Het ira zit in de kroeg

Ik heb de toekomst van de rock & roll gezien en die heet Parts & Labor. Op een avond dat ik me jong wilde voelen, gaf dit kwartet mij het gevoel dat ik voor de allereerste keer naar muziek luisterde.

't Was in de Rotonde van de Botanique. 't Was afgelopen zondag. 't Was gewaardeerd popkenner Klaasman R. die aan mijn zijde stond.

De term artrock mag nog eens van zolder. Met alle farty connotaties van het woord "art". Maar met alle fysieke wildheid van het woord "rock". Slaan en zalven, geselen en zegenen, nemen en krijgen.

Parts & Labor: aards & hemels. Een hevige brok energie gehuld in een dwangbuis van feedback en elektronische manipulaties.

De bassist was een hyperactieve spast met een baard waar menig oudtestamentische profeet jaloers op zou zijn. De drummer was een nerd die op een minimaal drumstel razend strak en oerend hard de maat dicteerde.

De gitaar werd bemand - nu ja bevrouwd - door een ijzige, intellectuele, stoïcijnse rawk chick, die mij gerust ten huwelijk mag vragen. Een headbanger ontfermde zich over zang en elektronica.

Elk nummer begon basic maar manipuleerde en mutuleerde zichzelf tot een vernietigende wervelwindhoos. Zonder dat deze jams eindeloos aansleepten.

Er was nauwelijks dertig man in de Rotonde en u weet: hoe minder volk, hoe legendarischer. Zo moet het geweest zijn om pakweg Sonic Youth in twee- of drieëntachtig te zien.

Parts & Labor: aards & hemels! Geef ze een kans voor ze dom gaan doen. En doet ze den goeiendaag van mich.