Kontselder

Omdat drie dagen echt wel teveel van het goede zou zijn voor mijn vermoeide knoken heb ik enkel donderdag de heilige wei van Pukkelpop bezocht. Wat ik daar zag, heeft mij blij gemaakt. Wat ik daar zag heeft mij diep geraakt. Dan heb ik het niet alleen over de zon. James, het overzicht!

Amanda Blank (Dance Hall). Lange zwarte haren verborgen haar gezicht. Een leren badpak verborg haar romp. Zwarte All-Stars verborgen haar poezelige voetjes. Twee heren maakte beatjes met laptops en draaitafels maar zonder oorkleppen. Amanda zelf rapte er wat overheen. In mijn slaapkamer mag ze het gerust eens komen overdoen maar dan moet ze haar vriendin Santigold wel meebrengen.

The Twang (Main Stage). Britten met een U2-fixatie. De tweede zanger deed nauwelijks iets en op die manier had the Twang zijn eigen Bez wat ook wel een beetje cool was.

Howing Bells (Marquee). Middelmatig indierocksoepje waar een paar lekkere brokken in bovendreven. De kar van Howling Bells bleef echter niet steken in de modder dankzij de zangeres die het zaakje meer dan aardig trok. U begrijpt ongetwijfeld dat dat hele gedoe met de kar en de modder slechts een metafoor is. De regen en bijhorende modder was voor later op de dag.

James Yuill (Chateau). Een pechvogel die iets wilde doen met een akoestische gitaar en een lading elektronica. 's Mans laptop weigerde echter dienst. Wat overbleef waren broze luisterliedjes afgewisseld met pogingen om de laptop te herstarten. Humo vergeleek James Yuill met Nick Drake maar dat was echt teveel eer.

Shantel & Bucovina Club Orkestar (Marquee). Een portie feestmuziek, explosiever dan de Balkan zelf. Eerste hoogtepunt van de dag! Mocht maarschalk Tito dit nog meemaken, hij zou verrekte trots zijn.

The Galacticos (Wablief). Hasselt's finest met een hart voor Limburg! Soundchecken met Heavy Metal Drummer van Wilco én Limburg Mijn Vaderland: respect! Dit was een optreden overlopend van het spelplezier, het absurdisme en de pure pop. Dat de jongens enige volksmennerij (handjes in de lucht, met water smijten et cetera) niet vreemd was, zien we door de vingers. Eerlijk is eerlijk: in de handen van the Galacticos werd de Wablief een zweethut. De heren zelf behielden hun cool. Zelfs toen het podium bestormd werd door een meute halfnaakte jongens. Tweede hoogtepunt van de dag dankzij de trefwoorden "thuismatch" en "zegetocht"!

Asher Roth (Dance Hall). Er was ons nerdcore beloofd, we hebben gewone hiphop gekregen. Twee rappers, een DJ en een drummer zetten een puik showtje neer. Niet meer, niet minder.

Rival Schools (The Shelter). Welk punksubgenre dit weer precies is, moet u maar aan Petit vragen. Ik kan u alvast zeggen dat het retestrak en messcherp was. Hoe lang heet de Skate Stage trouwens al The Shelter en hoe lang is het al een tent?

Dizzee Rascal (Marquee). Dizzee kwam de Marquee uitkafferen alsof hij er big bux mee kon verdienen. Was waarschijnlijk ook zo. Ik ben helaas niet meer in de tent geraakt door de grote drukte. Doch van buitenaf was het evenzeer indrukwekkend. Dizzee zijn DJ had een smoelwerk alsof hij plaatjes draaide in De Ark.

Wilco (Marquee). Zes heren met propere hemdjes maar vuile manieren. Een groots optreden maar minstens een kwartier te lang. Het kwartier gitaarsolo halverwege bijvoorbeeld. Zelden iemand zien snauwen en fluisteren tegelijk als Jef Tweedy. Toen hij uiteindelijk zweeg, dienden de weergoden hem van verpletterend antwoord met een fix onweer. Après Wilco la déluge.

Surprise Act (Marquee). Er was op voorhand vanalles gefluisterd en beloofd. Zelf had ik mijn hoop gezet op een reünie van Evil Superstars, Noordkaap of T.C. Matic. Uiteindelijk is het toch Them Crooked Vultures geworden. Een supergroep met zo grote namen dat ze niet anders kan dan teleurstellen. Voor de leken en de doven: John Paul Jones, Dave Grohl en Josh Homme. De laatste keer dat Josh en Dave samen in België speelden, was op Werchter 2002 en ik heb het toen gepresteerd om op dat moment in de Marquee te kamperen. My bad. Uiteindelijk speelde het kwartet goede rock uit het straatje van Queens Of The Stone Age. De nummers hadden titels als Scumbag Blues, Gunman en War Song en zo klonken ze ook. De befaamde som der delen werd echter nergens overschreven.

Opeth (The Shelter). Zweedse metalheads die hun lawaai afwisselen met rustigere passages die soms richting classic rock gingen zodat de loeiharde dingen dubbel zo mokerhard aankwamen. Nice voor een half uur.

Faith No More (Main Stage). Niet alleen waren de gekken ontsnapt uit het gesticht ook hadden ze een paar tienduizenden volgelingen verzameld op de weide. Zelden een bende schizofrenen zo naadloos zien overschakelen van pianoballades naar trashgeweld. Zelden een bende bijna vijtigers zo zien wegbeuken. Mike Patton leek er van te genieten eindelijk nog eens rechtoe rechtaan te mogen gaan. Niet dat Faith No More opeens standaardrock maakt maar standaarder dan dit wordt het niet in Pattonland. Dit was episch, groots met de G van absurd goed, geweldadig en geschift. Zo intensief als een hoestbui van een fulltime tuberculose kettingroker. Zo brutaal als een bazookahit vanuit een helikopter op basisschool Viejool te Eksel. Zo vernietigend als een precisiebombardement op een kaartenhuisje.

My Bloody Valentine (Marquee). Een poel van geluid, een zee van lawaai die het lichaam golf per golf een beetje meer overspoelde en de ziel reinigde. Binnen dit noisefestijn zat dan nog een kwartier lang een noisefestijn kwadraat, de zogenaamde holocaust section. Hierbij mag u denken aan een voetbad van het materiaal waaruit SUNN O))) doorgaans een volledige subtropisch zwembad optrekt. Achteraf deden mijn oren pijn maar dat was de bedoeling en eigenlijk luister ik toch nooit naar wat u zegt.

Toen wilde ik naar huis want ik was doder op dan een nachtbrakende dodo dus deed ik precies dat. Campings zijn voor primitieve mensen.