Een enkeltje treblinka

Als kind was ik een enfant terrible. Sindsdien is dat veel gebeterd. Tegenwoordig ben ik zelfs voor de maatschappij. Reden genoeg om dinsdagmiddag met meneer Yezerskiy af te zakken naar het Depot. Aldaar speelde Limburgs hoop in kwade dagen the Galacticos muziek voor het goede doel.

Welk goed doel? Welzijnszorg! Welke muziek? Humble Crumble! Wablief? Dat zit zo: tussen negen uur 's morgens en negen uur 's avonds speelden de heren het nummer in kwestie, hun eerste single bovendien, non-stop live.

Toen meneer Yezerskiy en ik binnenwandelden zaten de heren volop in het zesde uur van hun missie. 't Viel er fysiek aan te merken. Tussen de noten door werden broodjes gekauwd en Red Bulls verzwolgen. Er werd een stoel doorgegeven waar iedereen om de beurt op mocht gaan zitten. De drummers halve hand was ingetaped. 't Viel er ook muzikaal aan te merken. The Galacticos rockten, prutsten, prulden, jamden en experimenteerden dat het geen naam had. Allemaal om het voor hen zelf ook wat interessant te houden, neem ik aan.

Humble Crumble mocht er best zijn. Catchier dan het koningshuis, vrolijker dan de vallende ziekte. Toch zou ik er geen twaalf uur straight naar willen luisteren. Laat staan het twaalf uur straight spelen. Kortom: een dikke gefeliciflapstaart voor de heren.

Heeft het goede doel baat gehad van uw bezoek, meneer Simonis? Zeker wel! Ik heb meneer Yezerskiy en mezelf op een koffie getrakteerd en achteraf bij wijze van aalmoes een handvol kleingeld in de daarvoor bestemde kartonnen doos gedeponeerd. Ik ben immers voor de maatschappij.