Taboes blijven bestaan

Gisterdag heeft Geert Simonis weer aangenaam genoten van het rijkelijk gevulde bord dat het Leuvense culturele milieu hem te eten had gegeven.
Op de eerste plaats is hij kort gepasseerd op Unbreakable, een - jawel - breakdance-event in Het Depot. Zijn relaas daarover leest u volgende week in de Pravda.
Op de tweede plaats is hij met zijn geliefde Sander Yezerskiy te Stuk getrokken voor een solo-optreden van opper-Mens Frank Vander linden. Het was zeer aangenaam maar kleurde nergens buiten de verwachtingen. Franky Frank Frank beroerde zijn gitaar een keer of dertig en telkens kwam er een liedje uit.
Een enkele keer mocht ook een mondharmonica meedoen wat meteen voor het hoogtepunt van de avond zorgde. Franky Frank Frank als de jonge Bob Dylan: komt dat zien! Bovendien werd Geert Simonis deze maal nauwelijks geïrriteerd door de bindteksten van Kojak. Hij heeft zelfs een paar keer moeten lachen. Het is ooit anders geweest.
Geert Simonis werd wel geïrriteerd door het bebaarde heerschap dat naast hem zat en het nodig vond mee te zingen.
Op de derde plaats heeft Geert Simonis de receptie na de opening van het Interfacultair Theaterfestival gecrasht. Dat was zeer aangenaam en eindigde uiteindelijk in het holst van de nacht in een Fakbar.
Sommige dagen zijn goede dagen.