Nordic walking blues

Afgelopen weekend heeft uw held rondgedoold op de wei van Werchter om in naam van Oxfam handtekeningen te schooien voor een of ander goed doel. Beste. Truc. Ooit. Om. Aan. Emailadressen. Van. Minderjarige. Grieten. Te. Geraken. Uiteraard viel er tussendoor ook een royale portie muziek te verslinden. Het mag een wonder heten dat daar geen maagpijn, salmonella of honger van is gekomen. Come Sunday morn the first-born dead in a shoebox tied with a ribbon of red, laat de verslaggeving daar eindigen. Iedereen content.

Metro Station (main): van deze bagger heb ik genoeg meegepikt om te beseffen dat het gezelschap enorm suckt. Om precies te zijn suckt Metro Station zo hard als een zwart gat met een zware kater en een dikke tweede zit dat druk bezig is Lex Steele oraal te bevredigen. Of Mr. Marcus, daar wil ik vanaf zijn. De zanger droeg nota bene een hoofdband.

The Hickey Underworld (marquee) heerste zonder meer. Muziek om een varkensstal bij uit te mesten. Om naakt te worstelen met een Australische dwerg. Gerichter dan een helderziende messenwerper. Doeltreffender dan een bazooka. Meer volbloed dan mijn bakkes als ik mij weer eens gesneden heb bij het scheren. Enige minpunt: drummer Jimmy heeft zijn T-shirt aangehouden.

De Jeugd Van Tegenwoordig (marquee): ze gaan door tot het afgezaagd is en ik ook. De heren hadden zich voor de gelegenheid verkleed als toeristen. Bij Hollereer kwamen Tommetje Barman en Timmetje Vanhamel wat meefeesten. Niet dat ze enige surplus hebben bijgedragen maar het gebaar was alvast sympathiek. Nu heb ik wel genoeg Jeugd gezien voor de komende twee jaar.

The Mars Volta (main): nagel mij gerust aan een of ander kruis maar hier vond ik niet veel aan. Toegegeven: de ruige stukken explodeerden loeihard maar na tien minuten sloeg de verveling reeds toe. De weergoden gaven mij gelijk en ranselden middels een welgemikte regenbui iedereen weg. Achteraf hoorde ik nog net een gerommel dat even goed de donder kon zijn als de laatste drumroffels van the Mars Volta. Zal ik hen een volgende keer een volgende kans geven en mij in afwachting wat verdiepen in hun back catalogue? Vlak na het optreden vlogen de ooievaars laag dus we zouden het droog houden. Dat zijn de regels, zo werkt het.

The Black Eyed Peas (main) dachten in Brussel te zitten en begonnen er aan met Let's Get Retarded en dat was een meer dan oké openingsnummer. Ik heb hoegenaamd niets met the Black Eyed Peas maar de helft van hun singles kan ik meezingen zonder er moeite voor te doen. Mijn favoriete quotes zijn "Baby girl, you make me feel / You know you make me feel so real" en "I met a girl down at the disco / She said hey, hey, hey yeah let's go". The Black Eyed Peas zijn met andere woorden ambachtelijke popmuziek waar ik vrolijk van word. Stiekem hoop ik natuurlijk dat brein Will.i.am veertig jaar in een zandbak gaat zitten ploeteren omdat zijn Smile niet van de grond wil komen. Toegegeven: ik heb een zwak voor Fergie. The Black Eyed Peas: ze maken gewoon fun en daar zijn ze goed in. Of zoiets.

Ghinzu (marquee) begonnen veelbelovend maar werden halverwege gecastreerd door een serieuze stroompanne. Ik heb dan maar het laatste kwartier van Kaiser Chiefs meegepikt maar dat liet me relatief koud.

Nine Inch Nails (main) bezette de wei met een eigenzinnige stormram van gitaren. Waar Trent Reznor gepasseerd was, groeide achteraf geen gras meer. Onder zijn leiding zou de Wehrmacht wel getriomfeerd hebben in Moskou, Leningrad en Stalingrad. Na With Teeth ben ik Nine Inch Nails wat uit het oog verloren maar dit optreden gaaf mij enorm veel goesting om mijn schade in te halen. Postuum dan want dit was de afscheidstour. Vaart wel, Trent en levet scone.

Metallica (main): ik heb ooit gesteld dat ik naar Milk Inc. zou gaan kijken als ik er niet voor moest betalen. Deze Werchter was het ideale moment om die belofte waar te maken. Toch is het er niet van gekomen. In plaats daarvan heeft Metallica mij aangenaam verrast. Als in: ik heb mij gedurende twee uur nauwelijks verveeld. De vorige tevens eerste keer dat ik hen zag was op Werchter 2003 en toen vond ik er geen zak aan. Het grote verschil tussen toen en nu is dat ik Some Kind Of Monster heb gezien, de legendarische documentaire die Metallica ontmaskert als vier lulletjes rozenwater. Nu vond ik het best wel oké. Misschien ben ik stiekem een metalhead. Milk Inc. zal voor de volgende keer zijn, Regi. Geef mij een belletje, dan spreken we eens af. Je hebt mijn nummer?