Pimp up the melody

Voor de verandering schrijf je weer een blogpost in de tweede persoon enkelvoud. Uiteindelijk moet het voor jezelf interessant blijven. Je rent te vaak mee in de draaimolen van clichématige concertbesprekingen. Altijd diezelfde citaten, grapjes, metaforen, namedorps, vergelijkingen, willekeurigheden.

Word je nooit moe van jezelf? Word je jezelf nooit moe? Ga je daarom naar die optredens? Om aan jezelf te ontsnappen? Ben je daarom vrijdag naar Earth en Ignatz te Stuk geweest? Maakte je daarom die aantekeningen in je notaboekje, één van de velen die je geript hebt op Molenhizzle? Waarom blijf je die rippen? Je hebt er meer dan je ooit opkrijgt.

Waarom noteerde je over Ignatz: "Een man, een gitaar, een berg effecten, blues voor het jaar 2920, Seasick Steve op slechte crack, een ruimtewandeling op de grens tussen lied en lawaai, heel gevaarlijk nordic walking, stoflong?"

Waarom schreef je over Earth: "Dreunde en vibreerde meer dan een moddervette rasta op een trilplaat in een aardverschuiving, daarnaast ook hele mooie en verrassend melodieuze muziek, de verschillende instrumenten omhelsden elkaar voorzichtig, lethargischer dan een slaapwandelaar met de handrem op, verrassend zacht ook: geen oordoppen, weer een fout denkbeeld ontmanteld, benieuwd wat Sunn O))) daarover te zeggen zal hebben?"

Waarom antwoord je niet? Wat heb je te verbergen? Wie ben je eigenlijk? Wat doe je hier? Wie stelt er hier de vragen? Wat heb je te verliezen?