Een wraakzuchtige schildpad

In The Lost World van Steven Spielberg verklaart fotograaf Nick Van Owen dat hij lid is van Greenpeace omdat die organisatie voor tachtig procent uit vrouwen bestaat. Vanuit zo’n motivatie willen ik mij ook wel wijden aan een goed doel. Dus trok ik woensdag naar het Wereldcafé op de Bondgenotenlaan voor Leuven Dimt. Dat is geen aprilvis.

De bewoners van gemeenschapshuis EcoLoco wilden met dit initiatief de mensheid een geweten schoppen om spaarzaam te zijn met energie. Niet middels een prekerige lezing maar via some fine ass entertainment in een met kaarslicht gedecoreerde tuin. Vol goede bedoeling waagde ik mij in dat van hippies vergeven hol. Al bleek ook dat mee te vallen. Hippies waren het maar aardige hippies.

De avond werd op gang geschopt door the Puccini Sisters. Dit vocale kwartet schattige meisjes deed de jaren vijftig herleven met een hele leuke portie close harmony. Nummers als Lollipop van Ronald & Ruby, A Good Man Is Hard To Find van Eddie Green en Making Love Ukelele Style van Dean Martin deden de tuin knetteren van gezelligheid. Één van the Puccini Sisters was voortdurend bang haar schoenen kwijt te raken in het gras. Rock & roll!

Vervolgens mocht ikzelf de heksenkring betreden om enige poëzie voor te dragen. Ik vond het zelf wel okee. Reacties variëerden van "vermakelijk" tot "apoëtisch poëtisch", wat dat laatste ook moge betekenen.

Hierna volgde weer een streepje muziek. De avond zat verdomd evenwichtig in elkaar. TomTom is een duo van gitaar en accordeon dat een soort Ierse folk brengt. Een perfect mix tussen een havenkroeg en een kampvuur. Vrolijkheid en melancholie wisselden elkaar voortdurend af. Er werd een leuk stukje soundtrack van Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain gebracht. Enige minpuntje van TomTom was dat het volledig instrumentaal was waardoor het bijwijlen moeilijk was aandachtig te blijven.

De laatste act van de avond was Akreopad die heerlijke pot New Orleans-achtige swingjazz brachten. Het was onmogelijk om hierbij stil te blijven staan. Onze lieve Heer weet pertang dat ik geen dansers ben. De wietgeur nam op dit moment de halve tuin in beslag. Maar wat wil je ook met zo’n hoop hippies, hoe aardig ze ook mogen zijn.

Het optreden van Akreopad liep uit op een jamsessie waar iedereen aan mee mocht doen. Zelf had ik mijn akoestische gitaar nog een van zolder gehaalt. Al snel was het alsof de geest van the late, great Ron Asheton in mijn lichaam verzeild was geraakt, zo gaven wij van jetje. Oude en recente classics als Hit The Road Jack, Proud Mary en The Rockafeller Skank passeerden de revue.

Toen de buren begonnen te klagen was het tijd om tevreden naar huis te gaan. And by "naar huis" bedoel ik "richting Libertad" in dit geval.