zondag 28 december 2008

You can't be twenty on cookie mountain

Vervang in gedicht een woord door een ander en het hele gedicht is kapot. Ben ik even blij dat ik geen meer poëzie schrijf. Links en rechts heeft iedereen 2008 al ten grave gedragen onder een zware lading eindejaarslijstjes. Ook ten huize Simonis hield uw gewaardeerd popkenner een verdiende winterslaap.
Maar toen zwaaide iemand met tickets voor Teutrock, gisteren te swinging Zonhoven en Jarne et moi dus daarheen. Om u een idee te geven van de onverwachtheid: ik had zelfs geen oordopjes op zak. Teutrock barstte uit zijn voegen van experimentele freejazzgroepjes.
Opgepast dus: voor mensen die alleen bekend zijn met een traditionele opstelling van zang, bas, gitaar en drums kan zo'n live-ervaring zeer verwarrend zijn. Wat is punk? De blik in haar ogen, dat is punk. En jaar na jaar, maand na maand zo'n blogje vollullen, dat moet ook wel punk zijn.
Zonhoven is een vieze coté, laat daar geen twijfel over bestaan. Zelden zo'n fraaie collectie foute matjes, scheve hanenkammen, emo-wankers en bejaarde oi-punkers op één plek gezien. Horresco referens.
The Killbots. The El Guapo Stuntteam it's okay to like! Soms wat te veel jam en te weinig song. Als er nu één plek is in België waar zoiets past, dan is het wel Zonhoven. The Killbots namen afscheid van hun gitarist en kondigden en passant aan een rustpauze in te lassen. Spijtig want hun CD staat geregeld op ten huize Simonis. Bestaat de term "Southern stoner" al? En zo nee: mag ik die dan nu claimen?
Southern Voodoo. Destijds al getipt door mijn jurist. Tweede band van de dag met een Flying V. Hadden een totaal minimum aan liedjes bij maar een goede leadgitarist - Slash in het diepst van zijn gedachten. Helaas kon die het niet alleen dragen met een paar serieze dipjes als gevolg. De frontman lalde een paar onverstaanbare dingen. Southern Voodo uit West-Vlaanderen, dames en heren: het Limburg van België.
Belgian Asociality. Hi-la-risch maar om alle foute redenen. Wat kan/moet/mag een serieus mens daar nu van vinden?
Three Day Treshold. Vrolijk bandje uit Boston, Massachusetts. Speelden both kinds of music: country ànd western! Laat ons het maar cowpunk noemen. Toegankelijke, opwindende sound netjes verpakt in toppie nummers aangevuld met welgekozen covers: Cocaine Blues, Drunken Sailor, You Can't Always Get What You Want en Folsom Prison Blues. De frontman had een sticker op zijn gitaar: "my grass is blue" en zo is het maar net. Even, heel even was evenementenhal Den Dijk the Ryman Auditorium. Yihaa!
The Kids. De derde maal op een half jaar dat ik deze kinderen tegenkwam. Puur muzikaal heb ik het nu wel gezien voor even. Maar het publiek reageerde hier veruit het meest enthousiast. Dat verhief Ludo et les garçons tot volksmenners zoals ze er bij de Lijst Dedecker handenvol zoeken.
Daarna zijn Jarne en ik verzeild geraakt op een underground party in Hasselt. Hoe minder daarover gezegd, hoe beter.

Labels: , ,

vrijdag 26 december 2008

Geert simonis in de blizzard

Anders moet ik maar eens een eindejaarslijstje tikken. Ik heb niets beters te doen. Niets makkelijkers in ieder geval. I'm a lazy, lazy man, Roger.
Compact disc van het jaar: Santogold, Nouns van No Age en Angles van Dan Le Sac Vs Scroobius Pip. Maar Vantage Point was ook wel like burning down a flat to light a cigarette.
Concert van het jaar: Ik dacht aan een Lotto-achtig overzichtje. Jools Holland & His Rhythm & Blues Orchestra in de AB. Dick Black in Der Machine. The Scabs op TW Classic. Neil Young op Bospop. De Jeugd Van Tegenwoordig in het Depot. Hermano in het Depot. Het reserve getal is de Neil Young-tribute van Living Roots. Als we onthouden dat the Scabs bisten met Rockin' In The Free World kunnen we enkel concluderen dat 2008 het jaar van Neil Young was ten huize Simonis.
Film van het jaar: The! Dark! Knight! Maar verder heb ik mij heel goed geamuseerd met W. en was ik eerder deze week totaal onverwacht totaal onder de indruk van $9.99. Dat lijkt me wel een top drie waar een mens mee kan buiten komen.
Boek van het jaar: Vrij onderzoek leert dat ik geen enkel boekwerkje uit het gezegende jaar 2008 heb doorworsteld. Wel was ik zeer fond van Groeten Uit Rottumerplaat, nummer tien van het Nederlandse literaire poptijdschrift Wahwah. Ik haal het hier aan omdat het de omvang heeft van een gemiddeld boekwerkje. Een slordige 134 popminnende mensen pennen een stukje over de plaat die zij zouden meenemen naar een verlaten eiland. U kent dat wel.
Man van het jaar: Geert S. Simonis.
Televisieprogramma van het jaar: Terzake van donderdag vier december.
Radioprogramma van het jaar: Het Laatste Uur.
Theatervoorstelling van het jaar: Ik maak er een erezaak van zo weinig mogelijk in theaters te komen. Provoked van Henry Rollins krijgt de eerste plaats. Na De Pauze van Herman Finkers volgt. Dansen Drinken Betalen van Braakland/Zhebuilding vervolledigt de top drie. Achterklap van Adriaan Van den Hoof valt nergens te bespeuren. En terecht!
Mag ik u voor 2009 toewensen dat Kid Rock afzakt naar Werchter of Pukkelpop?

Labels: , , , , , ,

donderdag 25 december 2008

Don't reatards ride the bus for free?

Door omstandigheden vraag ik mij de laatste paar weken regelmatig af of ik naar popmuziek luister omdat ik me miserabel voel of dat ik me miserabel voel omdat ik naar popmuziek luister. Dokter Jarne kwam tot volgende conclusie: beide, tegelijkertijd. Hoe dan ook: top five songs about Christmas!

5. Nick Cave & The Bad Seeds - Fifteen Feet Of Pure White Snow. "My neighbour is my enemy." Als we van de kersttijd eens een periode van intense haat maakten? Een heel klein beetje burgeroorlog?

4. De Jeugd Van Tegenwoordig & Katja Schuurman - Ho Ho Ho. "Glühwein in me linkerhand / Katja's bil in me rechthand / Wartaal is kenkerlam." Those guys really know how to party.

3. The Who - Christmas. Ik heb vorig weekend spaghetti gemaakt terwijl ik naar Tommy luisterde. Het was lekkere spaghetti. An sich is Tommy een messiasverhaal. Toegegeven: Tommy is niet geboren op Kerstmis. Maar Jezus ook niet.

2. Joni Mitchell - River. Als het op Het Laatste Uur is geweest, moet het wel een goed lied zijn. Hoewel: I'm Into Folk is er op geweest.

1. The Pogues - Fairytale Of New York. Hoe meer ik het hoor, hoe minder ik ervan vat. Zo'n vreemde mix tussen een tristesse die geen mens begrijpt en een joie de vivre dat wel op alcohol gebaseerd moet zijn. "Christmas eve, babe, in the drunktank"? Mij goed, het moet niet altijd een stal op de Westelijke Jordaanoever zijn.

Anyways, zaterdag is er een sexy party chez Dries.

Labels:

zaterdag 20 december 2008

Read my lips: no new texas

Pruimentijd bij Onderhond. Dus vragen ook wij ons af: wat heb ik in mijn leven al gedaan? (Op mijn laptop komt vetgedrukt nooit echt goed uit de verf dus de dingen die ik al gedaan heb, staan vetjes en schuin.)

  1. Een eigen blog begonnen. (Al een keer of drie.)
  2. Geslapen onder de blote hemel.
  3. Gespeeld in een band. (Tellen fictieve bands mee?)
  4. In Hawaiï geweest.
  5. Een vallende sterrenregen gezien.
  6. Meer dan je kon missen aan een goed doel geschonken. (In eerste kan gaf ik op weg naar Brussel Noord wat kleingeld aan een straatmuzikant. Achteraf had ik niet meer genoeg geld om mijn bus naar huis te betalen. Zwaar balen.)
  7. Disneyland of de Efteling bezocht. (Efteling en toch ben ik meer een Bobbejaanlandman.)
  8. Een berg beklommen. (Met Don Bosco in Oostenrijk.)
  9. Een sprinkhaan gevangen. (Hoogstwaarschijnlijk. Ik was ook zo'n wanker die vlinders opsloot in bokalen.)
  10. Een solopartij gezongen (voor publiek). (Karaoke, anyone?)
  11. Gebungeejumped.
  12. Parijs bezocht. (Vijfde middelbaar. Gedicht achtergelaten op het graf van Jim Morrison.)
  13. In een storm op zee gezeten.
  14. Jezelf een kunstvorm aangeleerd. (Qua poëzie beschouw ik mij toch min of meer a self made man.)
  15. Een kind geadopteerd. (Staat op mijn to do-list. Staat daar voorlopig goed.)
  16. Bij Comme chez Soi gegeten.
  17. In de bovenste bol van het Atomium geweest.
  18. Je eigen groenten gekweekt.
  19. De Nachtwacht of de Mona Lisa gezien. (Mona Lisa. Zie twaalf.)
  20. In een nachttrein geslapen. (Wel veel geslapen in gewone treinen. Ik word moe als ik eraan denk.)
  21. Een kussengevecht gehouden.
  22. Gelift.
  23. Je ziek gemeld, terwijl je alleen een kater had. (Is dat niet waar student zijn om draait?)
  24. Een zandkasteel gemaakt.
  25. Lamskoteletjes gegeten.
  26. Naakt gezwommen in ‘n lichtende zee. (Wat is een lichtende zee precies? Ik heb wel ooit naakt gezwommen in een Limburgs kanaal.)
  27. Een (halve) marathon gelopen.
  28. Met een gondel over het Canal Grande gevaren.
  29. Een zonsverduistering gezien. (Geen volledige.)
  30. De zon zien opkomen.
  31. Gescoord met korfbal.
  32. Een cruise gemaakt.
  33. De Niagara Watervallen gezien.
  34. De geboorteplaats van je voorouders bezocht. (Ouders? Ja. Grootouders? Hoogstwaarschijnlijk. Hoe ver gaan we terug?)
  35. Een Amish familie gezien.
  36. Jezelf een vreemde taal geleerd.
  37. Genoeg geld gehad om tevreden mee te zijn. (Ik ben geen moeilijk mens.)
  38. De toren van Pisa gezien.
  39. Op een klimwand geklommen.
  40. De David van Michelagelo gezien.
  41. Karaoke. (Zie tien.)
  42. Een geiser zien spuwen.
  43. Een vreemde een frietje mét aangeboden.
  44. Afrika bezocht. (Mijn tweede lief heeft een tijdlang rondgelopen met een schaafwond in de vorm van Afrika op haar rechterschouder. Voor het gemak noemden we die wond maar "Afrika". Chirogrieten are wild chicks.)
  45. Bij maanlicht langs het strand gelopen.
  46. In een ambulance gelegen.
  47. Je portret laten schilderen (géén karikatuur in Parijs…).
  48. Diepzeevissen.
  49. De Sixtijnse kapel gezien.
  50. Op de Eifeltoren geweest. (Zie twaalf.)
  51. Gaan duiken of snorkelen.
  52. Kussen in de regen. ('t Zou mij verwonderen als 't niet zo was.)
  53. Een modderbad genomen. (Onderscheiding gehaald bij mijn doop bij KUB-Historia in 2002.)
  54. Naar een openluchtfilmfestival geweest. (Als de terrasfilms van Cinema Zed meetellen toch.)
  55. In een film- of televisiescène verschenen. (TV Limburg lang geleden, Terzake niet zo lang geleden en is Click-ID eigenlijk al uitgezonden?)
  56. Op de Chinese Muur geweest. (Wel een paar keer gegeten in Chinees restaurant La Grande Muraille in Koekelberg.)
  57. Een eigen onderneming begonnen. (Ik heb een VZW en een uitgeverij en een collectief en nog wel een paar dingen maar ik vermoed dat die niet meetellen.)
  58. Een kunstwerk gemaakt. (Geen hoge kunst uiteraard. Bagger.)
  59. In Rusland geweest.
  60. Soep geserveerd. (Als ober heb ik alles wat te serveren valt, geserveerd. Inclusief een pizza met alleen maar kaas.)
  61. Dingen deur aan deur verkocht.
  62. Op walvissafari.
  63. Zomaar tulpen gekocht.
  64. Bloed gedoneerd, of een ander orgaan. (Bloed dan toch. Verzint u zelf een smartass pun op The Needle And The Damage Done. Bloed is overigens geen orgaan.)
  65. Parachute gesprongen.
  66. Een concentratiekamp bezocht. (Zie de discussie in de comments.)
  67. Met een geblokkeerde pinpas aan de kassa gestaan.
  68. In een helikopter gevlogen.
  69. Een dierbaar speelgoed van vroeger bewaard. (Een halve kelder vol waarschijnlijk. Maar mijn knuffeljachtluipaard heb ik wel aan mijn zusje gegeven.)
  70. Het Lincoln Memorial bezocht. (Wat voor memorabels heeft die man eigenlijk gedaan?)
  71. Kaviaar gegeten.
  72. Een sprei gehaakt.
  73. Op Times Square bestaan.
  74. Door de Everglades getrokken.
  75. Ontslagen.
  76. Het wisselen van de wacht in Londen gezien. (Wel in Athene, dat was lachen.)
  77. Iets gebroken.
  78. Achterop een snelle motorfiets gezeten. (Wel achterop een brommertje. Iets met mijn achttiende verjaardag en een bezoekje aan de spoed. De details zijn vaag.)
  79. De Grand Canyon gezien.
  80. Een boek uitgebracht.
  81. Het Vaticaan bezocht.
  82. Een nieuwe auto gekocht.
  83. Door Jeruzalem gewandeld.
  84. In de krant gestaan. (In chronologische volgorde: Het Belang, De Morgen, De Standaard, Veto.)
  85. De gehele bijbel gelezen. (Tellen kinderbijbels mee? Zo heb ik er twee gelezen. Die van mij en die van mijn broer.)
  86. Het Witte Huis bezocht. (En nu er een zwarte man woont, gaat het er zeker niet meer van komen.)
  87. Je eigen eten geslacht.
  88. De mazelen gehad.
  89. Iemands leven gered.
  90. In een jury gezeten. (Soetendaellewedstrijd, twee of drie keer.)
  91. Een BV gezoend.
  92. Lid geweest van de ECI.
  93. Een dierbare verloren.
  94. Een kind gebaard. (Staat op mijn to do-list. Staat daar voorlopig goed.)
  95. Adamo in levende lijve gezien. (0110, bitches!)
  96. Gezwommen in het Great Salt Lake.
  97. Een rechtszaak aan de broek gehad.
  98. Een mobieltje gehad.
  99. Door een bij gestoken. (Kan ook een wesp geweest zijn.)
  100. Een heel boek in één dag uitgelezen.

Veertig op honderd. Ik ben nog jong. Jong genoeg om binnenkort ook zo'n eindejaarslijstje bijeen te tikken.

Labels: , , , , ,

vrijdag 19 december 2008

Kankerlego

Big Nasty J. is een man van de wereld. Soms word ik meegevoerd in zijn kielzog. Gisteren bijvoorbeeld zijn we het kerstconcert van het Leuvens Universitair Koor gaan schnitzelen. Yep, soms verras ik mezelf. Onder de vlag Magnificat hadden die brave lui de Sint Jan de Doperkerk op het Begijnhof in Leuven bezet. Het zal wel iets te bekenen gehad hebben want drie liederen hadden het woord "magnificat" (deels) als titel. Mag je tegen zoiets nog wel lied zeggen of zijn dat muziekstukken?
Anyways, ik ben natuurlijk niet thuis in klassieke muziek. Ik ben ook niet thuis in a capella muziek. Ik ben zeker niet thuis in de kerk. Maar het is heel goed meegevallen. Mijn favoriet was het muziekstuk Das Deutsche Magnificat van Heinrich Schütz, een knakker uit de zeventiende eeuw. Ook was ik quite fond of wat het koor bij wijze van bisnummer deed met We Wish You A Merry Christmas. Zoiets mag je dan weer wel een lied noemen. Daar ben ik zeker van.
Formuleert u zelf een crappy jeu de mots rond na het zingen de kerk uitgaan? Dank en een prettig weekend toegewenst.

Labels: ,

donderdag 18 december 2008

Glorieuze trash

Gisteren met de Franse les naar het toneel geweest in swinging Ukkel. Niemand weet waarom. In het cultureel centrum hielden vijf acteurs zich bezig met het opvoeren van Cuisine Et Dépendances, type de betere klucht. Ik denk dat ik er toch drie vierde van heb begrepen. Ik heb zelfs een paar keer moeten lachen.
Waarom eindigen zo'n avonden altijd om kwart na vier in een fakbar?

Labels: ,

dinsdag 16 december 2008

A beautiful freak on a losing streak

DIY, bitches! Flikker zelf maar een inleiding in elkaar met de woordenreeks: begeerte, behoud, de, geletterde, gisteren, Leuven, Mauro, mensen, Nasr, Pawlowski, Ramsey en schouwburg. Formuleer vervolgens een paar vrouwonvriendelijke opmerkingen over de ravissante brunette by my side. Sluit af met een relatief positief oordeel.
Bij deze kan ik op mijn lauweren rusten terwijl iemand anders uittypt wat voor kutplaatsen we hadden. Hoe er naar het schijnt een vleugelpiano was ook al konden we dat niet zien. Hoe Ramsey de show heeft gestolen.
Geintje.
Eerste helft: de Palestijn als dandy, de Italo-Pool als druiloor. Rantje over het onvermogen van de Nederlander om te genieten van het leven zus. Noisescapeje met behulp van de akoestiek van een ijskast zo. Opsomming van klassieke componisten comme ci. Een gedicht over de ontdekking van het woord "hoer" comme ça. Lichtfascistisch speechje over het belang van stijl en beheersing te hooi. Citaten van Norton Feldman te gras.
Tweede helft: de kaarten zijn herverdeeld, iedereen is min of meer zichzelf. Ramsey houdt een hele goede monoloog als zijn favoriete componist Sjostakovitsj. Mauro noiset er nog wat op los maar speelt ook een paar liedjes, waaronder een heerlijk Sincerely Average. Uiteindelijk zingen de heren een duet als afsluiter. Hop, naar huis. Baby, it was cold outside.
Is dit nu operette?

Labels: , ,

maandag 15 december 2008

A scar is a sign of a past accident

Het Campustoneel is twintig lentes jong en opent het jubileumjaar met Vrouwen van Troje, dat u nog de hele week kan gaan bekijken in de kapel van het Zwartzusterscollege. Wij namen vrijdag alvast een kijkje op de generale repetitie en waren aangenaam verrast. En dat op onze leeftijd! Dat ze er nog minstens twintig jaar bijdoen.
Vrouwen van Troje is een tragedie van the late, great Euripides. Volgens de normen van onze postmoderne tijden heeft regisseur Wies De Vuyst het natuurlijk bewerkt. Het stuk begint tussen de walmende resten van het afgefikte Troje. De voorgeschiedenis kent u hopelijk uit de lessen Latijn of uit de film Troy van Wolfgang Petersen.
Alle Trojaanse mannen zijn gesneuveld en bouwen een feestje op de Elysese velden. De vrouwen blijven in verwarring achter en staan op het punt als slavinnen verscheept te worden naar Griekenland. Maar niet vooraleer ze hun gal een laatste keer kunnen spuwen.
Vrouwen van Troje heeft niet echt een verhaal: er wordt plenty gejankt om het verleden en er wordt angstig vooruitgeblikt op de toekomst. Zelfs die aloude anekdote over Paris die moet kiezen welke godin de mooiste is, wordt afgestoft.
Suzanne Spillebeen speelt het hoofdpersonage: de Trojaanse koning Hekabe. Achtereenvolgens verliest ze haar zoon, haar man, haar dochter en haar kleinzoon. Geen plezante tijden en garantie voor dramatische teksten. Dat juffrouw Spillebeen zich af en toe bezondigt aan overacting vergeven we haar met plezier.
Andere Trojaanse vrouwen wisselen haar af. Cassandra buikdanst als een halfnaakte zigeunerin over het podium. Hector’s weduwe Andromache rouwt om haar man, gehuld in een belachelijk gordijn. Helena wordt neergezet als een ravissante lady in red door de perfect gecaste Heleen Annemans. Spijtig dat ze niet meer tijd kreeg om te schitteren.
Daarnaast was er altijd een koor van drie snoezige poezen aanwezig, die gerust eens aan onze bedstee mogen komen spinnen. Dat ze zich in de loop van het stuk ontpopten tot geen katjes om zonder handschoenen aan te pakken, verandert daar weinig aan.
Of het met de titel van het stuk te maken had, weten we niet maar de mannenrollen waren allemaal een stuk problematischer. Zo werd Thaltybia, de boodschapper van de Grieken, door een vrouw vertolkt. Het zal wel iets betekenen in onze van gendercrap doordrongen tijden maar het kwam niet over.
Dito voor de schriele haan Stephane Rutten die de machtige god Poseidon moet incarneren maar miserabel faalde. Ook bij de Spartaanse koning Menelaos schortte er iets. Zo iemand speel je als stoere krijger, niet als Italiaanse strandjeannet.
Maar an sich was Vrouwen van Troje best wel in orde. Er werd wat poppenspel gefaket, er zat een stukje buikspreken in: wat wil een mens nog meer? Het podium was sober aangekleed als een haremvertrek in volle crisis. De occasionele soundscape werkte bevreemdend maar stoorde nooit echt. Bovendien duurde het maar drie kwartier.
Onze conclusie gaan we lenen bij the hardest working man in showbizz, mister James Brown: this is a man’s world but it wouldn’t be nothing, nothing without a woman or a girl.
Amen.

Labels:

zondag 14 december 2008

Baggerpoel

Op vijf mei ben ik met Isis getrouwd maar ik kon haar niet lang bij me houden. Ik heb mijn haar laten knippen en ben weggereden naar een vreemd wild land waar ik niet kon verdwalen.
Dat land heette woensdag Gent en GW wachtte me op om naar Isis in de Vooruit te gaan. Of dacht u dat ik voor de lol Bob Dylan vertaal? Voorprogramma Guapo hebben we grotendeels geskipt ten voordele van a few beers, a few laughs.
Isis zelf had een stevige Berlin wall of sound en best wat dynamiek maar het bleek toch niet mijn ding te zijn. Het heerlijk random gezelschapsspel Killer Bunnies bleek dat wel te zijn. Maar daar gaat het helemaal niet over.

Labels: ,

zondag 7 december 2008

Compulsive liar danger slut

Een van de nadelen van een bestaan vol zelfverheerlijking is dat ik mij nauwelijks twee duimen groot voel wanner iemand doorheen dat schild prikt. Zo kreeg ik onlangs de opmerking dat ik voor een overgroot deel van mijn vaste vriendenkring nog op de KUB leun. Ook al is het duizend nachten geleden dat ik op de KUB zat. Ook al bestaat de KUB niet meer.
Een van die KUB-contacten is gewaardeerd popkenner Klaas. In de tijd maakten wij geregeld de concertzalen van Brussel, Leuven en omstreken onveilig. Dat is allemaal wat verwaterd toen Klaas afstudeerde en werk ging zoeken terwijl ik bleef aanmodderen.
Soms krijg ik emails van Klaas. Maandag tien november bijvoorbeeld. "Goesting om op vrijdag 5 december naar the Residents te gaan zien in het Depot?", stond daarin. "Eigenlijk wel ja", was mijn aarzelende antwoord. En alzo geschiedde het.
The Residents zijn een legendarische experimentele rockgroep die bovendien al vier decennia volledig anoniem is. De heren hadden hun recentste album The Bunny Boy meegebracht. Het ging om vier heren die smokings combineerden met konijnenmaskers. Twee man op keyboards, een gitarist en iemand op een bizar soort drums.
Dan was er nog de zanger/acteur/danser die het titelpersonage incarneerde. Hij speelde een paranoïde white trash weirdo met een konijnenfetish. Hij was op zoek naar zijn broer Harvey en dan was er ook nog iets met de apocalyps in Griekenland dan wel in Arkansas. De verhaallijn was niet meteen transparant.
Liedjes, monologen en filmfragmenten wisselden elkaar af zodat niets echt begon te vervelen. Die liedjes bestonden uit een soort martiaanse parodie op popmuziek. Denk aan een collaboratie tussen Frank Zappa en Kraftwerk. De muziek kwamen eigenlijk te weinig aan bod. Het was eerder muziektheater dan een concert.
Hoewel het zeker niet tegenviel en ook nauwelijks te lang duurde, valt dit toch eerder eufemistische "een ervaring" te noemen. Het soort ervaring waar ik als muzieksnob nog lang op ga teren. Tenzij ik natuurlijk de rectorsverkiezing win, dan ga ik daar lang op teren. Denk Geert, doe Geert, stem Geert!
And now for something completely different! Een crappy anekdote om af te sluiten! Mijn thuisbureau begon wat uit te puilen van de CD's dus heb ik een meerderheid daarvan het CD-rek ingeflikkerd. Ik hanteer aldaar een strikte alfabetische volgorde, er is zo al genoeg chaos in mijn leventje. Dat leidde tot volgende combinaties: Homer kwam voor Hooverphonic en Turbonegro na Turalura. Niet haha-funny. Ook niet anders-funny. Maar u moest mij eens zien grijnzen. Geertheidswaanzin noemt Yezerksiy dat en hij heeft gelijk.

Labels: , , ,

zaterdag 6 december 2008

De schampere velden

Half Leuven trok donderdag naar Woven Hand in het Depot. Uw geliefd gewaardeerd popkenner moest links en rechts tickets afslaan. Hij had immers een rendez-vous in zijn geliefde Brussel, in de club van de AB. Daar was een soort uitwisselingsproject aan de gang met het Kultuurkaffee van de VUB. Twee bandjes mochten ons entertainen.
Dat was op de eerste plaats Kiss The Anus Of A Black Cat, een band waar ik al lang nieuwsgierig naar was. Al was het maar om de geweldige naam. Ik zag een woeste zeebonk met vier begeleiders. Ik hoorde dreigende doemfolk voor een heel chaotische lange vaart. Alle die willen naer Island gaen, om kabeljauw te vangen en te visschen met verlangen, denken beter twee keer na. Hoogtepunt was een lied met een zalige harmoniumpartij en de tekstflard "some of us are dying children". Het laatste nummer begon als drone maar werd een waarachtig lied. De heerlijke cello levert bonuspunten op.
Vervolgens was het de beurt aan Shit And Shine and it was totally fucked up. Telt u even mee? Drie drummers op het podium. Vijf à zes drummers deden onversterkt mee voor het podium. Twee konijnen met blauwgeverfde gelaten speelden bas. Een van hen brabbelde soms wat in de micro, de andere beroerde af en toe een batterij elektronica. Een soort Sovjet-Fonzie speelde gitaar. Dan liepen er nog drie Walt Disney-Sneeuwwitjes rond met M16's om de orde te bewaren. En daar is nu eens niets van gelogen.
Het optreden was één lange tribale jam, misschien wel de ultieme tribale jam. Het klonk als een drumkorps uit de hel, als de Gilles de Binche met een wel heel zware kater. Misschien is het in het heelal toch alle dagen carnaval.

Trouwens: die avond ben ik de volle twee seconden te zien geweest op Terzake. Dat krijg je als je leeft in historische tijden. Faam en glorie, hier kom ik.

Labels: , ,

woensdag 3 december 2008

Een onschuldige vrolijkheid

Sheena is a postrocker! Sheena gaat immers mee met haar tijd. Noodgedwongen ben ik maandagavond afgezakt naar Der Machine voor een portie van dattum. Te beginnen met Six Hands. Quite nice. Met ietsje meer noise dan de vorige keer.
Te verdergaan met Versa. Een kwartet dat constant twijfelde tussen sluimerend en verschroeiend. Met drie uiterst beweeglijke heren en een sedentaire drummer. Met genoeg effectpedalen om een volwassen tapdanser uit te putten. Het hek was van de dam. Er was zelfs geen dam meer. Er was een overstroming.
Te eindigen met Musth. De heren kwamen beter over dan op Funtimefest. Zullen we dat causaal verbinden met de intiemere setting? Daarna ben ik in de straten verdwaald. Daarna maakte de klank van de stad mijn ziel amoureus.

Labels: ,

dinsdag 2 december 2008

Fuck hot girls near leuven

Zondag een dagje naar Amsterdam geweest. Op bezoek bij Sanne, die tegenwoordig geen Pony meer is. Beetje gewinkeld, je kan er boeken kopen die je hier heel zelden vindt. 's Avonds een grote stap gezet in het Boek Geert. Ik Ben Voor Het Eerst In Carré Geweest! Uiteraard niet voor Toon Hermans en helaas niet voor Youp van 't Hek.
Wel voor Herman Finkers' voorstelling Na De Pauze. Herman is de droogste snor ten noorden van de Sahara. De videobanden die mijn daddy van hem had, hebben mij het opgroeien als jeugdige intello in Noord-Limburg aanzienlijk vermakkelijkt. Herman is zeven jaar uit de running geweest wegens leukemie maar is nu helemaal terug. Maar de leukemie heeft zijn sporen nagelaten. Na De Pauze is soberder, eerlijker, persoonlijker dan we gewend zijn.
Er zaten nog plenty typische Finkersgrapjes in waarbij af en toe het gevoel opkwam: dit heeft hij al eerder en beter gedaan. Daar staat tegenover dat zijn liedjes meer diepgang hebben dan ooit. In een eloquente en intelligente monoloog greep Herman, zonder de nodige humor te schuwen, hete hangijzers als zijn ziekte, het feminisme en de heilige drievuldigheid doortastend bij de lurven. Als ik later oud en versleten ben, vestig ik mij in Almelo. Je weet toch nog dat zelfs Randy Newman daar ooit is geweest.
En nu ik mijzelf toch weer aan het verheerlijken ben: hoe staan de zaken op de radio, Geert? Wel, ik zal niet zeggen dat Het Laatste Uur zonder mij over haar eigen poten zou struikelen. Maar ik ben verrekkens lekker aanwezig geweest. Daar bestaan twee woorden voor: "gewaardeerd" en "popkenner". Daar wordt vaak mee gelachen maar dat wordt nooit tegengesproken. I don't know what I'm doing but I must be doing something right.

Labels: , , , ,

maandag 1 december 2008

Gary glitter was my babysitter

Filmdagboek november:

  • W. (2008) van Oliver Stone
  • Night Of The Hunter (1955) van Charles Laughton
  • Seizoen 1 (2001) van Six Feet Under
  • Le Fate Ignoranti (2001) van Ferzan Özpetek
  • Brideshead Revisited (2008) van Julian Jarrold
  • One, Two, Three (1961) van Billy Wilder
  • Ray (2004) van Taylor Hackford
  • Walk The Line (2005) van James Mangold
  • Loft (2008) van Erik Van Looy

Le Fate Ignoranti heb ik gezien op het Holebi Filmfestival Vlaams-Brabant maar hou het stil. En neen, ik heb niets gelezen afgelopen maand. My bad.

Labels: