Een aristocratische slet
Gelijk een moderne Kierkegaard vult Geertje Simonis langzaam de lacunes in zijn leven. Zo was hij nog nooit van zijn leven op het Dominofestival in de AB geweest. Daar brengt hij deze week verandering in. Op Pasen bijvoorbeeld. Het was niet al instrumentale muziek wat de klok sloeg. Woorden zijn desalniettemin overbodig.
Eerste groep Tiny Masters Of Today hebben mijn Nederlansche gezelschapsdame en ikzelf gemist. Sammy wist ons echter te zeggen dat het niet veel soeps was. Ik geloof Sammy.
Van het tweede groepeken Mi Ami hebben mijn Nederlandsche gezelschapsdame en ikzelf een klein stukje gemist. Maar de rest van het optreden sprak mij enorm aan. Beeld je een jam in van the Minutemen waarbij D. Boon dagdroomt dat hij Glen Branca is. Hierop wil ik wild dansen in de discotheek van de laatste kans op de eerste nucleaire winterdag in Limburg. Next up: Handsome Furs uit Montreal! Een echtpaar dat trashgitaar en elektronica verbond tot
een futuristische boogiewoogie voor in de tattooshop. Hij type ex-con, zij type platina Marina meets ballerina. Ze hadden eerder die dag hun auto opgeblazen en dat verbaasde eigenlijk niet. Denk aan the Kills op een rave, denk aan the Chemical Brothers die uitkateren met Jon Spencer. De eenvormigheid dreigde maar voor hij kon toeslaan was het allemaal voorbij, schatje blauw.
een futuristische boogiewoogie voor in de tattooshop. Hij type ex-con, zij type platina Marina meets ballerina. Ze hadden eerder die dag hun auto opgeblazen en dat verbaasde eigenlijk niet. Denk aan the Kills op een rave, denk aan the Chemical Brothers die uitkateren met Jon Spencer. De eenvormigheid dreigde maar voor hij kon toeslaan was het allemaal voorbij, schatje blauw. Nummer vier was Health. Geertje Simonis was heel benieuwd naar dit gezelschap uit de periferie van No Age. Hun self titled CD heeft al menig rondje mogen spinnen op het
hoofdkwartier. Health stelde niet teleur. Algebra op zijn gevaarlijkst. Een muur van gitaren omgeven door een gracht van gitaarmanipulaties gebaseerd op een halsbrekende rollercoaster van ratelende hinkstapdrums. Zal ik hen vergelijken met Captain Beefheart die samen met the Jesus & Mary Chain een writer's block beleeft? Dan krijg ik vast wel scene points van Sander Yezerskiy. (Meer foto's: hier klikken.)
hoofdkwartier. Health stelde niet teleur. Algebra op zijn gevaarlijkst. Een muur van gitaren omgeven door een gracht van gitaarmanipulaties gebaseerd op een halsbrekende rollercoaster van ratelende hinkstapdrums. Zal ik hen vergelijken met Captain Beefheart die samen met the Jesus & Mary Chain een writer's block beleeft? Dan krijg ik vast wel scene points van Sander Yezerskiy. (Meer foto's: hier klikken.)De hoofdlijner van de avond was Mono. Vier Jappen met lang waarvan één in een jurkje. Ik beweer niet dat ik van postrock ga houden maar dit stond mij zeer aan. Als ik ooit een tuintje heb dan speel ik dit optreden af in mijn hoofd terwijl ik onkruid pluk. Er was één met nummer piano en slide en dat vond ik heel mooi.
Labels: fotografie, gewaardeerd popkenner, live


2 Comments:
Een moderne Kierkegaard? Begin dan al maar een heel stuk godsvruchtiger te worden. 38 dagen vasten en 2 dagen zatjes rondlopen telt niet mee.
Ik ben een practiserend christen!
Ik trek de K van de KUL op geen enkele manier in twijfel!
Een reactie plaatsen
Links to this post:
Een link maken
<< Home