zaterdag 29 november 2008

Highway paul van ostaijen revisited

Een paar weken terug las ik ergens dat het ensemble Living Roots gisteren in Leuven onder de vlag Living Hero: Neil Young een tribute kwam doen aan Ome Neil. Living Roots is een collectief bestaande uit Gert Bettens, Jan De Campenaere (herinnert iemand zich Venus In Flames nog?), Ruben Block, Mario Goossens en Neeka. Dit puik kwintet wordt nog in de rug gesteund door Andries Boone van Lenny & De Wespen, Koen Garriau die uit het folkwereldje blijkt te stammen en Luk De Graaf die al met iedereen heeft gespeeld.
Ik dus snel informeren achter tickets edoch driewerf pindakaas: het was al uitverkocht. Ik heb mij dan maar op de wachtlijst gezet en dacht er verder niet aan. Tot ik gisteren rond half drie telefoon kreeg dat ik nog twee ticketjes kon krijgen. De emotie die toen in mij ontwaakte, kan enkel als geluk omschreven worden. Het spreekt voor zich dat ik het uur daarna onstuimig de luchtgitaar heb beroerd. In de privacy van mijn bescheiden woonst uiteraard.
Enfin ik dus met juffrouw Bo richting Minnepoort die avond. Geen idee wat er gebeurd is met de immer kritische Geert Simonis maar het was geweldig. Acht rasmuzikanten die hun gang gingen met een geweldig oeuvre. Dat kan haast niet mislopen. Het zegt misschien genoeg dat zelfs Gertje Bettens niet suckte.
Er werd afwisselend heel dicht bij en heel ver van de versies van Shakey zelf gespeeld. Denk aan een ultieme jam tussen Neil Young, Crazy Horse, Crosby, Stills & Nash en the Stray Gators. Denk dat het mooi was. Weet dat het mooi was. Beste voorbeeld is waarschijnlijk Like A Hurricane dat begon op het orgel zoals in de MTV Unplugged maar halverwege van een heerlijke portie gitaren werd voorzien. Setlistje:
Set 1: Tonight's The Night, Winterlong, Don't Let It Bring You Down, Harvest Moon, Revolution Blues, Tell Me Why, My My, Hey Hey (Out Of The Blue), I Believe In You en Cortez The Killer.
Set 2: The Old Laughing Lady, Cinnamon Girl, Old Man, Lookin' For A Love, On The Beach, Heart Of Gold, The Needle And The Damage Done, Drive Back en Rockin' In The Free World.
Bis: Like A Hurricane en Ordinary People.
Harvest en Zuma waren met elk drie nummers de best vertegenwoordigde albums. Het zegt genoeg over Neil Young dat ze met twintig andere nummers een even geweldige show in elkaar hadden kunnen boksen. De helft van de tijd heb ik met de oogjes dicht zitten genieten. Minpunt? De zeteltjes! Hoe kun je nu deftig tekeer gaan op Cinnamon Girl als je gevangen zit in rood pluche?

Labels: ,

vrijdag 28 november 2008

Is dit nu nieuw-zeeland?

Gisteren onder het motto "blijf in je kot" wat door Leuven geslenterd in goed gezelschap. de M.B. Kotroute van AmuseeVous bracht kunst in de koten. Wij gaan hieronder enkel emmeren over de muziek. Over schilderijen enzo weten wij geen reet. Onze mening daarover leest u volgende week maar in de Pravda.
Ravenstraat 87: The Bear That Wasn’t – halve finalist van Humo’s Rock Rally – speelde een half uur ten dans in het kot van een postmoderne hipster met een voorliefde voor jazz en Bob Marley. Bear, met de B van breekbaar en broos. Niet slecht maar veel langer zou hij niet hebben kunnen boeien. Bovendien waren we constant bang dat hij Give Peace A Chance een beurt zou geven. In plaats daarvan coverde hij Chim-Chim-Cheree, bekend uit Mary Poppins van Robert Stevenson.
Tiensestraat 227: een portie eclectische muziek van Thick Fish. Wij zagen een kot met alcohol in alle hoeken en gaten. Wij hoorden weinig eclecticisme. Wel veel brave folkpop en acid skiffle. Net toen we het goed begonnen te vinden, torpedeerde het viertal zichzelf door She Goes Nana van the Radios te coveren.
Ter afsluiting van de avond trokken wij richting STUK voor een optreden van Nele Van den Broeck en haar twee begeleidsters. Wat wij daar zagen heeft ons blij gemaakt. Wat wij daar zagen heeft ons diep geraakt. Vooreerst herkenden wij in de drie dames leden van the Go_Tell. Eens van die schok bekomen hadden ze nog leuke liedjes bij ook. U denkt best aan Daniel Johnston als Flair lezende huisvrouw. In openingsnummer Losers’s Twist zat een leuke flard Do You Wanna Dance? en elders werd voorzichtig geknipoogd naar Brown Eyed Girl van Van The Man Morrison. Nele Van den Broeck kan ons krijgen maar wij haar niet.
Conclusie: de avond was gevarieerd, sexy en rommelig. Een beetje zoals ons kot. De volgende keer blijven we daadwerkelijk thuis.

Labels: , ,

donderdag 27 november 2008

Jongens, ajuus!

Omdat rock & roll vooral pijn doet aan de oortjes, gisteren maar iets arty farty geschnitzeld te Stuk. Opluchting!
The Bear That Wasn't. Bear: met de B van breekbaar, broos en brunch. Een man met een gitaar, en een verleden in de halve finale van de recente Rock Rally. Zong liedjes over astronauten die Disneyland bezoeken in de winter, over verliefde regendruppels die een appel eten. De troubadour is in de stad. De troubadour is weer op pad.
Yuko. Fluisterende popsongs die begonnen in het ijle en niet zelden eindigden in het noisy. Boordevol onconventionele geluiden als de koffiemolen, de zingende zaag of het Leffeglas bewerkt met de strijkstok. Bloody nice.
Wixel. Akoestische shoegaze, noemt hij het zelf. Ik dacht ook wel aan wat postrock. Het soort postrock dat ik wel verdraag. Betoverend: met de B van breekbaar, broos en brunch.

Labels: ,

woensdag 26 november 2008

Kanker en de mogelijkheid tot totale vernietiging

Toegegeven, ik ben niet vies van een portie singer-songwriter op zijn tijd. Ja, af en toe kom ik hiphop en beatjes tegen waar ik weinig op tegen heb. Ik word soms zelfs gesignaleerd op een arty farty party. Uitzonderlijk ben ik into jazz. Plus ik leuter heel wat af over pop.
Maar dat neemt allemaal niet weg dat de ware Geert Simonis een primitieveling is. Een oermens die door de jungle des levens strompelt met een matje, een halve liter goedkoop bier en een onderhemdje. Kortom: stiekem ben ik een hardrocker van het foute soort. Ik heb CD's van Guns N' Roses (maar Chinese Democracy nog niet), Van Halen en Mötley Crüe.
Al die verfijning die ik zo graag tentoon spreid, is een façade. Mijn ware leven is er één van sex & drugs & rock & roll. Sex? Jawel, ik ben sinds kort een swinging bachelor die alles naait wat beweegt. Drugs? Legale dan toch, zoals daar zijn cafeïne en alcohol. Maar wel in copieuze hoeveelheden.
Rock & roll? Ah, eindelijk komen we bij de kern heen. Muziek moet luid en zwaar zijn. Muziek moet vooruit gaan: pijlsnel nergens heen. Dus ben ik gisteren naar de AB afgezakt met old man Petit, terreurdreiging of geen terreurdreiging.
Voorprogramma: Danko Jones! Vlijmscherpe rifs, donderende drums en razend spannend baswerk. Songs die ik vanaf het tweede refrein kon meezingen. Plus een frontman die volledig bestaat uit charisma, energie en rawk. Ik ken nauwelijks iets uit het oeuvre van Danko maar het wordt tijd dat ik mijn schade inhaal. Een briljant optreden maar ik ben ervan overtuigd dat ik het minder goed had gevonden als het langer dan drie kwartier had geduurd.
Hoofdprogramma: Motörhead! Andermaal vlijmscherpe rifs, donderende drums en razend spannend baswerk maar dan allemaal op een meer old school manier. Fuck termen als "hardrock" en "heavy metal". Lemmy heeft tot drie maal toe herhaald dat Motörhead rock & roll speelt. Aan Lemmy wordt niet getwijfeld. Lemmy is cooler dan de papa van Sander Yezerskiy. Lemmy is zelfs ouder dan de papa van Sander Yezerskiy.
Het was een heerlijke show, echt waar. Wij waren het luidste publiek van heel de tour. Ik heb genoeg dampende, bezwete mannenlijven tegen mij aan geschurkt gekregen om een hele week homosauna te skippen. Soortgelijk moet ik een hele maand niet naar de kraker. Mijn ruggengraat zit lekker los.
Gisterenavond heb ik opnieuw geleerd waarom rock & roll de koning is van alle muziekgenres. Waarom het powertrio de beste groepsbezetting aller tijden is. Waarom ik handel en wandel, waarom ik lees en schrijf, waarom ik leef en sterf. Allemaal voor rock & roll.
Lemmy voor paus!

Labels: , , ,

maandag 24 november 2008

Liefde in tijden van facebook

Gisterdag Ben Folds meegepikt aan het Depot in het gezelschap van Yezerskiy en zijn harem. Voorprogramma: Rachel Unthank & The Winterset. Drie fat chicks and a skinny bitch. Piano, viool, cello, accordeon: beetje Laïs, snuifje Pogues, flardje An Pierlé. Ze tapdansten en coverden Robert Wyatt, wie kan daar iets op tegen hebben?
Benny zelf dan. Buiten Bitches Ain't Shit - dat hij niet heeft gespeeld - ben ik weinig vertrouwd met 's mans leven en werken. De referentie die direct in mijn kot schoot was Randy Newman, maar dan meer nerd en minder Jood. De man zelf speelde virtuoos piano en zijn vierkoppige band kleurde alles in maar schrok er niet voor terug bepaalde stukken zwart-wit te laten.
Leuke shit één: The Frown Song met reusachtige depri smileys. Leuke shit twee: iets met een heerlijk stuk prepared piano. Leuke shit drie: Rockin' The Suburbs, kende ik wel maar wist ik niet dat van hem was. Al bij al: niet echt mijn ding die Ben Folds. Wreed spijtig, vies fataal.

Labels: ,

zaterdag 22 november 2008

Maarten is groggy, leiden is foggy

Gisteren de obscure IJslander Olafur Arnalds geschnitzeld te Stuk met Jersey Boy en Ollmeister. Ik zag een manneke aan de piano en de elektronica. Ik zag drie violen en een cello. Ik hoorde soundtrackachtige muziek volgens het aloude motto "traag is mooi". Ik hoorde muziek om bij in slaap te sukkelen. Ik heb een heerlijk dutje gedaan. Ik wil in een groepje spelen met Olafur Arnalds. Hij mag kiezen wat we doen. Als ik er maar bij mag zijn in een roes van terreur, pijn en lust.

Labels: , ,

donderdag 20 november 2008

Nothing harbors so many dancers for the creature

Mauro & the Grooms?
Just a band!
Kidding uiteraard. Met Arno uit de running is Mauro de laatste held. The ayatollah of rock and rollah, the god of rock and cock. De enige naast Nick Cave die ik op blote knietjes deemoedig zou pijpen tot zijn jism mijn mondhoeken zegent voor eeuwig en drie dagen.
Gisterdag stond Hij met Zijn Grooms te Stuk. Geert, de man die uit quotes en fijn armhaar bestaat, stond Hem aan te gapen met zijn extended posse.
Yep: extended! Mijn jurist, mijn drummer en zijn mokkel, professor Rötelflöt en zijn mokkel, Sander Yezerskiy, de random Limburgse griet Marlies. De semi-Leuvense who's who was van de partij als Stalin zelve. Enkel Big Nasty J. had zich laten verontschuldigen. Die zit in in de studio zijn volgende plaat op te nemen.
The Vermin Twins mochten ons opwarmen. Ze maakten ons heter dan het vagevuur. Hij was een ninja. Zij een fucked up ballerina. Hij drumt/drumde bij El Guapo Stuntteam. Zij is de zus van Tim Vanhamel. Geef toe: dat zijn referenties die er staan.



Tesamen produceerden zij een opwindende hoop lawaai gestoeld op block rockin' beats. Neukdeuntjes voor hele kinky shit. Voor het record: de funky moves zitten wel degelijk in de familie. Ten slotte staat er nog "verkorven" in mijn notaboekje maar dat had niets te maken met the Vermin Twins en alles met San F. Yezizzle.
God en zijn profeten heersten daarna. Een sound om de Berlijnse Muur mee af te breken. Nummers om vingers, duimen en tenen bij af te likken. Veel classics uit de vroege eenentwintigste eeuw. In het midden zakte het een beetje in toen er iets teveel nieuwe nummers na elkaar kwamen.
Alles werd heerlijk nonchalant aan elkaar geregen met plaatjes en gefreewheelde nonsens van onze messias, onze sky tiger, onze terrorist flower. Als de pijn in mijn nek vandaag evenredig is met de fun van gisteren dan heb ik mij te pletter geamuseerd.
Waarom eindigen zo'n avonden altijd om half vier op de Nederlandstalige fuif van Politika?

Post scriptum: ik heb Zijn setlist en Zijn plectrum en GW niet.

Post scriptum bis: meer lezen over het Groomsverleden van G.S. Simonis? Klik snel hier!
Post scriptum tris: ja ik heb mij gedragen als een fanboy maar bij Mauro mag dat.
Post scriptum vier: lees volgende week allemaal de Pravda.

Labels: , , ,

woensdag 19 november 2008

Occult plezier

Gisteren Jamie Lidell geschnitzeld die een behoorlijk exclusieve probeeruit deed te Stuk. Ik ga kort zijn. Dit was funky met een hoofdletter F, een hoofdletter U, een hoofdletter N, een hoofdletter K en een hoofdletter Y. Ik ben nog steeds geen danser maar ik heb nauwelijks stil gestaan. Dit was meer funky dan die gebootlegde jam tussen James Brown, George Clinton, Prince en zijne Big Nasty J.-heid.
Waarom eindigen zo'n avonden altijd om half vier in een fakbar?

Labels: , ,

dinsdag 18 november 2008

Poets about black flag

Maandagen mogen ook wel eens hoogdagen zijn in de week van Geert S. Simonis. Dus is hij gisteren naar het Depot getrokken met juffrouw Bo, een ietsbelovende West-Vlaamse woordenverkrachtster uit de regio Leuven. There they rocked out!
Met El Guapo Stuntteam bijvoorbeeld. Fuckin' A! Southern rock die in graniet beitelde dat the South shall rise again. Barack Obama of geen Barack Obama. Ook Limburg zal heroprijzen maar dat is niet voor vandaag of morgen.
Een hoogtepunt? Slide! Een nieuw nummer werd voor de leeuwen geworpen. Het klonk als de Queens Of The Stone Age met Mark Lanegan op mondharmonica. De Guapo's kondigden aan voor onbepaalde tijd te stoppen: we zullen hen missen.
The Datsuns deden vervolgens serieus onder voor het voorprogramma. Toegegeven: het was een lekker pruttelend potje rawk maar veel te lang en iets te eenvormig. Enkele Guapo boys deden een paar keer een gastoptredentje. Yup, die bands komen duidelijk goed overeen.
Hoogtepunt was een nummer met enige funky minimalistisch toetsenwerk. Mother Fucker From Hell blijft een mortierinslag van een lied. The KKK Took My Baby Away kwam niet zo goed uit de verf maar Where Eagles Dare van the Misfits exploded nicely.
Het kan verkeren, quoi?

Labels: ,

maandag 17 november 2008

Queen ≠ jazz

Gisteren zondag een beetje Jazz Op Zondag geschnitzeld te Stuk. Omdat mijn beloftes schulden maken all over town. Omdat ik niet wil eindigen zoals Barack Obama: op de bodem van Lake Michigan met een blok beton rond mijn benen, de handen op de rug geboeid, een machete door de linkerlong en een kogel door de maag gejaagd.
Omdat het thuis een puinhoop is nu mijn mammie in het hospitaal verblijft. (Gisteren werd mijn middagdutje verstoord door een rat.) Omdat Yezerskiy Limburg zo snel mogelijk verlaten heeft. Omdat artikel vierentwintig van de universele verklaring van de rechten van de mens stelt dat een ieder recht heeft op rust en vrije tijd.
Op de agenda stond het engimatische Scandinavische combo Emil De Waal+. Een hoedje op toetsen, een baardje op lapsteel en banjo, een plastron op drums en elektronica. Er is nog nooit slechte muziek gemaakt met een banjo. Al is Sufjan Stevens een paar keer verrekt close gekomen. U leest het goed: er was geen saxofoon mee gemoeid. En ik maar denken dat dat verplicht is in jazz.
Anyways het trio bracht wat abstracte jams die soms naar funky dub neigden en soms naar gewank. Maar er zat een heerlijk stukje dixieland swing in featuring de hobo. Toegegeven: dat is geen sax maar het komt in de buurt. Na de pauze werd het iets uitbundiger met als hoogtepunt een fraaie portie demente surfrock.
Voor herhaling vatbaar.

Labels: , ,

zondag 16 november 2008

Roger funk cleaner

Zaterdag was er met een stapel mantels der liefde weer rock en/of roll te vinden in het landelijke Hechtel-Eksel. Het voormalige jeugdhuis De Zonk heropende een laatste keer alvorens te verdwijnen in de nevelen van de tijd. Jarne et moi waren van de partij, sippin' cristal when we thirstay.
Six Hands. Uiterst melodieuze, lichtjes funky postrock voor beginners. Als ik ooit mijn zombiewestern anno Leuven Vlaams draai, vraag ik Six Hands voor de soundtrack. In afwachting: petje af.
Achteraf hield de gitarist bij hoog en bij laag vol dat het geen postrock is dat ze spelen maar hiphop. Geert verward.

Bronze. De postrocktrots van Hechtel! Het viertal had zich niet uitgedost met jurkjes, turnbroekjes, hoofdbandjes en duct tape. Het viertal bracht hun muziekskes met toefjes beschaving, flardjes funk en veel nuances.
Geert kreeg opmerkingen over zijn dansmoves. Wijsneus Yezerskiy was nochtans niet in da house. Al wordt hij vanavond wel in Limburg verwacht. Niemand weet waarom.
Daarna verdwenen Jarne en Geert in de nacht. Thuisgekomen ronkten wij onze bedden te pletter. Terug wakker lag onze moeder in de kliniek. Alles is autobiografisch en niets is autobiografisch. Zou je nog over mij fantaseren als ik seropositief was?

Labels: , , ,

vrijdag 14 november 2008

Salt on a drug

Gisteren Stuk stop. These Arms Are Snakes stop. Woeste postpunk op crystal meth stop. Russian Circles stop. Instrumentale postrock stop. Loodzwaar en indrukwekkend stop. Schaken Amedee stop.

Labels: ,

donderdag 13 november 2008

The (regional) noise conspiracy

Gisteren zijn old man Petit en de jongeheer Simonis like two sophisticated space pimps richting Stuk getrokken om een aangename portie muziek te schnitzelen. De toon werd gezet door een bandje met de bloody great name Perverted. Een messcherpe gitaar, ingehouden drums en funky baswerk verbroederden zonder elkaar voor de voeten te lopen.
Alzo boden zij een ideaal platform aan de beste zangeres sinds lang. Type leeuwin meets bimbo schrok zij niet terug voor een scheut junglegeluiden waar nodig. Zonder schroom combineerde zij het beste van Patti Smith met het slechtste van Anouk. Maar ze droeg wel een doorzichtig bloesje. Petit is al fan, nu u nog.
Daarna kwam het podium toe aan Grant Hart, u misschien bekend van Hüsker Dü, van Nova Mob of van Grant Hart. Enkel bijgestaan door zijn elektrische gitaar verkondigde de man een uur lang zijn evangelie. Daarenboven werd hij een kwartier lang gebackt door de mannelijke vijfenzeventig procent van Perverted.
Ik ga eerlijk zijn: ik hoorde er heel veel van De Mens in terug. De logica daarin loopt natuurlijk omgekeerd: dat Frankske Vanderlinden 't een en 't ander van Hüsker Dü et les autres heeft geleend. Enig vrij onderzoek levert inderdaad op dat Funky Franky zich best wel positief heeft geuit over hun muziek. Als we dan toch aan het namedroppen zijn: in één lied hoorde ik een Mia-doorslagje, een ander deed me heel veel aan A Pair Of Brown Eyes denken.
Voor het overige bloemlas Grant zijn heden, zijn verleden en zijn toekomst met veel bravoure. Bovendien was hij niet te beroerd om links en rechts verzoeknummers aan te nemen. Sorry Somehow, Never Talking To You Again, Evergreen Memorial Drive, Over My Head: het zijn maar enkele nummers die Grant tapte uit een groot vat klasse.
Niet dat alles manengeur en rozeschijn was. Zo droeg de vieze man een leren broek. Leren broeken zijn enkel cool als je Marlon Brando heet. Wat is het leven simpel als je Marlon Brando heet. Maar Grant maakte veel goed door mij een shoutout te geven for technical advise. Als allerlaatste bis speelde op mijn verzoek een kippenvel veroorzakende oerschreeuwversie van Diane.
Grant Hart is always on my suspicious ghetto hound dog mind.

Labels: ,

dinsdag 11 november 2008

Uw kopje rochels staat klaar

De tijd leert of het tij keert maar de liefde voor muziek blijft mijn drijfveer. Rappers sampelen omdat ze te lui zijn om zelf iets te bedenken. Rappers praten over een beat heen omdat ze niet kunnen zingen. In principe moet hiphop mij wel liggen!
Ik dus gisteren naar de AB voor een portie van datte. Toen ik Brussel Centraal verliet werd ik opgewacht door een colonne oudstrijders om U tegen te zeggen. Serieus, enigste vette plek van Centraal is de fucking Pizzahut.

Niet veel later stond ik in de AB gehuld in neutraal-zwarte All-stars, jeans die totaal niet baggy waren - behalve in de ogen van mijn moeder - en mijn Creature With The Atom Brain-T-shirt. Bovendien was ik omhuld door homies, wiggers en losers die er vooral verdwaald uit zagen. Kortom, mijn street cred was niet optimaal maar ik was zeker ook niet de grootste loser in de zaal.
Beat Drunx. Een coole DJ en drie MC's. Twee ervan waren spuuglelijk, één van hen besefte dat zelf en bleef discreet op de achtergrond. Engelstalige hiphop die wel okee was uit de regio Aalst. Aalst? Ik wist niet eens dat ze daar Nederlands spraken, laat staan Engels! Was Kickass Records maar een raplabel, dan kon ik constant naar dit soort dingen luisteren. Het heeft pertang niet veel gescheeld. Word on the street is dat mijnheer Petit vroeger alleen maar naar hippe hop luisterde.
Roots Manuva. Roots wekte sterk de indruk al flink aan de reefer gehangen te hebben. Als een opium schuivende Fresh Prince Of Bell-Air bewoog hij over het podium. Hij bleef er zich maar over verbazen hoeveel volk er was. Hier en daar stuikten zijn vocals in elkaar om net op tijd gered te worden door de veelzijdige backuprapper. Wel werd er bijna evenveel gezongen als gerapt en was ook de muziek verassend melodieus. Het soort sappige beatjes waarop het onmogelijk is om stil te blijven staan.
GZA. The Genius kwam zijn Liquid Swords-album volledig schnitzelen. Nu het moet gezegd worden: ik kon onmogelijk checken of hij dat gedaan heeft. Ik heb het voorgenoemd album niet in huis. Wel had ik mij voorbereid met de succulente soundtrack van Ghost Dog - The Way Of The Samurai, Humo's Wu-Tang ClanPod en Simplistic Pimp Shit, een mixtape die Big Nasty J. mij gegeven had voor mijn verjaardag.
Genius loves company, zo weten we sinds Ray Charles vertrok naar De Eeuwige Soulvelden dus had GZA Killah Priest bij en een verder anonieme DJ. Ik zag een funky doch iets te lang optreden met plenty publieksparticipatie. De heren Genius en Priest beschikten wel over een flow om jaloers op te zijn. Er werd afgesloten met een medley Wu-classics en de belofte dat da Clan binnenkort naar Europa komt. Ik ben benieuwd.
Thuisgekomen herdacht ik de gesneuvelden van de beide wereldoorlogen. Zoals daar zijn veldmaarschalk Horatio Herbert Kitchener, Dolf Hitler en Big Baby Jesus.
Word.

Labels: , ,

vrijdag 7 november 2008

Vlugten wy vooral den pestwalm, die ons van Frankryk toewaeit

De wereld is om zeep en er gebeuren rare dingen rondom om mij. Jörg Haider is wijlen. Mark Eyskens is alomtegenwoordig. Er gaat een zwarte neger in het Witte Huis wonen. Gelukkig is het altijd lente in de ogen van een Praagse tandartsassistente.
Gelukkig is er muziek om onze nachtmerries te neutraliseren. Gisteren bijvoorbeeld ben ik met GW en zijn wederhelft naar het Depot getrokken voor een portie stoner. Wat dat ook moge zijn.
Diablo Blvd mocht de avond openen met een portie stevige rawk. De nummers hadden titels als Black Angel Wings en zo klonken ze ook. Zanger Alex Agnew schijnt er andere podiumbezigheden op na te houden. Does humor belong in music? Geen idee. Ik kan uit 's mans repertorium geen halve grap aanhalen en dat is misschien maar goed ook.
Als frontman is hij een poseur in het kwadraat maar het werkt. Hij behandelt zijn microfoon zoals Zorro zijn zweep. Hij heeft de meest sexy dansmoves sinds Ricky Gervais. De set van Diablo Blvd was voorbij voor het slecht kon worden.
Rescue Rangers. Een Frans trio bestaande uit twee eekhoorns, een muis, een Australische muis en een vlieg. Lang niet slecht maar in één nummer werd een portie slide bovengehaald om u tegen te zeggen. De andere liederen zinken bij vergelijking nogal in het niet.
Hermano. Fucking great! John Garcia is een mensschuwe messias. Wat mij nog het meest verbaasde was dat Hermano helemaal niet legendarische rockzanger met begeleiders is maar wel degelijk een hechte groep waarin iedereen doet waar hij zin in heeft. Dit werd nog wel het mooist geïllustreerd door de beide geschifte gitaristen.
Een acuut geval van too much metal for three hands. Het is van De Jeugd Van Tegenwoordig geleden dat ik het Depot nog zo op zijn kop heb gezien. Toegegeven dat is maar een maand geleden.
Een cliché waar ik mij verschrikkelijk aan kan ergeren in recensies zijn opmerkingen genre "eentje voor de eindejaarslijstjes". Desalniettemin: Hermano: eentje voor de eindejaarslijstjes.
Lieve professor, je hebt iets geweldig gemist.
Man, I feel like a stoner.

Labels: , ,

donderdag 6 november 2008

Watermelons & insults

Woensdag vijf november konden de Leuvense plebejers via het gratis UUR KULtuur rondhangen aan STUK. Op het programma stond de voorstelling Saison 1 Episode 2 van het Franse gezelschap Grand Magasin. Wij, de elite kregen een dag eerder een privé-voorstelling, goed voorzien van een natje en een droogje.
Saison 1 Episode 2 bestaat uit een filmprojectie die becommentarieerd wordt de regisseuse Bettina Atala en de acteurs. Zowel op het podium als op het witte doek wordt gereflecteerd over de kleine kantjes van het productieproces. Trefwoorden: deconstructie en postmoderniteit. Toch moet u nergens bang voor zijn. Saison 1 Episode 2 is eerder grappig dan arty farty.
Regisseuse Atala had iets weg van een Pipi Langkous on bad acid. Zij had zich geïnformeerd over de conventies van het maken van een film. Vervolgens had zij zich voorgenomen alle regels te breken. Vier personages doen banale dingen terwijl zij de cameraovergangen bespreken. “When I finish the sentence, the shot will change” en “when I close the door, the camera will be on the outside”, dat soort dingen. Vervolgens wordt er gespeeld met de momenten wanneer shots zijn opgenomen. Scènes beginnen in daglicht en eindigen in het donker of omgekeerd. In een fractie van een seconde slaat het weer om van zonnig in een regenhoos.
Ook de personages veranderen. Omdat de acteurs zogezegd niet op alle opnamedagen aanwezig konden zijn, worden alle personages door meerdere mensen gespeeld. Desondanks zijn die altijd te herkennen door de kleur van hun T-shirts. De T-shirts in kwestie waren achteraf ook te koop. In de voorstelling was een verkoopspraatje opgenomen als parodie op de commercialiteit.
Voor de internationale markt is het origineel Franstalige Saison 1 Episode 2 gedubd in het Engels. Sommige stukken werden zelfs live ingesproken. Hierbij was geen enkele poging ondernomen om natuurlijk over te komen. Dus vrouwen spreken met een zware stem en één iemand hanteert een heerlijk stiff upper lip Oxford English omdat zijn eigen Engels te slecht was om zichzelf te dubben.
Viel er ook nog iets te zien? Wel, wij herinneren ons met veel plezier een spectaculaire bitchfight. Een heerlijk terugkerend stukje is een vrouw die toont hoe ze vier huishoudelijke taken tegelijk kan vervullen. Huisvrouwen van de natie: watch and learn. Bovendien verschenen telkens er een scène ontbrak, beelden van twee dozijn Servische volksdansers. Het zou u eigenlijk niet mogen verbazen dat er uiteindelijk zelfs live gevolksdanst werd. Van de vier dames in beeldige jurkjes mogen minstens drie ons altijd een lapdance komen geven. Een volkslapdance, that is.
De credits lopen niet aan het begin of einde van de film maar op willekeurige momenten tussendoor. Atala las een stuk ervan gewoon voor. De schaarse soundtrack bestond uit heerlijke flarden demente surfrock. Enig minpunt is dat Saison 1 Episode 2 zich veel te lang voortsleept. Enkel de eerste drie kwartier konden ons echt boeien.

Labels: ,

woensdag 5 november 2008

Xplosieven & islamieten


Jawel, beste vrienden. I'm twenty four and there's so much more. Niet dat de leeftijd an sich er toe doet. Ik ga toch op mijn zevenentwintigste een rock & roll-dood sterven. Wel dat ik nu zo oud ben als mijn ouders waren in het glorieuze jaar 1984 dat ik ter wereld kwam. Enfin, we spreken er straks wel over op café en anders zoek ik mij een goede shrink.

Verder wens ik een gelukkige verjaardag toe aan muzikaal gespuis als Bryan Adams, Ryan Adams, Art Garfunkel, Jonny Greenwood, wijlen Herman Brood, Gram Parsons zaliger en the late Ike Turner.

Ike heeft Tina nooit geslagen.

Labels: ,

maandag 3 november 2008

You do not invite a sex offender over for diner without talking to me first

Arno heeft mij teleurgesteld.
Laat ons even terugspoelen. Arno speelde zaterdag in de Posthoorn in Hamont. Laat ons verder terugspoelen. Het jaar is 1999. Onze clochard de luxe wordt vijftig en staat met een groot interview in de Humo.
De veertienjarige Geert vindt dat een geweldig interview en doorzoekt zijn vaders CD-collectie. De veertienjarige Geert stuit op Idiots Savants en wordt stapelverliefd. Toen die CD twee weken terug werd opgelegd in de Libertad, kon ik nog welk woord meezingen. Dat soort plaat is Idiots Savants voor mij.
Arno werd Mijn Grote Held. Ik heb Arno geziet op mooie festivals, ik heb Arno gezien op kutfestivals. Ik heb Arno gezien in mooie zalen, ik heb Arno gezien in kutzalen. De Posthoorn in Hamont mag officieel gelden als een mooie zaal. Maar toch. Nu slaat vooral het besef toe dat ik getuige ben geweest van Arno's trage aftakelen.
Laat ons beginnen met de band. Serge Feys is een oude getrouwe en ook die bassist gaat al even mee. Maar Geoffrey Burton is vervangen door een melkmuil en de drummer lijkt op Willie Wartaal. Waar ik tot nu toe vaak begeleidingsgroepen heb gezien die Arno omhoog stuwden, bleef deze incarnatie er vooral bij hem enkel op te vangen als hij struikelt.
Dat is een reëel risico met een mankepoot als onze lonesome Zorro. Bij Les Filles Du Bord De Mer was hij de derde strofe kwijt en freestylde hij er wat koeterwaals overheen. Ook bij het voorstellen van de muzikanten liep er iets mis. Op gitaar: Wendy Van Wanten. Op toetsen: Wendy Van Wanten. Op drums: Carla Bruni. Op bas: Phaedra Hoste. Nooit geweten dat Wendytjen multiinstrumentaliste was.
Laat ons verder gaan met de setlist. Nummers van recente platen zijn vooral zwakke doorslagjes van classics. Het meest blonken nog wel de liederen van the mighty T.C. Matic. Daarmee bedoel ik niet een mat Oh La La en een haperend Putain Putain. Wel een onverwacht L'Union Fait La Force, een wild Que Pasa en een schel With You.
Misschien moet Arno gewoon beslissen wat hij wil zijn. Ik gun hem een toekomst als volwaardige oldiesact. Maar dan moet hij alle nummers van na 1994 buiten smijten. Ik gun hem een toekomst als bluesy cabaretact. Niet toevallig was het beste nummer van de avond zijn bekentenisversie van Knowing Me, Knowing You, enkel begeleid door piano en bas.
Laat ons ten slotte nog even schijten op het publiek. Alle oudere jongeren van Noord-Limburg waren er. Zelfs Stijntje Meuris was er! Het is tegenwoordig zeldzaam geworden dat ik nog tot de jongste tien procent van een optreden behoord. Zelden zo'n mak publiek gezien. Stond ik al een half optreden wild te dansen - ja Yezerskiy: iets met een kleuter en een frisdrank - pas bij Oh La La kwamen dronken mannen mij vergezellen.
Want dat is nog zo'n paradox: volgens mij was dit een slecht Arno-optreden, dat wil nog niet zeggen dat ik mij niet uitgeleefd heb. Ik wil ook niet te negatief zijn. Charisma heeft Arno meer dan Big Nasty J. en Benito Mussolini samen. Bovendien kan hij met een festivalset van een dik half uur korter iedereen wegknallen.
Toch heeft Arno mij teleurgesteld. Over zes jaar mag hij met pensioen. No more heroes, quoi? Behalve Mauro dan. Binnenkort heb ik een afspraak met hem en zijn Grooms. Wedden dat ik hem niet hoef te schrappen?

Labels: , , ,

zondag 2 november 2008

Zelfmoord in malibu & tarzania

Monza is niet bepaald de minst controversiële band uit onze Vlaamse gouw. Veel heeft te maken met bompa lawijt Stijn Meuris. Heden durf ik gerust uit de kast te komen. G.S. Simonis is best wel fond of Monza. The word "fan" comes zelfs to mind. Eigenlijk ben ik opgegroeid met Monza. Hell, ik ben oud genoeg om de laatste stuiptrekkingen van Noordkaap nog beleefd te hebben.
Eerder genoemde G.S. Simonis vrijdag dus naar de AB voor de première van de Attica! Theatertour!. Wij reizen om te leren. De heren traden aan in keurig grijs en speelden propagandarock in de beste sociaal-realistische traditie. Propagandarock voor een fucked up land, that is.
Bij de eerste helft was het podium uitgerust als een kale fabrieksloods. Die eerste drie kwartier waren gevuld met genoeg goud om menig vals gebit uit te houwen. Monza had zijn nummers aan flarden gekerfd en terug ineen gedraaid tot manische monsters van Frankenstein.

Er werd afgetrapt met een akoestisch Wenen In Wenen. Van God Los werd een bluesy karkas dat nooit meer een meezinger zal zijn. Tenzij Cameleon het speelt en G.S. Simonis bezopen is. Een rauw Attica! en een spetterend Gigant vervolledigden een glorieuze eerste helft.
Bij het tweede deel was het podium al minder schraal uitgerust. Denk aan een vervallen nachtclub tijdens een Praagse zomer. Met Monza als dansorkest! De klemtoon lag meer op de verborgen pareltjes. Met een ijzersterk Als Techniek Faalt, met een claustrofobisch Soms Schrik, met nog veel meer.

In de bisronde werd Het Zou Niet Mogen Zijn gemash-upt met Wat Een Fijne Dag van Raymond. Afgesloten werd met Bijna Niets waarin een sample van Gregory Frateur haperde en Meuris het dan maar overnam.

Het was een macaber feest, een oprecht halloween, zachte heavy metal voor de ziel. Geen best of-show maar een state of the union. Monza is geen gearriveerde dinosaurus. Monza is een groep die nog steeds zoekt naar de juiste weg, die zich waar nodig een pad kapt door de jungle. Monza is een titaan. Monza is een gigant.
Monza is nog nooit zo Monza geweest.

Spijtig dat ze Tanken In Luxemburg niet gespeeld hebben, mijn absolute favoriet van de Attica!-plaat.
(Meer lezen over het Monzaverleden van G.S. Simonis? Klik snel hier!)

Labels: , , ,

zaterdag 1 november 2008

Your poetry is so awesome I must stab you twenty-three times with a big spoon

Filmdagboek oktober:
  • The Darjeeling Limited (2007) van Wes Anderson
  • The Dark Knight (2008) van Christopher Nolan
  • Lars And The Real Girl (2007) van Craig Gillespie
  • Garage (2007) van Lenny Abrahamson
  • Lucia Y El Sexo (2001) van Julio Medem
  • The Harder They Come (1972) van Perry Henzell
  • Roots Time (2006) van Silvestre Jacobi
  • Sezoen 5 (2005) van Curb Your Enthousiasm
  • Hunger (2008) van Steve McQueen
  • Caótica Ana (2007) van Julio Medem
  • Thirteen (2003) van Catherine Hardwicke
  • Gandahar (1988) van René Laloux
  • RocknRolla (2008) van Guy Ritchie

Leesboekdagboek oktober:

  • Blauwe Maandagen (1994) van Arnon Grunberg
  • Get In The Van - On The Road With Black Flag (1994) van Henry Rollins

Labels: ,