You will do what looks good to you on paper

Gisteren heb ik wederom tweeëneenhalve kilometer gezwommen maar vandaag is ook lang geen slechte dag in het leven van Geert Simonis. Als was het maar omdat ik er aflevering zeventien van seizoen twee van Mixtape Madness tegenaan smijt.

Eigenlijk vraag ik toch schandalig veel van u, lieve lezer. Maar sta me toe dat ik deze reeks gewoon afmaak bij wijze van egoboost voor mijn aandachtsspanne. In ruil moet u zich niet verplicht voelen er iets van te lezen. Er volgt nog een aflevering of zeven.

Het komt er eigenlijk gewoon op neer dat ik schrijven benader als schaken. Volgens Wikipedia moet je er steeds van uitgaan dat je van elk schaakspel iets bijleert ook al krijg je voor de vijfhonderdste keer op rij op je bek van Big Nasty J..

Als mijn crap af en toe een deugdelijk tekstje oplevert, ben ik al lang tevreden. Prob is dat ik mij niet kan herinneren wanneer ik voor het laatst een deugdelijk tekstje heb geschreven. Maart 2009? Januari 2008? Augustus 2007? Oktober 2006? Op de lagere school?

Het verhaal gaat als volgt: op het optreden van Yevgueni in Het Depot kom je een leuk meisje tegen. De week nadien geeft een gemeenschappelijke vriendin met nog wat ander volk een verjaardagsfeestje. Die dag ga je met het leuke meisje naar het Interfacultair Improvisatietoernooi en daarna naar het verjaardagsfeestje. De gemeenschappelijke vriendin duw je een mixtape in de pollen bij wijze van cadeau: Adventurous Brave Crazy Dead.

De persoon in kwestie is Els, de toenmalige redactrice student van Veto, onze eigenste Leuvense Pravda. Niet alleen heeft zij Joods bloed, ook kan zij er mee lachen als ik haar uitmaak voor zioniste. Dat zijn zeldzame kwaliteiten in een vrouw, I shit you not.

Els reageerde achteraf: "Ik vind Noordkaap absolute crap maar verder ben ik fan van de mixed tape. Dank daarvoor!" Ik wees haar terecht dat haar dédain voor Noordkaap not done was waarop zij terugkwam: "Bij nader inzicht vraag ik u nederig om vergeving. Dat lied van Noordkaap wordt alsmaar beter..." Els kent haar plaats in deze wereld. Dat is een zeldzame kwaliteit in een vrouw, I shit you not.

1. Sly & The Family Stone – Underdog. Het begint als Broeder Jacob en daarna wordt het pas echt wild. (Klik!)
2. The Four Tops – Standing In The Shadows Of Love. "Didn't I treat you right, now baby didn't I?" In het Grote Boek Des Levens vindt u dit onder de H van hartverscheurend. (Klik!)
3. Wilson Picket – Everybody Needs Somebody To Love. De volgende die ik hoor verkondigen dat Everybody Needs Somebody To Love een nummer van the Blues Brothers is, snij ik het strot over. Het is een nummer van Solomon Burke, een dikke neger. Sterker nog: mijn favoriete dikke neger. Toegegeven Wilson Picket scoorde er een net iets dikkere hit mee. Vandaar dat Joliet Jake Blues het in The Blues Brothers opdraagt aan meneer Picket. Logica, bitches! (Klik!)
4. The Delfonics – Ready Or Not Here I Come (Can’t Hide From Love). Big Nasty J. vroeg zich bij het horen van dit nummer af of the Fugees ooit zelf iets hebben geschreven. Niet dus. Dit nummer kent u beter als hun Ready Or Not. (Klik!)
5. Elvis Costello & The Attractions – Man Out Of Time. De Elvis die nog leeft op zijn beschaafdst. Het lied verandert een keer of drie van gedaante en volgens mij wordt er voorzichtig geknipoogd naar Like A Rolling Stone. Dat kan aan mij liggen. (Klik!)
6. Danko Jones – Pump It Up. Fuck beschaving, aldus Danko en hij buffelt diezelfde Elvis Costello stevig in de anus zonder enige vorm van glijmiddel. (Klik!)
7. Hulk Featuring Jesse Hughes – Gimme Some Skin. Geiler dan dit wordt de combi gitaar, bas, drum en stem niet. Hulk heet tegenwoordig Hulkk omdat Hollywood moeilijk deed. Picture that! There's something in the air in Hollywood. The sun is shining like you knew it would.
8. The White Stripes – Black Math. Zwarte magie is spooky. Zwarte wiskunde is spooky kwadraat. (Klik!)
9. Leonard Cohen – Famous Blue Raincoat. "If you ever come by here, for Jane or for me / Your enemy is sleeping, and his woman is free." Niemand schrijft brieven gelijk Lenny Cohen. (Klik!)
10. The Blue Nile – Let’s Go Out Tonight. Popmuziek dansend op het slappe koord tussen perfectie en gladheid. Het doet mij soms ook denken aan triphop op zijn ongevaarlijkst. Vooral heel erg mooi, aight? Ik wil daar nog aan toevoegen dat blauw een kleur is en geen lustobject. (Klik!)
11. Noordkaap – Soms Schrik. Ik ken het ook maar omdat Monza het op zijn recente theatertour van stal heeft gehaald. IJzersterk dat wel.
12. Nick Cave & The Bad Seeds – Something’s Gotten Hold Of My Heart. Misschien wel het allereerste teken dat er in Nick Cave meer school dan enkel een bokkerijder en een wildeman. (Klik!)
13. Lou Reed – Caroline Says I. Denk aan een vrolijke straat in Berlijn. De enige vrolijke straat in Berlijn. Geniet ervan maar weet dat de rest van Berlijn bestaat uit een hel van kommer en kwel. (Klik!)
14. The Nerves – Hanging On The Telephone. Vroeger, kinders, toen er nog geen GSM's waren, moesten wij bellen met de telefoon. Dat was een heel gedoe. Want als de persoon naar wie je belde niet thuis was dan had je voor niets gebeld. Ik kan niet zeggen dat ik ongeschonden uit de jaren negentig ben gekomen. (Klik!)
15. Peter & The Test Tube Babies – Banned From The Pubs. 't Zal u maar overkomen op een dorstige dag als vandaag. (Klik!)
16. Just Brothers – Sliced Tomatoes. Also known as dat nummer dat Fatboy Slim heeft geript voor zijn Rockafeller Skank. Ik kende dit al voor het Rock Ahoy kwam. U moet mij geloven. Anders heb ik geen reden meer om te leven. (Klik!)
17. Buraka Som Sistema – Sound Of Kuduro. Het was een feestje in Het Depot. Ik heb ze niet gezien op Pukkelpop maar dat kan niet anders dan ook een feestje geweest zijn. (Klik!)

Op deze manier verkruimelt het koekje tot nietige maar daarom niet minder lekkere brokjes.