De mensen praten zo graag

(Voor uw veiligheid en die van anderen is het verboden om dit blog te lezen nadat de toelating tot vertrek is gegeven.)

De zee is ver maar sommige treinen rijden rechstreeks. Je moet er enkel opstappen dan doen zij de rest. Tenzij je Geert heet en oerlomp bent.

In dat laatste geval stap je op in Hasselt. Pas na Alken, de eerste halte, heb je door dat je in eerste klasse zit. Dus je movet met je rugzak twee wagons verder naar tweede klasse.

Tien minuten later herinner je je opeens dat je ook een slaapzak bijhad en hoe je die slaapzak in eerste klasse onder een zetel had gelegd. Je durft niemand aan te kijken terwijl je terugkeert naar eerste klasse. Je durft niemand aan te kijken terwijl je met de slaapzak in de hand terugkeert naar tweede klasse.

Weer tien minuten later herinner je je dat je ook een jas aanhad en hoe je die jas in eerste klasse in het bagagerek had gelegd. Je durft niemand aan te kijken terwijl je terugkeert naar eerste klasse. Je durft niemand aan te kijken terwijl je met de jas in de hand terugkeert naar tweede klasse. Ik heet Geert. Ik ben oerlomp.

Mijn ware drijfveren om naar de zee te treinen zal ik onthullen in mijn weldra te verschijnen mémoires Vuurspuwers & Brandblussers. Heden licht ik gewoon het tipje van de sluier waar ik zondagavond naar Knokke-Heist trok voor Kneistival, de beste woordspeling van de laatste drie eeuwen. Op een podium tegenover het strand traden popgroepjes aan en ik heb een ijsje gegeten.

Toen mijn ijsje op was en mijn vieze vingers kennis hadden gemaakt met het servet kon Freaky Age eraan beginnen. Hun dansbare Britpopindierockwhatever was nog steeds zo aanstekelijk als een slemppartij op de nieuwjaarsreceptie van Inbev. Ze hadden betere riffs dan de laatste tien Britse premiers. Frontman Lenny is nog steeds geen achttien maar is nu al cooler dan ik ooit zal zijn. Die gedachte deprimeert mij maar de muziek van Freaky Age beurt mij op.

De deze zomer alomtegenwoordige Jeugd Van Tegenwoordig zou de zon doen zakken in de zee. Vieze Fur had er weinig zin in. P. Fabergé was jarig. (Al spreekt Wikipedia dat tegen, wie liegt er eigenlijk?) Willie Wartaal kwam hard als vanouds. Mijn Werchterstelling dat ik hen wel genoeg had gezien voor een paar jaar hield geen twee minuten stand. Dit was as entertainend as ever. Strakker dan een witte onderbroek. Vulgairder dan een wife beater. Zo funky als een paar bretellen. Goed gekleed is het halve werk. Applaus voor De Jeugd Van Tegenwoordig!