De leontofonos, soepordinatoren met balletjes & satelliet suzy bijzinnen

Ontwaken om zes uur, Colombiaanse oploskoffie drinken en crap schrijven is zilver. Met de auto rondrijden gelijk een grote meneer en met de kleine zus ministry of silly walks spelen is goud. De kers op mijn slagroom, mijn gisterdag, mijn zondag, mijn eerste zomerdag was desalniettemin Jazz Op Zondag te Stuk. Eigenlijk houd ik niet van kersen. Dura uitdrukking sed uitdrukking.

Daar zat ik op het terras met Sander Yezerskiy en Ine Benzine. Jokke Schreurs en Koen De Cauter, snorren met gitaren, tokkelden deuntjes gelijk in Sweet And Lowdown van Woody Allen. Beetje jazz, snuifje zigeuner, flardje Balkan, mespuntje Parijs. Leukste waren de twee liedjes gezongen door een mevrouw. Een derde hond in het kegelspel die meer had mogen blaffen.

Verder viel er weinig te lachen. Van Duvel krijg ik hoofdpijn. Van Radio 1 mag er geen Laatste Uur meer komen. Van Sander mag ik geen existentialist zijn. Van de flikken mag ik niet rondlopen met een damesfiets op mijn schouders.

Nu is niet de tijd voor jouw tranen.