Er komt weer oorlog in europa

Hoe laat is het? Laat genoeg. Zelfs het Stukjaar zit er weer op. Maar het is wel een mooi jaar geworden. Het Stukeindfeest was een waardig einde, een vrolijke begrafenis, een dronken koffietafel. Samen met de beruchte salon- en biefstukkensocialist GW gaf ik een acte de présence waar Jimmy Carter jaloers op zou zijn.

Rudy Bravo trok de avond op gang op het plein. Een covergroep. Sterker nog: een foute covergroep. Normaal gezien ben ik niet wild van foute covergroepen. Zelfs niet als het ironisch is. Al heb ik toen ik nog jong en onbezonnen was, wel eens genoten van Les Truttes. Rudy Bravo stoorde mij in ieder geval nauwelijks. Ze zijn er zelfs in geslaagd mij te laten meezingen met Hey Jude, een lied dat ik in normale omstandigheden hartsgrondiger haat dan station Antwerpen-Zuid.

Vervolgens richting Labozaal voor Moony dat uitgesponnen cosmic rock tentoon spreidde. Op voorhand werden Pink Floyd, Neil Young en Mercury Rev genamedropt als referentiepunten. Ik koester sinds jaar en dag een ongezond wantrouwen jegens all things Floyd. In werkelijkheid heb ik pas een paar weken geleden voor het eerst naar Dark Side Of The Moon geluisterd and I'm not hating it. Mercury Rev heb ik ooit gemist als voorprogramma van Nick Cave & the Bad Seeds omdat ik toen niet wist hoe moeilijk het is een parkeerplaats te vinden aan Vorst Nationaal.

Mijn diepe, passionele, intense liefde voor Ome Neil beschouw ik als gekend. De Neil Young die we verondersteld werden terug te horen in Moony was de epische gitaarmessias. De man die heeft bewezen dat mooie liedjes wel lang kunnen duren. De man van Down By The River en Cortez The Killer. Daar viel wel degelijk iets van te ontwaren bij Moony. Ik was er niet wild van maar ik heb mij zeker niet verveeld.

Afsluiter in de Labozaal was Klunen, een groep persoonlijke vrienden van allemansvriend GW. Vijf postrockers die om de beurt mochten schitteren en op die manier hun postrock interessant hielden. Het occasionele nummer met zang hield de boel afwisselend en fris. GW fluisterde mij achteraf in dat dit het laatste optreden van Klunen was. Tant pis. Je kan geen kast hebben als er geen muur is.

De rest van de nacht werd opgeluisterd door diverse DJ's maar daar ga ik u in deze ontiegelijk bange dagen van mosterd niet mee lastig vallen, lieve lezer.