Het jaar van de gitaar

Is er leven op Pluto? Kun je dansen op de maan? What about Wallonië? Wordt er daar wel eens gerockt? De AB dacht van wel en programmeerde vrijdag een avondje Waalse rock en/of roll. Wij dus daarheen als een ramptoerist met hoge verwachtingen. De grote hal had alvast een nieuw laagje verf gekregen sinds ons laatste bezoek. Leve de vooruitgang. Dankzij I Remember You van de gebroeders Ramone voelden we ons meteen thuis.

Elvis Black Stars. Een groepsnaam met Elvis erin kan niet slecht zijn. De drie heren maakten het waar met een geweldige sloot sexy lawaai. Drums die harder donderden dan Thors hamer. Urgent baswerk dat de apocalyps leek aan te kondigen. De echte dan, niet dat fake 2012-gedoe. Gitaarrifs scherper dan de angel van een versgeslepen wesp. Meer gitaarfuzz dan een luidruchtige brombeerfrigo uit de Koude Oorlog.

Of de Elvis Black Stars ook liedjes bij hadden viel niet uit te maken. Voor het halve uur dat hun optreden duurde, maakte dat niet uit. De AB bleef voorlopig nog halfleeg: so fucking what? Elvis Black Stars: de mooie meisjes zijn al fan, de dikke meisjes zijn al fan. Nu u nog.

Music Is Not Fun. Geen Walen maar echte Fransozen. Veel verschil zal het niet gemaakt hebben. Slechtst gekozen groepsnaam ooit. Fun straalde het viertal meer dan genoeg uit. Van enige diepgang ontbrak elk spoor. De heren britpopten beschaafder dan Pete Doherty, Noel Gallagher, Ian Dury en John Lennon op theevisite bij Margaret Thatcher.

De bassist was veel te androgyn voor zijn eigen goed. De drummer was een dork met een snor en een bril maar hij mocht toch een liedje zingen. Music Is Not Fun: schattig, onschuldig, onschadelijl en weinig memorabel. My Shoes was pertang wel een leuk liedje.

The Von Durden Party Project. Zag er veelbelovend uit! Gitarist 1 speelde op een Flying-V die fascisten vermoordt. Gitarist 2 leek op King Buzzo. De Vegas-aankleding inclusief rode loper was wel meteen verdacht. Het begon goed met een portie energieke rock & roll. In Wallonië zijn ze er kennelijk wild van.

Maar de pretty boy-frontman bleek meteen te licht te wegen. Hij was wel een meisjesmenner pur sang. Dankzij het milde pitje hebben wij op semi-legale wijze menige barely illegal chick kunnen betasten. Verdachter was dat er veel ouders met kroost waren. Nooit een goed teken.

Muzikaal denkt u best aan een Waalse tegenhanger van the Eagles Of Death Metal. Of aan Les Truttes met eigen materiaal. Zodra de synthesizer zich begon begon te moeien liep het mis. Al gebeurde dat gelukkig niet te vaak. De banale teksten over "beauty", "girl" en "danger" leken bijna satirisch maar waren het niet.

Kortom: wij waren niet content. Wij stonden zelfs op het punt weg te gaan toen drie sexy danseressen in naughty schoolgirl-look hun opwachting maakten. Zo kunnen wij het ook!

The Von Durden Party Project: te veilig. Alle fun van goede rock & roll gecombineerd met niets van het gevaar ervan. Geen katharsis, geen emoties, geen ballen. Deze jongens spelen rock & roll zoals anderen cowboy en indiaantje. Hoogstwaarschijnlijk zullen ze op een toekomstige Pukkelpop de pannen van het dak faken. Zeg niet dat u niet gewaarschuwd was.

Wallonië: tot nader order nog steeds een vieze coté.