De mens en diens drijfveren

Angles van Dan Le Sac Vs Scroobius Pip was één van de beste platen die 2008 mij heeft geschonken. Vorige zomer stonden de heren op Theater Aan Zee maar de zee is ver. Vorige zomer stonden de heren op Pukkelpop maar toen was ik druk bezig met working for the yankee dollar. Afgelopen jaar heeft het Stuk Sac & Pip willen boeken maar dat is uiteindelijk niet doorgegaan.

Groot waren dan ook mijn vreugde en mijn erectie toen San F. Yezerskiy - hij weer, altijd hij weer - mij onthulde dat the dynamic duo zou afzakken naar Rock Herk. Rock Herk, het mythische gratis festival in Limburg waar ik nog nooit was geweest. De rest van de wereld deelde mijn enthousiasme toen niet en deed dat afgelopen vrijdag helaas ook niet. Misschien stonden Sac & Pip gewoon verkeerd geprogrammeerd tussen DJ's die Paint It Black lieten volgen op Lift U Up.

De rest van de affiche interesseerde San noch mij een rode biet. Toch wilde San gerust rijden. Dat vond ik in eerste instantie decadent. Vroeger dacht ik dat decadentie wilde zeggen dat je maar tien tanden had. Een enkel ritje Leuven-Rock Herk bleek echter maar twintig minuten te duren. Twintig minuten Leonard Cohen bovendien. Daar zeg ik geen nee tegen.

Dan Le Sac Vs Scroobius Pip hadden een uurtje gekregen waarvan ze slechts vijfenzeventig procent wisten te vullen. Een aangenaam optreden maar zeker geen voer voor de eindejaarslijstjes. Scroob was bij momenten verschrikkelijk onverstaanbaar. Dat Sac elk nummer mocht beëindigen door wat te freewheelen met zijn beatjes kwam de coherentie niet ten goede. Thou Shalt Always Kill was wel een hoogtepunt van formaat. Ik denk dat het piercingmeisje naast me dat nummer bedoelde toen ze aldoor Thou Shalt Not Kill liep te scanderen.

Achteraf terug naar de grote rode auto van San en terug naar Leuven. Daar liepen we richting Vismarkt alwaar the Magical Flying Thunderbirds huishielden op de Beleuvenissen. San blies de aftocht met de handen over de oren. Ik wilde hem volgen maar ik moest mijn mokkel vinden. Ik doorstond een kwartier bagger en vond mijn mokkel. Tussendoor trof ik een tante die de dag nadien de rondroddelde dat ik gezopen had. For your information: ik was bloednuchter, ik ben namelijk weer eens gestopt met drinken. Van uw familie moet ge 't hebben.

Diezelfde dag nadien kwam ik thuis met het vooruitzicht op een rustig dagje thuis. Het eerste wat broerlief mij vertelde was de vraag, de wens, het bevel mee te gaan naar Rock Herk. Peer Pressure Boy is mijn voor-, middel- en achternaam dus ik stapte slaafs in de pimpmobiel van Toon, de bassist van Six Hands. Al snel waren wij drie piraten en hadden we de wagen herdoopt tot Paolo De Zeehoer. Een goede naam voor een lekke schuit. Herk bleek dichter bij Leuven te liggen dan bij Wijchmaal. Het zal je maar overkomen.

The Hickey Underworld overwoekerde de tent als een vicieus nest brandnetels, een samenzwering van roestige cirkelzagen.

The Teenagers speelden irritante popsongs in een synthrockjasje. Als ik nog veel van dit soort lauwe spraakzang moet aanhoren, stem ik volgende keer op de NVA. The Teenagers: een schaamluis in de pels van de popmuziek.

Drums Are For Parades bracht een woeste scheut noiserock uit het stenen tijdperk. Ongelofelijk goed. De frontman had de coolste terugwijkende haarlijn aan deze kant van Nick Cave.

This Will Destroy You: zo van die postrock zo met zo van die opbouw zo en zo van die climaxen zo. Best wel okee maar ik ben er niet wild van.

...And You Will Know Us By The Trail Of Dead: een geweldige pot hyperspeedmetal. Ze speelden gebalder dan in het Depot. Ik was nuchterder dan in het Depot. Sterker nog ik ging er van wensen dat ik nuchterder was geweest in het Depot. Ik ben nog steeds niet de grootste Trailfan die er rondloopt maar dit was een leuk optreden. Zo leuk als een schilderij van Jeroen Bosch. Zo leuk als de bom op Hiroshima. Zo leuk als de kruisiging van onze messias door een meute Joden.

De rest van de avond nog links en rechts wat rondgesnoept. Het enige dat ik nog grotendeels heb gezien was Woven Hand en dat was zeker niet slecht maar het kon me toch ook niet echt boeien. De flikken daarentegen kunnen mij wel boeien maar dat is wel een heel slecht grapje om mee af te ronden.

Vive la Belgique!