Who doesn't love japan?

Donderdagavond zeven uur. Je wacht op Die Lore aan het beeld van Justius Lipsius. Je schuilt onder een winkelluifel. De motregen wordt langzaam hardnekkiger. Er komt kabaal van het station en het wordt luider. Het blijkt een troep leden van de Parti Socialiste de Lutte te zijn, vers van de trein. In kreupel Nederlands scanderen ze dingen als “geen fascisten in onze stad!” Als ze je passeren schreeuwt één van hen het naar je via de megafoon. Alsof je moeite had hem te verstaan. “Geen fascisten in onze stad!” Bedenking één: Leuven is een dorp. Bedenking twee: hun stad? Hebben ze de Walen niet buiten gesmeten in de jaren zestig?

Leuven was donderdag in de ban van een dynamiek van betoging en tegenbetoging. Je betoogde niet mee. Niet met rechts, niet met links, niet met de flikken. Drie jaar eerder betoogde je wel mee. Met links. Niet op de eerste rij natuurlijk. Zo’n dingen zijn voor uitslovers en mokkels waar Yezerskiy een oogje op heeft. Je herinnert je Vive Ma Liberté en Rockin’ In The Free World. Je herinnert je de bescheiden voorraad drank die gewaardeerd popkenner Klaasman R. meedroeg in zijn rugzak. Je herinnert je dat je de betoging vroegtijdig hebt verlaten om iets te gaan drinken in In Den Ouwen Tijd tegenover het station. Die avond heb je de wereld veranderderd noch verbeterd.

Drie jaar geleden heb je mee betoogd. Donderdag heb je niet mee betoogd. Je bent dan toch ergens veranderd. Je wordt er uiteindelijk ook niet jonger op. Petit begint te kalen en Yezerskiy krijgt scherpe inhammen. Zelf houd je het voorlopig bij een occasioneel grijs haar. Ergens ben je wel jaloers op het serieux waarmee zo’n mensen betogen. Ergens anders vind je het toch maar belachelijk. Maar dat zeg je natuurlijk niet hardop tegen zo’n NSV’er. Hij moest je maar eens in elkaar meppen. Dat zeg je ook niet hardop tegen zo’n linkse rat. Hij moest maar eens een doodvervelende discussie van een uur of drie beginnen. Dat zeg je zeker niet hardop tegen zo’n flik. Flikken hebben matrakken. Alle flikken zijn klootzakken. Allemaal!

Donderdagavond kwart na zeven. Je wilt pizza gaan eten met Die Lore maar je favoriete pizzatent doet die avond enkel afhaal. De uitbater is bang dat zijn zaak vol dronken flikken komt te zitten. Een grote omweg courtesy of twee stoere wegversperringen van de flikken later zit je alsnog in een pizzatent en het smaakt. Daarna gaan jullie naar het Depot voor een kleine muzikale manifestatie. De tijd leert of het tij keert maar de liefde voor muziek blijft je drijfveer.

Met Die Lore kijk je naar the Experimental Tropic Blues Band. De rechterdude speelt gitaar en bas en heeft een hele goede stem. De linkerdude speelt gitaar en mondharmonica en heeft een hele goede podiumact. De middendude speelt gewoon drums alsof zijn leven ervan af hangt. De drie heren zien er stijlvol uit, dat zouden meer groepjes moeten doen. The Experimental Tropic Blues Band brengt een aardige pot trashboogie voor een gênant leeg Depot. R.E.S.P.E.C.T.

Met Die Lore kijk je naar Hulkk. Een stonergroepje ofzo dat Hulk heette tot Hollywood daar moeilijk over deed. Een stonergroepje ofzo dat daarna Les Anges heette maar nu dus Hulkk. Het is indrukwekkend maar iets te lang. Desalniettemin vind je dit het beste van de hele avond. Riffs met weerhaken. Loodzwaar baswerk met meer dreiging dan de Luftwaffe boven Londen. Plus dan nog een baardaapdrummer die alles samenhoudt alsof er geld mee te verdienen valt. Veel geld. Hopen geld.

Met Die Lore kijk je naar Bob Log III, de hoofdact van de avond. Een vreemde dude met een helm en een gouden balletkostuum. Hij doet absurde blues, je denkt aan Seasick Steve met een delirium tremens. Het is goed en leuk en wild enzo maar na een half uur blijft enkel de gimmick overeind. Vijf minuten later gaat die gimmick ook al vervelen. Je moet wel nog grijnzen als Bob Log III whole lotta blondine laat balanceren op zijn rechterknie.

Vrijdagmorgen kwart na middernacht. Je neemt afscheid van Die Lore omdat ze een werkend mens is. Je gaat schaken met de levende legende Big Nasty J. en tot ieders verbazing win je. Nu ja, als duidelijk is dat je gaat winnen, geeft de levende legende Big Nasty J. zich over. Daarna volgt een gesprek over het feminisme, Kant en de situatie op de Gazastrook. Daarna volgt een gesprek over voetbal, andersglobalisme en varkens. Daarna volgt een dutje.

Vrijdagmiddag kwart na twee. Je draagt karton van de Albatros naar een universiteitsgebouw aan Alma Twee. In dat gebouw wonen de sans-papiers waar je zoveel over hebt gehoord. Neen, in dat gebouw verblijven de sans-papiers waar je zoveel over hebt gehoord. Die sans-papiers blijken ook maar mensen te zijn. Mensen die blij zijn met een lading karton, dat dan weer wel.

Je krijgt van Anneke een ijsje om karton te dragen naar de sans-papiers. Een ijsje met één bol. De tweede bol pas je zelf bij. Banaan en meloen op een hoorntje. Jammie. Je hebt niet betoogd maar je bent toch voor de maatschappij. Je bent een goed mens. Laat daar geen druppel twijfel over bestaan.