeste leven in de brouwerij schoppen.
Maar ach, de Berlijnse Sjonnies vielen best wel mee. Ze waren stukken beter dan op het IFS. Zodra de toetsenman zijn klavier liet voor wat het was en een gitaar omgordde, was het best wel te pruimen. En toch liet het geheel onze jonge held koud. Hij vermoedt dat het die enerverende duozang was die Johnny Berlin de das heeft omgedaan. Pun intented.
Maar er viel nog meer te beleven in de club van de AB. Met Dijf Sanders bijvoorbeeld. Waar hij vroeger jazz en elektro op een jolig hoopje smeet, brengt hij nu een heel persoonlijke versmelting van de twee. Er werd al wat meer gezongen. Er schenen wat meer rustige stukken door de wolken. Soms moest onze jonge held zelfs aan Air denken. Bij afsluiter My Machine klonkt Dijf dan weer als Stijn die Holiday Rap covert.
Draai je om en kijk naar het noorden.

Labels: ,

maandag 13 oktober 2008

No programs were hurt during the shooting of this animal

De Poal bestaat zeven jaar. Het koperen jubileum werd zaterdag in stijl gevierd met muziekskes. Dus trokken Jarne en ik naar Overpelt Rock City.
Screaming Minds. Zelfs Simple Trees was een betere groepsnaam geweest. Zes melkmuilen die een drietal eigen nummers omringden met oude en nieuwe klassiekers. Where Did You Sleep Last Night, Jolene, Mia, twee nummers van Zornik, een streepje Live, een zuchtje Sioen, Zombie, Narcotic et j'en passe. Licht genant, zwaar irritant.
Dodgy Curvin's. The mighty Dodgy machine kwam beter tot zijn recht dan op Bunkerrock. Misschien was die zaal toen gewoon te groot.
Cameleon. It's crap, Jim. But not as we know it.
Ik dronk zestien biertjes en was toen too drunk to fuck. Ook al was de helft van de aanwezige females vragende partij. You can't always get what you want, bitches.

Labels: , ,

zondag 12 oktober 2008

Merry rafter

Vrijdag was ik weer een kleutertje dat te veel cola had gedronken. Ik ben dan maar gaan dansen met Pony! op het Radio Modern-feestje in het Depot.
Je moet presence hebben op op de dansvloer. Als een jachtluipaard, niet als een chimpansee. Ze hebben het allebei maar een chimpansee springt zijn ballen van zijn lijf. Het verlegen jachtluipaard danst met totale nonchalane, heeft maling aan alles met zijn sexy, trage tempo. Ik? Ik dans als een chimpansee.
De avond begon met een dansles. Het ging mij allemaal iets te snel maar ik heb toch een beetje basis opgestoken van de lindy hop. Daarna begon de praktijkstage met the Bamboo Applecutters, een mambo-orkest uit de Kempen.
Heel erg leuk maar het perfect naäpen van classic begon op de duur toch te vervelen. Er werd niets gedaan met het basismateriaal. Om die reden vond ik een verrassend uptempo versie van Summertime het beste van de hele avond.
Tussendoor draaiden DJ's platen, tapte Olle pinten en liet Pony! zich opmaken. Daarna was ze wel een hele mooie pony. Achteraf zijn we nog even gepasseerd in de Toewip waar halve hippies het mooie weer maakten. Maar dat weet u niet van mij.

Labels: ,

vrijdag 10 oktober 2008

Leisure dad

Geen idee waarom het er in staat maar mijn KUL-agenda wist mij te zeggen dat het gisteren Jom Kipoer was. Dus teamde Fat Man Snood op met Big Nasty J. - zijn rhymes dodelijker dan Kleine-Brogel - om aan het hoofd van een stel Araben de Golanhoogvlakte te heroveren op de perfide Zionisten.
De weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen. Uiteindelijk zijn we niet buiten Europa geraakt. Uiteindelijk zijn we niet buiten België geraakt. Uiteindelijk zijn we niet buiten Leuven geraakt. Uiteindelijk zijn we niet buiten het centrum geraakt.
We hebben de hele dag indo gerookt, rond vijf uur een dutje gedaan en zijn daarna naar De Jeugd Van Tegenwoordig in het Depot geweest. Ik heb God gezien, beste vrienden. Het was een openbaring.
Van de alfa Watskeburt!? tot de omega Hollereer is mijn leven op zijn kop gezet. Mijn paradigma is in elkaar geslagen en kapotgemaakt alsof twee Polen mijn MP3-speler wilden hebben. Ik ga een evangelie schrijven. Ik ga mijn leven beteren.
Dit optreden was voor mij wat van zijn knol vallen voor Saulus was. Wat zijn huwelijk met Kathleen Brennan voor Tom Waits was. Wat haar huwelijk met Wilfried Martens voor Miet Smet was. Ik ga predikant worden voor De Jeugd Van Tegenwoordig.
Het begon eerlijk gezegd wat makjes. Tegen het vierde nummer begon ik zelfs te vermoeden dat alleen de singles van De Jeugd de moeite waard zijn. Hoe blind was ik, beste vrienden. Uiteindelijk is het Depot ontploft.
Er is gecrowdsurft, halfnaakte chicks kropen het podium op om te dansen, er werd met de handjes gezwaaid. Old school, new school, true school: De Jeugd stuurt hiphop naar de unief. De Jeugd heeft hiphop definitief uit het ghetto gehaald. Het had helemaal niets meer te maken met hoe we het vroeger in the Bronx deden.
Ik vraag mij meer dan ooit af hoe duur de haute cauture van Vieze Freddie is! Ik wil meer dan ooit Willie Wartaal zijn! Ik zou graag de natural cool van P. Fabergé laten analyseren en commercialiseren! Laten we vooral ook De Neger Des Heils niet vergeten!
Want onvergetelijk was dit optreden in al zijn aspecten. De Jeugd beweerde al in het begin dat het legendary ging worden. Wat een zieners!
Een volkswijsheid stelt dat er vroeger ook al een jeugd van tegenwoordig was. Well, not like this there wasn't!

Labels: ,

woensdag 8 oktober 2008

Klootvenijn

Gisteren stonden er geen Jappen op de affiche in 't Stuk. Ik verzamelde een onsje moed en zakte af. Marble Sounds deed het onthaal, een indiekwintet uit de driehoek Louvain-A'pen-Bxl. Leuke downtempo set al begon het iets steviger en eindigde het iets experimenteler. Grote frontman met een goede stem.
Micah P. Hinson rondde de zaak af. De "P." staat voor Paul en hij veranderde het Stuk in één grote boetiek. Uit de Rifraf had ik enkel de vergelijking met Johnny Cash onthouden.
Zij het dan een Johnny Cash die niet vies is van een streepje feedback en een vleugje surf. Een Johnny Cash die het op z'n Neil Youngs afwisselend hard rockend en zacht akoestisch doet. Een Johnny Cash die regelmatig zijn ziel uit zijn lijf schreeuwt. Een Johnny Cash die eruit ziet like a goddamned emo.
Bloody great stuff allemaal. Op de emolook na natuurlijk. Micah werd begeleid door een drummer die ook banjo speelde en een chick die weinig deed. Misschien is het minder verwarrend als ik thee maak.
Melk en suiker?

Labels: , ,

zondag 5 oktober 2008

Just give me a black man, baby

Vrijdag hebben Geert en Petit gewalst met Matilda in De Klinker in Aarschot. Funtimefest was the name of the game en fun was het zeker al was ik de halve avond nog halfdood van Stukstart.
Musth. De Van Halen van de post-rock. Totaal niet funky maar best wel okee. Hot For Teacher is gewoon een goed lied.

Transit. Weer post-rock maar van het meer sluimerende soort deze keer. Sfeervolle spanning op de harteklop van een middagdutje vol nachtmerries.
Soon. Derde maal op vijf maanden dat ik de heren zag en de beste van de drie. Prijsnummer: Secrets. Moest Elvis dit nog meemaken, hij zou zich omdraaien in zijn Las Vegas.

The Sedan Vault. Presenteerden wat nieuw materiaal van hun weldra te verschijnen tweede plaat. Iets te rommelig en zweverig naar mijn goedsting. Denk aan een donderwolk met ADHD. Al was er in het oog van de orkaan wel plaats voor een rustig stukje mondharmonica. Later in het optreden klaarde het wat meer op.

Amenra. De vijf ruiters van de apocalyps stegen af om de mensheid een lesje te leren. De frontman huilde als een schandknaap aan het spit, als een speenvarken aan de klaagmuur. Met De Grootste Drums Aller Tijden. Overweldigend maar monotoon. Monotoon maar overweldigend.

Toen zijn we een dutje gaan doen want iedereen was moe.

Labels: , ,

zaterdag 4 oktober 2008

Instrumental diving music for melons

Donderdag ging het nieuwe Stukjaar van start met het origineel betitelde Stukstart. Ik kan u nu reeds verklappen dat het is tegengevallen. Maar leest u vooral verder. Adem stond op het programma en Geert was nieuwsgierig. Yezerskiy trouwens ook. Over het mokkel dat hij bij zich had durf ik niets te zeggen.
Het voorprogramma werd verzorgd door Moskitoo & Filfla, een Japans duo. De vrouwelijke helft, Moskitoo begon in haar uppie met een gitaar, een laptop en een lading elektronische shizzle. Dit resulteerde in breekbare liedjes in het Japans doorzeefd door een nevel semi-militante noise. Veel mensen liepen weg of begonnen uitgebreide gesprekken over het dagelijks leven en andere onbenulligheden. De visuals waren half abstract en half zweverig. Vooral het druppelende vlindertje vond ik wel aangenaam.
Na een half uur ofzo nam die andere Jap, Filfla het over met een futuristische drone afkomstig uit dezelfde apparatuur. De visuals werden concreter. Denk aan een autopsie van een dode boot. Denk aan de eenzaamheid van de monorail. Het duurde niet lang of het begon serieus de keel uit te hangen. Dit was erger dan Pearl Harbour, erger dan Dresden.
Weer een half uur later deden Moskitoo en Filfla effectief iets samen terwijl de vogeltjes floten. Alle bejaarden en marginalen in de zaal werden wild. Tegen dat die nest afgelopen was, sloeg de klok al half elf en moest Adem dus nog beginnen. Wegens andere verplichtingen heb ik er precies anderhalf lied van gezien. Zwaar balen.
Nu ja, in het leven kun je niet alles hebben, zei mijn buurman altijd en hij kon het weten want hij had maar één voet. Dat kunt u allemaal nalezen in mijn weldra te verschijnen autobiografie De Terugkeer Van Marcel. Na de Revolutie gaat Japan tegen de muur.

Labels: ,

donderdag 2 oktober 2008

Het toppunt van geitigheid

Maandag had ik serieus nood aan een streepje muziek om de zeden te verzachten. Mucho bummer dat mijn CD-speler met ziekenverlof was. Ik dus richting AB om mijn streepje muziek daar te zoeken. Resultaat: een niet geheel ontevreden Geert.
In het Rewindconcept spelen groepen Hun Belangrijkste Plaat volledig. Fuck dat, dachten the Kids, wij doen er twee. En alzo geschiedde het. Fuck dat, dacht Killing Joke, wij doen er vier. Door rekening te houden met simpele dingen als tijd en ruimte werden die vier platen gespreid over twee avonden. Maandag heb ik debuut Killing Joke en opvolger What's THIS For...! te horen gekregen. (Strikt genomen zit Killing Joke helemaal niet in het Rewindprogramma.)
Het begon onschuldig met voorprogramma Treponem Pal. Franse industrial was mij beloofd. Nou... Ik hoorde vooral loodzware, slepend trage rock met een paar uitbarstingen. De frontman was een aansteller met een verrassend cleane stem.
Killing Joke moet volgens mijn geliefde Wikipedia zowat de link zijn tussen new wave en metal. Laat ons het er op houden dat de eerste twee platen toch vooral new wave waren. Denk aan Joy Division na de bom of een kalere T.C. Matic.
Heerlijke zanger dat wel. Hij zag er uit als een paranoïde luchtmachtofficier of een punk-Alice Cooper. Hij dwaalde over het podium als een zombie door een mijnenveld. Zelden een optreden gezien dat zo dreigend kon zijn zonder lachwekkend te worden.

En het publiek? Tja. Oudere jongeren aangevuld met een paar gothic chicks en uw geliefd gewaardeerd popkenner. Ik heb hanekammen gezien die uitmondden op een kale plek. Ik heb mannen met grijs haar in de pit gezien. Ik heb dames met hoge hakken in de pit gezien. Ik heb alles gezien.
Over naar een streepje zelfverheerlijking. Een dik half jaar geleden melde ik gepolst te zijn geweest door "Kat X van radiozender Y om te collaboreren aan Plan Z". Plan Z is inmiddels de embryonale horror ontgroeid. Bij de geboorte bleek het te gaan om Het Laatste Uur op Radio 1. Afgelopen zaterdag was ik voor het eerst van de partij.
Niemand weet wat de toekomst in petto heeft behalve Istvan Kantor.

Labels: , , , ,

woensdag 1 oktober 2008

Ga nog eens pissen in je lavabo

Gekeken in september:

  • The Big One (1996) van Michael Moore
  • Tenacious D In The Pick Of Destiny (2006) van Liam Lynch
  • Juno (2007) van Jason Reitman
  • The Wild Angels (1966) van Roger Corman
  • Broken Flowers (2005) van Jim Jarmush

Gelezen in september:

  • Kat En Muis (1963) van Günter Grass
  • Het Geheime Dagboek Van Adriaan Mole 13 3/4 Jaar (1982) van Sue Townsend
  • De Groeipijnen Van Adriaan Mole (1985) van Sue Townsend
  • Bekentenissen Van Adriaan Albert Mole (1989) van Sue Townsend
  • Adriaan Mole - De Cappucinojaren (1999) van Sue Townsend
  • Adriaan Mole En De Massavernietigingswapens (2004) van Sue Townsend

Labels: ,