Als het aan mij lag zou ik vandaag nog trouwen & zwanger worden

Overpelt Rock City: I used to be disgusted but now I try to be amused. Waarom geen concertjes opleuken met standup comedians? Zoiets moet tante directrice van Palethe gedacht hebben toen ze Rockomedy uit haar tover kokerde. Gisterdag was uw Geert Simonis uiteraard van de partij. Hij werd vergezeld door de bekende Noord-Limburgse pragmaticus annex broerlief Arne Arne.

De comedians mochten openen. Doorgaans huiver ik bij het idee alleen al. Was dat gisterdag ook zo? Lees snel verder!

Roel Steeno. Hij was weinig origineel maar hij was zeker niet slecht. Hij had weinig rode draad maar hij was zeker niet slecht. Had hij het bij de helft van zijn half uur gehouden, het was beter geweest.

Joost Van Hyfte. Hij zocht zijn heil in absurdisme en overdrijvingen. Klinkt op mijn lijf geschreven. Toch was hij in de eerste helft niet grappig. Ook niet om de verkeerde redenen. Daar kwam op de duur verbetering in. Geraakte Joost op dreef? Geraakte Geert op dreef? Wie zal het zeggen?

Ik moet toegeven dat zijn restaurantverhalen enorm herkenbaar waren. Ik ben immers een ober in het diepst van mijn gedachten. Dat Joost zich bediende van traditionele stoplappen als "what the fuck?" vergeef ik hem maar niet met plezier.

De muzikanten mochten afsluiten. Ik huiver zelden bij zo'n idee. Was dat gisterdag ook zo? Lees snel verder!

The Arquettes. Goede rock op het scherpst van de snede tussen poppy en noisy. De bassiste stond erbij voor spek en bonen. Niet omdat ze een vrouw was maar omdat haar baslijnen belachelijk simpel waren. Dat merkte zelfs ik.

De keyboards onderdrukten de gitaar enigzins. Bovendien had de keyboardkerel een betere stem dan de gitaardude. Wie zou de broek dragen in the Arquettes? De drums werden bemand door een soort blonde GW. GW, lieverd, heb je je haar geverfd?

The Galacticos. De trots van Limburg! Uit Hasselt, uit de grote stad! Speelden deze keer meer dan één liedje en maar goed ook. "I saw rock & roll's future and its name is Bruce Springsteen" is een bekende uitspraak van Jon Landau over de dan nog jonge Boss. Ik heb die uitspraak geript, geciteerd, geparafraseerd en gewatalniet op momenten dat ik niet goed wist wat te schrijven. Ik dat gedaan over the Shovels, Vibe*Rock, Kate Nash en Parts & Labor.

Ik zou het nu ook kunnen doen over the Galacticos maar ik zou het wel menen. Potjandorie, wat houd ik van dit groepje. Hun EP Phone Home heeft een week lang op repeat gestaan op het Hoofdkwartier. Sindsdien heeft broerlief hem opgeëist voor in de wagen. Van the Galacticos wordt zelfs een azijnpisser zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk.

Potjandorie, wat was dit een lekker optreden. Een snedige portie perfecte popsongs met heerlijke non sequitur-teksten. Verblindend heldere flitsen van energie, soms eenvormig en simplistisch maar dan wel op de manier van the Ramones. Lekker noisy gepulk in diverse intro's en outro's. Heerlijk Ghostbusters-intermezzo in een mij nog onbekend nummer. Perfect einde met Humble Crumble en Xerox Generation.

Potjandorie, wat houd ik van the Galacticos.

Tante directrice, meer van dat!