Tienerabortuspunk

Gisterdag leken al mijn problemen nog ver weg. Nu maken ze zich op om te blijven. Ik geloof in gisterdag. Toen er een optredentje was. In Brussel, waar de koning woont. Olé, olé, het was feest in de stad.

The Hickey Underworld stelde zijn debuutplaat voor in een boordevolle club van de AB. Packt like sardines in a crushd tin box, quoi? Puik optreden van vier heren met het hart op de goede plaats en sympathie voor de duivel.

Toppie samenspel tussen de gitaristen, stoïcijnse bassist en u zou eigenlijk al mogen weten wat voor monster drummer Jimmy is. Er werd met bier gesmeten, er werd wild gedanst. Het was met andere woorden memorabel.

Ook memorabel, zij het om andere redenen, was voorprogramma Ponytail. Het was een noisy wespennest, een splinterbom, een groter gevaar dan om het even wat er gebeurt op de Gazastrook.

Geen bas, wel twee gitaristen die met meer effectpedalen dan de CVP en de CD&V samen de hemel bestormden. Strakke drums die in een fractie van een seconde oversprongen van ingehouden minimalisme naar uitbundige wreedheid. Een strak geheel met een buitenaardse dynamiek.

Dan was er nog het frontmokkel. Een kindvrouwtje op steroïden. Denk aan Björk die worstelt met een trol. Ze gilde, ze goochelde, ze jankte, ze bad. Op een gegeven moment jogde ze door het publiek. Niet veel later danste ze de hucklebuck of iets dat er op leek.

Ponytail was de geilste pot seks die ik in 2009 al heb mogen meemaken.

(Wie nog iets te lezen zoekt, verwijs ik met veel plezier door naar het immer hilarische blog van the Hickey Underworld.)