In de kelder van een synagoge

Gelijk een moderne Kierkegaard vult Geertje Simonis langzaam de lacunes in zijn leven. Zo was hij nog nooit van zijn leven op het Dominofestival in de AB geweest. Daar brengt hij deze week verandering in. Met afgelopen maandag als hekkensluiter. Er was geen instrumentale muziek te bespeuren. Toch zijn woorden overbodig.

Woods brak het ijs met charmante popliedjes in gescheurde jasjes. Lo-fi met een vreemde hoge stem en een forse scheut noise op tijd en stond. Leuk!

Grampall Jookabox klonk even vreemd als de naam van het duo doet vermoeden. Een drummer en een trol met een oranje mutsje. Het mutsje speelde ook drums, wat bas, sampelde zichzelf en prulde wat met een discman. Pretentieloze feestmuziek voor op de begrafenis van Benedictus XVI met een hele hoge what the fuck-factor. Binnenkort te Stuk als voorprogramma van Vessels. Allen daarheen!

The Notwist tenslotte is een groepje dat ik vooral van faam ken. De druk om hen goed te vinden was groot. Maar toch niet groot genoeg. Paar dingen die mij heel erg aanspraken maar het geheel overtuigde mij niet. Mijn verontschuldigingen daarvoor.