Een roze hiroshima

Gisterdag tussen al het poëtisch geweld door richting Depot getrokken met een drummer en een Nederlander. Geert S. Simonis is een mensenvriend! Op het menu stond een portie rock & roll en het pesten van de minderjarigen die dankzij de paasvakantie eens buiten mochten komen.

The Rones bijvoorbeeld. De trots van Limburg, waar in 't bronsgroen eikenhout 't nachtegaaltje zingt. Zij het dan dat de nachtegaal in kwestie een stoner is met lang haar. Ik hoorde een machtige lap rawk met drie gitaren die elkaar zelden voor de voeten liepen. De zanger was een farao in het diepst van zijn gedachten en dat hebben we geweten!

GW merkte op dat elk nummer hetzelfde grondplan had. Een grondplan dat dan nog geript was van de Queens Of The Stone Age ook. Heeft u ooit gehoord over iemand die rekening hield met de mening van een drummer? Ik ook niet! Na the Rones was ik er heilig van overtuigd dat headliner the Subways er niet aan zou kunnen toppen.

Toch hebben diezelfde Subways me aangenaam verrast. Een Brits powertrio dat nooit zal sterven aan originaliteit. Hitje Rock And Roll Queen kent u misschien nog uit de tijd van toen. De knappe bassiste kon mij meer dan bekoren. Dat de gitarist van meet af aan zijn blote bast toonde, vond ik dan weer totaal niet kunnen.

Qua volksmennerij scoorden the Subways een tien. Het publiek scoorde volgens hen ook een tien. De gitarist leek oprecht toen hij dat verkondigde. Paar leuke pitjes gehad om mensen pijn te doen. Het werkt als volgt: één punt voor een meisje, twee voor een jongen, tien voor een fotograaf.

Scores bijhouden is voor jeanetten.