Die vooravond en die rooze

Met een lichtbruin schuldgevoel heb ik de afgelopen week teruggedacht aan mijn vroegtijdig vertrek bij de Blauwe Maandag van Braakland. Maak zelf maar een grapje rond "voor het zingen de kerk uit gaan". Hopelijk kunnen de jongens van I Love Sarah mij ooit vergeten. Het is ten slotte al de tweede keer dat we elkaar mislopen. Misschien moet ik er een openhartige speech over gaan houden aan een uniefke in Caïro.

Om maar te zeggen dat ik gisterdag een revolver tegen de slaap van Sander Yezerskiy heb geduwd. Vervolgens heb ik hem een aanbod gedaan dat hij niet kon weigeren. Een uitstapje met mij naar de eerste Vrijdag van Braakland aan de Molens van Orshoven. Geweigerd Sander heeft niet. ‘k Heb menig menig uur bij hem gesleten en genoten en nooit en heeft een uur met hem me een enklen stond verdroten. Menig uur waar muziek in zat.

Van Teuk Henri & Youri Van Uffelen bijvoorbeeld. Twee gitaristen van naam en faam op een zeker ondergronds niveau. Voor de gelegenheid speelden de jongetjes samen op bevel van Führer Rudy Trouvé. Ik hoorde lappen geluid die vrolijk schaatsten op de grens tussen muziek en noise. Het neigde gelukkig ietsje vaker naar die eerste optie. Tango: the next generation of het geneurie van een TGV met een ochtendhumeur. Zet dit op voor de Dalai Lama, dan gaat hij trippy mediteren. Zet dit op voor Big Nasty J., dan win ik misschien met schaken.

De tweede halte van de avond was Liesa Van der Aa. Een chick die op David Bowie lijkt en haar viool mishandelde dat het niet mooi meer was. Door zichzelf eindeloos te loopen speelde Liesa Heel Mooie Liedjes op het randje van de kakafonie. Ze coverde Rid Of Me van PJ Harvey. Ze speeld een bolero. Ze verklaarde haar liefde aan Mozart. Ze mocht er zijn. And then some!

Vervolgens werden Sander en ik blootgesteld aan Capsule Redux. Vijf meisjes die doorgaans met zijn achten muziek maken als Capsule but you can't always get what you want. Vijf meisjes dus en wat voor meisjes. Ik reserveer me alvast de tweede van rechts.

De dames fabriceerden speelgoedpop. Denk aan the Andrews Sisters op de speelplaats van kleuterschool De Negensprong. Draaimolenmuziek met een spookachtig randje, een ontsporing in de zoveelste bocht. De dames hadden een goede cover van Can't Help Falling In Love With You en een nummer om een beer weg te jagen. Maar dat werkte niet. Ik ben een beertje in het diepst van mijn gedachten. Ik ben gebleven tot het bittere eind.

Dat eind was zelfs zo bitter dat Sander is gaan lopen als een bloedneus. Om zijn bus te halen, zei hij. Ik weet goed genoeg dat hij mij zo beu was als ik de diverse kiescampagnes. Er zat niets anders op dan huilen in een hoekje. Gelukkig werd ik daar getroost door Frateur & Rombouts. Alias het kernduo van Dez Mona. De beide heren speelden alsof de wereld buiten de hangar aan het vergaan was. Alsof die buitenwereld al lang vergaan was. Frateur & Rombouts boden houvast en ik klampte me aan die laatste reddingsboei.

De eerste helft van de set hielden ze het gezellig onder hen twee en klonk het als classic Dez Mona, zei het uiteraard iets kaler. De klank van een burn-out in het interbellum. Van vastzitten tussen economisch verval en fascisme in opkomst. Requiem voor een toreador die zich vrijwillig laat spietsen door el toro.

Halverweg kwam gitarist Sjoerd Bruil van Sukilove een eindje meespelen op bluesy manier. Wat het geheel netjes dropte tussen de Mississippidelta en sweet home Chicago. Er werd geëindigd met een ambachtelijk streepje noise. Er werd meer met geluidsmanipulaties gepruld dan ik mij herinnerde maar dat was misschien de trend van de avond.

Een trend waar Sukilove alvast niet aan meedeed. Pascal "langharig werkschuw tuig" Deweze had gewoon een ouderwetse drummer en bassist meegebracht. Met zijn vijven rockten ze zich door een juten zak vol perfecte popsong heen. Er werd afwisselend geslenterd en gehold. Het ging vooruit, met zoveel vuur, met zoveel stijl. Het was meer dan de moeite maar Sander heeft niets essentieels gemist. Ik vraag mij wel af waarom ik gestopt ben Sukilove te volgen na hun eerste plaat met dat heerlijke As Long As I Survive Tonight.

Niks conclusie! Gewoon abrupt einde. Anticlimax.

Glasbak. Paskamer.

Judoka.