Experimental medical aids

De troubadour was in de stad. De troubadour was weer op pad. Dokter Spinvis en meneer de Jong stonden gisterdag te Stuk als een fucked up twee derde van de heilige drievuldigheid. De labozaal? Niet goed genoeg voor meneer. De Soetezaal? Haalde hij zijn neus voor op.

Dokter Spinvis opereerde in het auditorium! Waar ik nog Eigentijdse Geschiedenis heb gehad. Waar de prof speciaal voor mij Little Boxes heeft gezongen. Waar ik een nummer van DWB gepresenteerd heb zien worden. Waar ik figurant ben geweest voor Click-ID.

Dokter Spinvis was veruit het beste dat ik er al heb meegemaakt. U weet waarschijnlijk dat hij er stond met het soloprogramma KamerMuziek. Concreet: Erik de Jong als Bob de Bouwer. Kon hij het maken? Nou en of! Hij stelde zijn zolderkamer, zijn rommelhok, zijn knutselhoek, zijn tuinhuis, zijn droomroom even voor ons open.

Dat resulteerde in kleine, naakte liedjes. Nee, niet naakt. Half ontkleed. Boxershort, T-shirt, bivakmuts en één donkergroene sok met een gat in de linkerhoek. Zoiets. Niet naakt maar bloot genoeg om kou te lijden. Spinvis sampelde random geluiden (bubbelplastiek, applaus, om het even wat) en rammelde ze doorheen tot subtiele ritmes mee en speelde daar wat gitaar overheen. Of banjo. Of bas.

En hij zong. Maar zingen is nooit zijn sterkste kant geweest dus had hij achtergrondzang bij en andere instrumenten. Op drie grote videoramen werden gevisualiseerde samples geprojecteerd. Het leukst vond ik wanneer één iemand (zij het een celliste, een trompetist of Erik zelf) het in drievoud tegen zichzelf op nam.

Op een handvol gloeidnieuwe nummers na bewees de setlist wat een hoop hedendaagse classics Spinvis op die korte tijd de wereld in heeft gestuurd. Het was zeker geen slecht optreden maar minder memorabel dan 's mans passage met band in het Depot. Ik miste de meeslepende emotionele kracht van dat optreden.

In bepaalde kringen word ik scheef bekeken omdat ik dit verkoos boven the Gaslight Anthem in de Botanique. In bepaalde kringen is het altijd wat. Was het dit niet dan zou het wel iets anders geweest zijn. 't Is al dat niet.

Voorprogramma was overigens jonkie Jasper Erkens. Sympathiek knulletje maar laat ons hopen dat hij niet de redder van de vaderlandsche rock is. Nice boys don't play rock & roll. Deze nice boy speelde zijn versie van Crazy, die er van mij nog altijd mag zijn.

Ook zijn eerste single Waiting Like A Dog is niet geheel bagger. Maar I Wanna Be Your Dog it ain't. Rock & roll it ain't. Dit is kinderen voor kinderen verpakt in way too much schattigheid voor één zeventienjarige.

Ik ben gewoon jaloers. Dat moet het wel zijn. Stoute Geert. Arme Jasper.