Geert simonis als meester van de natuur

Ik geef Jersey Boy niet meteen gelijk dat toneel beter is dan "al die rammelmuziek". Zo was ik gisterdag te vinden in de welgevulde Rotonde van de Botanique met gewaardeerd popkenner Klaasman R. voor een portie muziekskses. Het rammelde eigenlijk redelijk weinig, meneer Yezerskiy.
Voorshow: Casiokids! Vijf hippies maar aardige hippies. Speelden een aardige portie dancerock die toegankelijk bleef door heerlijk rechttoe rechtaan drumwerk. Ietwat zweverige vocalen stoorden niet. Denk aan Nite Versions light, aan Magnus zonder de parlando's of aan Goose na een avondje waterpijp. Ik heb gedanst maar ik hield het beschaafd.
Hoofdshow: Of Montreal! Een ouderwetse portie funky glampop, nichtenrock in de authentieke zin van het woord, rock & roll met lipstick op. Soms neigde het gevaarlijk naar Scissor Sisters of zelfs Mika toe. Vooral de stukken met beatjes in plaats van live drums hadden daar last van.
Vreemd stel muzikanten. Een rosse Neil Young met vleugels op gitaar. Een kolonel van het vreemdelingenlegioen op bas. Een dikke ballerina op toesten en gitaar. Een tijger in een witte smoking op visuals. Een gentleman op drums. En dan nog brein Keven Barnes zelf als biseksuele elf die zich langzaam uitkleedde. Uiteindelijk droeg hij de kleinste hotpants sinds Kylie.
Technisch zat de mix niet optimaal in mekaar. Vooral de zang zat te goed verborgen. Ander minpunt waren de voortdurende dansjes en acts van de roadies. Een tijger die een ninja castreerde. Een onverwachte Spaanse inquisitie. Een stuk of drie Boeddha's. Satan himself. Een bende rode bloedplaatjes. Na de derde keer was de lol er wel af.
Of Montreal speelde mij weer iets te lang. Ze maakten echter veel goed door te bissen met Judy Is A Punk en Ever Fallen in Love (With Someone You Shouldn't've). Dat is meer goede smaak dan ik verwacht van een bende nichten en een dikke ballerina. Conclusie: theatraliteit was troef maar zo zouden Ziggy Stardust & The Spiders From Mars vandaag geklonken hebben.