Dikke knieën

Geert is een avonturier en de wereld is zijn speeltuin. Zaterdag wipwapte hij met zijn drummer en zijn jurist richting Gent, richting Minnemeers voor een portie ouderwetse rock & roll. Oh ja, we droegen Hawaï-hemden.

The Sedan Vault. Muziek om op een mistige nacht bij naar huis te kuieren via een omweg. Zeker als "thuis" een psychiatrische instelling is waar een coalitie tussen schizofrenen en manisch-depressieven net een coup d'état heeft gepleegd. The Sedan Vault maakt oorlog, geen liefde. Psychologische oorlogsvoering om precies te zijn.

Geert is een avonturier en de wereld is zijn speeltuin maar dat tussendoor een onbekende dude mijn Neil Young-T-shirt voor eentje Johnny Hallyday van hield, gaat erover. I'm talking about drawing a line in the sand.

Totimoshi. Een trage, destructieve, roestige Sovjettank. Geselend als twéé Bijbelse zwermen sprinkhanen. Al het water veranderde in bloed, al het bloed veranderde in menstruatiebloed. De bassiste, een overjaarse rawk chick dronk Orval uit het flesje. De drummer had meer tatoeages dan België ministers. De gitarist was een Latino in de positieve zin van het woord.

Dit was nijdiger dan Richard Nixon. Dit had meer toeters en bellen en noise dan het pauselijk hof in Avignon. Michael Jackson kan hier niet aan tippen. Madonna evenmin. Prince misschien wel. Maar alleen als hij hoge hakken draagt. Like really high, okay?

Helmet. De beste, droogste, scherpste, hardste rifs sinds de Slag om Passendale, also known as de Derde Slag om Ieper. De beste rockshow sinds de Achttiendaagse Veldtocht. Tegen mijn beschaafde gewoontes in ben ik helemaal loos gegaan in de - hoest - moshpit.

Nu heb ik pijn in mijn benen. Ik hoop dat amputatie te vermijden valt. Anders: vies spijtig. Dan beland ik in een rolstoel en kan ik eindelijk gitaar leren spelen. Droge rifs, scherpe rifs, harde rifs. Misschien zet ik best een helm op. Een vikinghelm. Of twee.

Daarna ging ons gezelschap de nacht in en die nacht is daar nu nog altijd niet goed van. Fuck yeah!