Rather like a rabbi

Gelijk een moderne Kierkegaard vult Geertje Simonis langzaam de lacunes in zijn leven. Zo was hij nog nooit van zijn leven op het Dominofestival in de AB geweest. Daar brengt hij deze week verandering in. Te beginnen met gisterdag. Het was al instrumentale muziek wat de klok sloeg. Woorden zijn sowieso overbodig.

John Hopkins was de nummer één met wilde doch melancholische en uiterst melodieuze elektronica afkomstig uit zijn laptop. Vince Collins begeleidde hem op visuals afkomstig uit zijn laptop. Denk aan opgefokt surrealisme in felle kleuren.

Fennesz was nummertje twee. Hij speelde gitaar en bewerkte dat met zijn laptop. Denk aan een muzikaal onderonsje tussen de Titanic en de ijsberg. Het muzikale equivalent van een science fiction-beeldenstorm. Na een half uur had ik het wel gehad. Als ik ooit mijn zombiewestern anno Leuven Vlaams draai, vraag ik Fennesz voor de soundtrack. Dan komt er zo weinig volk kijken dat ik gegarandeerd bedolven word onder de subsidies.

Jóhann Jóhannsson headlinede. Een IJslandiër die ik normaliter niet meer moet voorstellen. Een IJslandiër met een strijkkwartet en een vriendje voor elektronica. Heel mooi en verrassend meeslepend voor instrumentale muziek. Door de afwisseling tussen lange en korte nummers was ik steeds verrast bij het einde van een liedje. Een kindermond is gauw gevuld.

Waarom gebruiken zo'n types altijd Mac?