Ik schaak graag met een filosoof die pannenkoeken bakt voor het weeshuis om de hoek

Gisterdag werd voor de zesentwintigste maal het Interfacultair Songfestival georganiseerd te Leuven. Razend benieuwd en nog wat lichthoofdig van het bloedgeven trokken wij naar Het Depot voor een avondje in de frontlinie van de rock & roll.

Sonorroes mocht in naam van Medica het ijs verpulveren. Zij deden dit met een portie softrock waar wij geen vijf frank voor zouden geven. De zanger was weinig toonvast maar de leadgitarist blonk uit in subtiliteit. Een technische panne halverwege haalde de schwung uit het optreden. Bij wijze van cover werd I’m Yours van Jason Mraz weinig origineel overgedaan. Menig meisje stond erbij en keek ernaar met een verliefde glimlach en een nat broekje.

Thick Fish vertegenwoordigde Babylon met vrolijke en levenslustige folkpop. Dat de frontman elk nummer van instrument wisselde (piano, sax, shakers) kwam de coherentie niet ten goede. Als cover bracht Thick Fish de standaard der standaarden: Summertime van George Gershwin. Dat hadden ze beter niet gedaan: Thick Fish kon dit legendarische nummer weinig eer aandoen. Het laatste nummer mocht er dan weer wel zijn maar daarin deed de gitarist te hard zijn best.

Royal Flush verdedigde de kleuren van LBK met een gloeiendhete portie funkrock alsof de Red Hot Chili Peppers anno Blood Sugar Sex Magik nooit verder waren geëvolueerd. Dat Royal Flush verkoos om van de heren Purple Stain uit Californication te coveren, kunnen we dan ook beschouwen als een historische fout. Verder werd er iets van the Eagles overgedaan. Normaliter haten wij the Eagles hartsgrondig maar voor één keer waren wij bereid dat door de vingers te zien. Royal Flush had namelijk als grote troef een adembenemend zangeresje die ook nog eens een aardig stukje kon zingen. Op ons huwelijksaanbod weigert ze voorlopig te antwoorden.

Apollonia diende zich aan met Ginger Sound. Ook hier was een ruime portie mooie meisjes aanwezig. Goede versie van I Want You Back Van KT Tunstall, verschrikkelijke versie van Everything’s Not Lost van Coldplay. Ginger Sound steunde bovendien op een heel vreemd samenraapsel van muzikanten. De drummer was een melkmuil, de bassist een oudere jongere, de gitarist gewoon totally weird op een psycho killer-achtige manier.

Next up: Versa, het huisorkest van Politika. Tevens het meest originele dat we de hele avond te zien kregen. Een forse lap postrock, venijniger dan een kubieke meter nucleair afval. De dreiging werd adequaat vertaald in de lichtshow. Met Versa was het hek van de dam. Sterker nog: er was zelfs geen dam meer. Er was een overstroming.

Number six: Bar Stool Clichés namens NFK. Dit zes- à zevental ging bijna kopje onder aan teveel instrumenten. Wij houden best van een streepje viool en mondharmonica maar teveel van het goede is nooit goed. Bar Stool Clichés deed iets heel goed met – horresco referens – Toxic van Britney Spears en ook hun laatste nummer mocht er zijn. Last but not least waren er bij wijze van eye candy twee prachtige exemplaren van de vrouwelijke sekse op zang. Wij overwegen serieus om volgend jaar filosofie te gaan studeren.

Als voorlaatste trad DEViNE Soundsystem aan voor Bios. Een bende linkse rukkers met strakke doch dansbare neanderthalerrock voorzien van occasionele elektronische accentjes. Cover Enola Gay van Orchestral Manouvres In The Dark paste totaal niet bij de rest. Wij waren wel fan van de heerlijk silly bindteksten.

Ten slotte kwam Low Profile ons in naam van de Pedagogische Kring geselen met stevig gitaarwerk. De originaliteit droop er niet vanaf maar de heren musiceerden met overtuiging. Een covertje kon er niet bij maar dat droeg enkel bij tot het mystieke aura dat Low Profile omringde.

Wij gunden onze oren even rust en onze reet een zeteltje terwijl de jury ging overleggen. De publieksprijs ging naar Sonorroes maar in een democratie is domheid nu eenmaal geen misdaad. De jury, bestaande uit leden van COEM, Red Zebra en Lenny & De Wespen, beloonde Low Profile met brons, DEViNE Soundsystem met zilver en Versa met goud.

Die overwinning was volledig terecht. Plaatsen twee en drie beschouwden wij als onterechte, brave en zelfs conservatie keuzes van de jury. Uiteraard weten wij het beter.

Afspraak volgend jaar? Dan zal vast wel iemand Free Bird coveren.