Hij bloosde zoals alleen een moor kan blozen

West-Vlaanderen is het Limburg van België. Afgelopen weekend heb ik Brugge bezocht, een stad die ook toen al vol mooie kerken stond, waar de lucht zeer heilzaam was, omdat de hemel er wijds en onbewolkt was, behalve als het regende natuurlijk, maar dat was niet meer dan één à twee keer per dag, en voor iemand uit een streek was het bijna altijd mistte, was het een plek waar het eeuwig lente leek.

In Brugge heb ik het Cactusfestival verslagen voor Soundslike. Ik zal niet zeggen dat het tegen mijn goesting was maar ik was toch op mijn hoede. West-Vlaams is immers de lelijkste taal ter wereld. Bijkomende merde: jij verstaat de inboorlingen niet maar zij jou wel. Anyhow: op Soundslike kan u dus mijn mening over vrijdag, zaterdag en zondag nalezen. Mijn crappy tekstjes zijn er opgefleurd met foto's van de enige echte Joachim Beckers. Wie minder visueel ingesteld is kan gewoon hieronder verder lezen.

De naam vrijdag is afgeleid van Friia's dag

Selah Sue: als u nog niet van haar gehoord heeft dan leeft u met uw hoofd in de wolken of met uw kop onder een steen. Het meisje heeft een dijk van een stem waarmee ze menige stormwind het hoofd kan bieden. Desalniettemin kon haar optreden geen drie kwartier boeien. Het uptempo materiaal bleef beter overeind dan de ballads. Een sterke raggamedley werkte uitstekend als afsluiter. Als mejuffrouw Sue haar rijmalerij links en rechts wat bijschaaft en haar vocale tics functioneler uitspeelt, kan niemand haar een strobreed in de weg leggen.

Bunny Wailer & Band: meneer Konijn was naar Brugge afgezakt om de Belgische tak van de reggaefamilie uitgebreid te groeten. Hij is een stiefbroer van Bob Marley en stond bij the Wailers in voor de percussie. In zijn eigen band zingt hij tussen het namedroppen van Bob of Peter Tosh door. Het grootste eerbetoon was nochtans de knetterende pot reggae die Bunny daarvoor had meegebracht. Hij werd in de rug gesteund door een voetbalploeg muzikanten met meer bejaarden in de rangen dan een doorsnee Noord-Limburgse klaverjasvereniging. De meeste impact maakten vanzelfsprekend de Bob Marley-nummers. Onder meer Trenchtown Rock, No Woman No Cry en One Love passeerden de revue. Daarbij ging Bunny zich te buiten aan funky moves als van een Tim Vanhamel op leeftijd. Verkleed als een soort Jamaicaanse prins carnaval droeg hij zijn lange haar in een tulband. Dit hele optreden teerde op het verleden maar kwam nergens gedateerd over. Faut le faire!

Michael Franti & Spearhead: is Michael Franti anno nu nog relevant bijvoorbeeld of is hij een karikatuur van zichzelf geworden? Eerlijk is eerlijk: ik was hem vijf jaar geleden al beu. In Franti’s denkwereld is alles zwart-wit en nuance valt nergens te bespeuren. De man is tegen onrecht, oorlog en milieuvervuiling. Hij houdt daarentegen van Barack Obama en het Belgische publiek. In zijn muziek ontbreekt diezelfde nuance. Het is geen subtiele bouillabaisse maar een muffe hutsepot waarin vette brokken rock, rap, funk en wereldmuziek om beurten naar boven dreven en een zure smaak achterlieten. Franti’s nummers zijn gemakkelijke sletten die smeken om meegezongen te worden. Waar nodig leende hij andermans muziek de set op te fleuren. Reeds in het eerste nummer zat een flard Billie Jean. Verder werden ook Pass The Dutchie, Tainted Love en Could You Be Loved overgedaan. Het liefst van al zou Michael Franti ons allemaal tegelijk knuffelen. Door in het publiek te springen, is hij daar bijna in geslaagd. Michael Franti’s funkyheid is omgekeerd evenredig aan zijn relevantie. De man is al lang een karikatuur van zichzelf maar hij amuseert zich wel en dat slaat over op zijn publiek.

Tracy Chapman: in de steekkaartenbak die ik gemakkelijkheidshalve mijn hoofd noem, staat mevrouw Chapman gerangschikt onder de noemer "onschuldige folkpop". Ik geef niet snel mijn ongelijk toe maar haar passage heeft mij aangenaam verrast. Als puntje en paaltje samen op de lappen gaan beschikt Tracy over een verrassend grote juten zak gevuld met achttien karaatspopsongs. Het hoogtepunt van de set bestond uit een doeltreffende hattrick van achtereenvolgens Barrett Strong-cover Money, Behind The Wall en signature song Fast Car. Wanneer ik binnenkort - de zomer is komkommertijd voor iets - mijn steekkaartenbak herschik, plaats ik Tracy Chapman bij "bloedmooi".

Zaterdag is een van de zeven dagen van de week volgens de Gregoriaanse kalender. Het is de dag die op de vrijdag volgt.

Joe Gideon & the Shark: Joe is een echte man met een broek en een riem en boots en een hemd en een baard en een snor en een gitaar en een basgitaar. The Shark is zijn zus. Zij is een echte vrouw met een luipaardmotiefpak en een drumstel en een keyboard en een xylofoon en een gitaar. Tesamen maken zij met deze ingrediënten een heerlijke pot lawaai van een goed jaar. Was ik biseksueel, ik zou dit duo stante pede ten huwelijk vragen. Noodgedwongen richt ik mijn aanzoek richting the Shark. In hun muziek vertelt dit duo graag verhalen waar ik met plezier naar luister. Ze trekken de blues de eenentwintigste eeuw in zonder dat het ergens bij de haren gegrepen is. Even maar, heel even maar, in het heetste van de strijd, hadden wij de indruk dat Brugge aan de Mississippidelta lag en het lag daar goed en God zag dat het goed was.

65daysofstatic: het duel met het daglicht heeft dit kwartet alvast gewonnen met knock-out. Old man Plato heeft in zijn tijd ettelijke boeken geschreven over de harmonie der sferen. Het zou ons geen weinig verbazen als 65daysofstatic ’s mans verwachtingen perfect vertolkten. Maar hoe klinkt zoiets dan? Als de omwalling van een middeleeuwse stad die instort en in zijn val een tweede muur met zich meetrekt. Pomp dit door de iPod van Tom Boonen en hij wint de tour geheid. 65dayofstatic was met andere woorden de heerlijkste pot geweld die West-Vlaanderen heeft geteisterd sinds elf juli 1302.

The Black Box Revelation: Jan Paternoster beweerde ergens halverwege de set zich te amuseren. Of dit ook voor het publiek gold, durf ik te betwijfelen. De eerste helft van de set kwam nogal traag op gang. Toch kreeg dit Dilbeeks duo uiteindelijk iedereen mee. Ze hadden hun wapens dan ook zorgvuldig uitgekozen. Een uur lang sloegen ze ons om de oren met dat waar ze het best in zijn. De versterkers van de Revelation bloeden hoogstwaarschijnlijk een zwarte pekachtige substantie. Toen the Black Box Revelation het Minnewaterpark verliet, was dit meer omgeploegd dan na een passage van anderhalve kudde hondsdolle buffels. Geen idee wat de toekomst voor hen in petto heeft, geen idee waar ze over vijf jaar gaan staan, maar ik kijk er in elk geval enorm hard naar uit. De jeugd bezit immers de toekomst en de toekomst is zo helder dat ik twee zonnebrillen moet dragen van de dokter.

Joan As Police Woman: Joan en haar posse oogden als een virtuele flashback naar de perfide jaren tachtig. Ze droeg een rood broekpak dat pijn deed aan de ogen in combinatie met haar gouden riem en haar blauwe skilaarzen. Haar kapsel glansde als een bussel roestig prikkeldraad. Haar toetsenist vervolledigde de look met een Whitney Houston-T-shirt. Muzikaal twijfelde de set tussen de kalme ingetogenheid van de eerste plaat en het meer synthgerichte materiaal van de tweede. Het resultaat landde ergens in het midden. The best of both worlds, zij het dan van twee hele mooi werelden. Halverwege ging al dat moois serieus vervelen. Joan Als Flikkenmadam herpakte zich echter stevig met twee uitzonderlijke covers: She Watch Channel Zero van Public Enemy en Sacred Trickster van Sonic Youth.

Cold War Kids: deze vrolijke doemdenkers dreven hun demonen uit met een fraaie portie perfecte popsongs gehuld in een somber postpunkjasje. Alsof de gesneuvelden van de Amerikaanse burgeroorlog waren heropgestaan om te dansen op Joy Division in een groteske viering van de goden der ironie. Gelukkig leverde dit geen verdoemd huwelijk op. De kinderen begonnen iets te laat aan hun optreden maar hadden wel De Beste Soundcheck Aller Tijden: een weirdo met een baard die op alles wat los of vast zat een beetje rammelde like he didn’t care. Ik ken zenmonniken op de hoogste toppen van de Himalaya die hier nog iets van kunnen opsteken.

The Gutter Twins: mijn favoriete tweeling ten oosten van de Mary-Kate en Ashley Olsen trad aan als trio in plaats van met volledige band. Dat resulteerde in een fraai potje akoestische balsem voor gehavende zielen en gekwetste ruggengraten. De drie, Greg Dulli, Mark Lanegan en gitarist Dave Rosser, zongen met stemmen waar het stof der eeuwen op was neergedaald. Liederen over wraak, schuld, boete en laster: dit is wat je krijgt als je twee prinsen der duisternis een alliantie laat sluiten. Hier en daar was het concert iets te vrijblijvend maar nergens werd het echt slecht. Toch kwam het zelden in de buurt van de verwachte elektrische waanzin.

Novastar: Mars heeft vrouwen nodig heb ik mij laten vertellen. Fuck dat. Wat de rode planeet vooral mankeert is een welgemikt shot grandioze edelpop in de ader van een afgebonden arm. Novastar kan dat shot zonder problemen leveren zo bewezen Joost en compagnie te Brugge. Dit was een terugkeer door de grote poort van mijn hart. Want ook ik was Novastar een heel klein beetje kwijt geraakt. Never Back Down kreeg drie uitroeptekens in mijn notaboekje. When The Lights Go Down On The Broken Hearted ontaarde in een funkjam. Joost Zwegers steeg geweldig boven zich uit en speelde voor de verandering basgitaar. Mars heeft helemaal geen vrouwen nodig. Mars heeft Novastar nodig. Frank De Winne krijgt dat vast wel geregeld.

Paul Weller: een headliner waarvoor het jonge volkje massaal ging lopen en het iets oudere volkje zich massaal naar voren wrong. Ik kan nu al verklappen dat het jonge volkje ongelijk had. Maar ze leren het nog wel bij het ouder worden. Of dat ouder worden even waardig zal gebeuren als bij Paul Weller blijft een raadsel. Éénenvijftig is hij ondertussen maar hij leek soms nauwelijks dertig. In de rug gesteund door vier spitsbroeders sloeg de set een brug tussen het beschaafde van goede popmuziek en het wilde van goede rockmuziek. Paul, every inch a gentleman, belichaamde beide tot in zijn kleinste cellen. Hoogtepunten? Teveel om op te noemen. Push It Along, Eton Rifles en minstens vijf andere nummers waar ik de titel niet van ken. Geen idee wat u gaat aanvangen met uw zomer maar ik ga mij verdiepen in het verleden van Paul Weller. Nu maar hopen dat het veel gaat regenen.

In het christendom is de zondag de wekelijkse rustdag.

Mono: zelden lagen lieflijk en levensgevaarlijk zo dicht bij elkaar, vervlochten als yin en yang. Denk aan origami met schuurpapier, aan mikado met scherpe naalden. Mono kwam, zag en overwon als een goddelijke windhoos die de vijanden van het keizerrijk kan vermorzelen met één enkele vuistslag. Wie hierna nog niet wakker was had hele goede oordoppen of een drankprobleem. Mono liet het park achter in een geheel feng shui staat van verrukking. Het mokkel van de professor vond het “hennig saai” maar zij is een vrouw dus hoeven we met haar mening geen rekening te houden.

Babylon Circus: Franse feestmuziek met een blijde boodschap van vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid. De vrijheid om ongegeneerd met mijn ass te shaken ondanks mijn totale gebrek aan elegantie. De gelijkheid om allemaal samen uit onze bol te gaan. De broederlijkheid tussen mannen en vrouwen, kinderen en ouden van dagen, Fransozen en Belgen. Babylon Circus grossierde in energieke wereldpop van een goed jaar. Beeld u Montmartre in op een mooie zomerdag in het interbellum. Er waren twee frontmannen: de ene een bon vivant, de andere een don juan. Als Walt Disney Pictures eindelijk groen licht geeft voor de tekenfilm over mijn leven, raad ik Babylon Circus aan voor de soundtrack. Dit swong als een tiet! Als twee tieten! Dikke!

The Notwist: deze heren wisten ons te raken tot in het verste uithoekje van ons hart. In dat hoekje staat een kleine roze kluis waarin ik mijn jeugdtrauma’s, mijn liefdesverdrieten en mijn meest intense haat bewaar. De code van die kluis ben ik bewust vergeten. Nu heeft the Notwist die kluis opgeblazen. Ik vind het niet eens zo erg. Het was al van de Grote Oorlog geleden dat een stel moffen zo’n indruk had gemaakt in West-Vlaanderen. Popmuziek is een sport en aan het einde wint Duitsland altijd. Popmuziek is oorlog en in die discipline blinkt Duitsland nu eenmaal uit.

!!!: deze hele band, van de malle zanger tot de lelijke gitarist, stond in het teken van de groove. Een groove om U tegen te zeggen, een groove die langer voortdenderde dan de Trans-Siberische spoorlijn. Dit was funky tot en met. !!! jutte ons op en jaagde ons af. Als frontman Nic Offer de uithoeken van het podium niet tot in de puntjes verkenden, stond hij wel te dansen in het publiek. Als ADHD ooit van zijn slechte naam afgeraakt, zal het aan hem te danken zijn. In afwachting daarvan dank ik hem voor het entertainment. Persoonlijk hoogtepunt? Huisfavoriet All My Heroes Are Weirdo’s maar daar hoeft u niet per definitie mee akkoord te gaan.

The Magic Numbers: het viertal van the Magic Numbers werd door half Brugge onthaald als verloren gelopen goden die eindelijk de weg naar huis hadden teruggevonden. Op een slechte dag zou ik hiervan religieus worden. Gisteren had ik een goede dag. Gelukkig voor ons, minder fortuinlijk voor the Magic Numbers. Over de kwaliteit en algehele mooiheid van hun muziek hoort u mij geen slecht woord plengen. Doordat de set echter te lang werd gerekt, verdween elk evenwicht als ochtendsneeuw voor de middagzon. Spijtig is het juiste woord voor zoiets. Herkansing wanneer?

Calexico: het zou mij niet verbazen als ik de laatste ogenblikken van mijn leven bungelend aan een strop doorbreng. Het zou mij een groot plezier doen als op dat moment Calexico staat te musiceren in de schaduw van mijn galg. Zij kunnen als geen ander een macaber carnaval vieren, waar het pijnlijke leven en het leugenachtige plezier heupwiegend de ondergaande zon tegemoet galopperen. Ook op Cactus trotseerden de heren een ondergaande zon en zij deden dit op een manier waarvoor enkel de woorden “pure klasse” passen. Hiervoor neem ik mijn sombrero af en buig ik diep tot onze neus begraven is in het stof van de Sierra Madre. Persoonlijk hoogtepunt was de Minutemencover Corona maar dat kan aan mij liggen. Ik ben nu eenmaal een enorme Minutemenfan.

Lamb: een zoveelste groep voor wie “ermee ophouden” synoniem is geworden voor een paar jaartjes pauze nemen. In hun geval duurde die pauze vijf jaar en voor de fans waren dat vooral barre jaren van afzien en lijden. Diezelfde fans beleefden hoogstwaarschijnlijk een hoogdag met Lambs passage op Cactus. Zelf werd ik er warm noch koud van. De drum & bass-beatjes zijn hopeloos passé en heb ik al honderd maal beter gehoord. Het jazzy contrabasspel mocht er wel zijn maar kon de zaak niet rechttrekken. Zangeres Lou Rhodes heeft een stemgeluid om kippenvel van te krijgen maar ze gebruikte het helaas om een potje te zagen. Lamb: geen spekje voor mijn bekje.

Jamie Lidell: ter vervanging van de zieke Joss Stone. Voor veel mensen was dit echter het uitgelezen moment om huiswaarts te trekken. De dag erna was immers werkendag. Toch bleef Jamie overeind. Hij bewees met verve hoe groot hij precies is geworden dankzij zijn twee laatste platen Multiply en Jim. Na een kwartier futuristische funk verliet de vierkoppige groep het podium en ging Jamie in zijn uppie aan de slag. Hij beatboxte zich te platter en samplede zichzelf tot in het oneindige. Het publiek vrat het allemaal als zoete koek. Ik hoop dat Joss Stone zich snel beter voelt en een nieuwe afspraak met mij maakt.

Het Cactusfestival stond er op indrukwekkende wijze dit jaar. Inhoudelijk viel er moeilijk een rode draad te trekken. Ook de kwaliteit kwakkelde. Sommige groepen triomfeerden, anderen gingen uitgebreid op hun bek. Helaas speelden de meeste groepen een kwartier te lang. Nu ja, dat is de aard van het beestje. Als de organisatie tegen volgend jaar komaf maakt met presentator Nic Balthazar komt alles in orde. Na De Revolutie gaat Nic Balthazar tegen de muur!