Het geluid van iemand die hem niet overeind krijgt

Zal ik mijzelf eens verwijderen? Vrijdag moest hiphopdag worden. Vrijdag zou hiphopdag worden. Ik had een date met Yo! Majesty in de club van de AB. Doch uiteindelijk hadden die fat lesbians geen goesting om te komen. Aan hun potteuze excuses had ik geen bonen. Vrijdag moest hiphopdag worden. Vrijdag zou hiphopdag worden.

Want daar kwam in de verte de redding aangevlogen. Een vogel? Een vliegtuig? Een superman? Ollmeister, de enige echte, kon mij een enkeltje schnitzelen richting Grandmaster Flash in het Depot. Duizend maal dank, Ollmeister. Vrijdag moest hiphopdag worden. Vrijdag zou hiphopdag worden.

Grandmaster Flash moest zijn status van levende legende hoog houden maar viel lichter uit dan de schaduw van de geest van een anorexiapatient. Wat zou de man precies doen? Een "live DJ-set" had onze bron binnen het Depot ons op het hart gedrukt. Fuck dat. Dit was gewoon een DJ-set.

Een slechte bovendien. Of nee, geen slechte. Een gewone. Een te gewone. Terwijl je van Flash - the first DJ to use the turntable as an instrument, zo werd ons voortdurend in herinnering gebracht - toch net dat ietsje meer mag verwachten. Zo'n DJ-set kan je op een goede avond in om het even welke fakbar horen.

Flash begon eraan met zijn eigen The Message maar ging na amper! een! halve! minuut! al over op iets anders. Alzo sprak het verder van de hak op de tak. Old school hip hop, AC/DC, Lenny Kravitz, platte dance, MC Hammer, Smells Like Teen Spirit. Dat alles slecht aan elkaar gemixt en voortdurend onderbroken door gescratch en oproepen om lawaai te maken en handjes in de licht te steken. Na een uur was ik het kotsbeu.

Flash zijn oude partners in rhyme the Furious Five liepen tweeëneenhalf jaar geleden zeker niet over van de originaliteit maar zij bleven wel trouw aan de hop. Grandmaster Flash: jammer maar helaas niet meer gelijk vroeger in the Bronx. Vrijdag moest hiphopdag worden. Vrijdag zou hiphopdag worden. Zal ik mijzelf eens verwijderen?

(Balsem op mijn ziel was het meisje aan mijn rechterkant die zich had verkleed in Lily Allen. Ze was niet mooi maar ze danste enthousiast en een beetje elegant. Was ik Sander Yezerskiy, ik zou er over uitweiden met hele mooie woorden. Helaas.)