Boulet with butterfly wings

In deze voorlaatste - eindelijk, ik weet het, nog even doorbijten - aflevering van seizoen twee van Mixtape Madness buigen we ons over Betse. Betse is een Antwerpenarin van het type loud and proud. De enige vrouw die ik ken die andere vrouwen kan aanspreken met "foef" zonder gelyncht te worden. Begin augustus ofzo was Betse jarig en gaf ze een barbecue. Ik gaf haar 63000 Years In Prison. Dat is lang. Deze handleiding is zo vrijblijvend als een huwelijk.

1. Gerry & the Pacemakers – How Do You Do It? Iets zegt me dat dit geen retorische vraag is. Merseybeat uit de racepaardenstal van Beatlesmanager annex queer Jew Brian Epstein. Er bestaat nauwelijks popmuziek onschuldiger dan dit. Er is iets meer kans dat er popmuziek bestaat vrolijker dan dit maar erg hard zou ik er toch niet op hopen. (Klik!)
2. The Crystals – He Hit Me (And It Felt Like A Kiss). Nooit heeft huiselijk geweld zo mooi geklonken. Concrete aanleiding was Locomotion-zangeres Little Eva, die wel eens tegen de vuist van haar vriendje aanliep. Hole heeft He Hit Me gecoverd op hun MTV Unplugged maar ik heb geen idee of dat een voor- of een nadeel is. (Klik!)
3. Booker T. & the MG’s – Twist And Shout. De koning van het orgel en zijn kornuiten willen de dansvloer op. Toen de single Green Onions per ongeluk een hit werd, moest uiteraard een LP volgen, die ook al Green Onions werd gedoopt. Naast wat eigen materiaal stond daar een aardige greep covers op. I Got A Woman van Ray Charles bijvoorbeeld maar dus ook Twist And Shout van the Top Notes. Christoph heeft Green Onions als ringtone. Elke keer hij gebeld wordt, vind ik het jammer dat hij moet opnemen. (Klik!)
4. The Fatback Band – King Tim III (Personality Jock). Één van de vele nummers die in aanmerking komen als startschot van de hiphop. Rapper’s Delight van the Sugarhill Gang verscheen een paar weken later maar gaat doorgaans toch met de eer lopen. The Fatback Band was namelijk een funkgroep die bij wijze van B-kantje eens rap deed. The Sugarhill Gang was wel degelijk een rapgroep. Ik kies geen kant in de hele discussie maar ik verzeker u dat dit funky is. (Klik!)
5. De La Soul – A Little Bit Of Soap (Interlude). Het gezelschap leent een flard Stand By Me om u duidelijk te maken dat u drie uur in de wind meurt naar rotte vis en dat de oplossing schuilt in dat brokje zeep dat al drie jaar ongebruikt op uw lavabo ligt. Ik zou het niet persoonlijk opnemen als ik u was. (Klik!)
6. Beastie Boys – Three MC’s And One DJ. De drie musketiers gaan in discussie met Mix Master Mike maar moeten het onderspit delven. Soms zijn er gewoon van die dagen. (Klik!)
7. Mo & Grazz – Stop It Grazz. Zangeres Mo maakt ruzie met DJ annex hubbie Grazz, voluit DJ Grazzhoppa. Sterk stukje method acting met hij als koppige man en zij als nagging wife. Juist gelijk het echte leven!
8. DJ Shadow – Why Hiphop Sucks In ’96. In 1996 verschenen hiphopplaten als Reasonable Doubt van Jay-Z, Get Up And Dance van Quad City DJ’s, It Was Written van Nas, Beats, Rhymes And Life van A Tribe Called Quest, Young, Rich & Dangerous van Kriss Kross, The Score van the Fugees, ATLiens van OutKast, Illadelph Halflife van the Roots, Soul On Ice van Ras Kass, Bow Down van Westside Connection, Ironman van Ghostface Killah, Infinite van Eminem, Tha Doggfather van Snoop Doggy Dogg, All Eyez On Me van 2pac én The Don Killuminati: The 7 Day Theory van zijn alter ego Makaveli, Off Parole van Rappin’ 4-Tay, The Coming van Busta Rhymes, Dr. Octagonecologyst van Dr. Octagon en last but not least Endtroducing.…. van DJ Shadow. Ik ken te weinig van hiphop om te weten of dat 1996 tot een goed of een slecht jaar maakt maar ik geloof DJ Shadow op zijn woord. Anderzijds: de eerste demo’s van Big Nasty J. verschenen ook in 1996 en die zijn fucking dope. Word. (Klik!)
9. Mochipet – Why Hiphop Doesn’t Suck in 2012 Core. Got a feeling 2012 is going to be a good year, especially if you and me see it in together. Tenzij die bijgelovige Maya’s toch gelijk hadden. Hout vasthouden.
10. Napoleon XIV – They’re Coming To Take Me Away, Ha-Haaa! Het zou mij niet verbazen als ik over enkele jaren een zenuwinzinking krijg en op vakantie mag in Kortenberg. In de speelfilm dan wel documentaire over mijn leven mag die passage soundtrackgewijs ondersteund worden door dit lied. (Klik!)
11. Salim Seghers – Koningin Van De Nacht. Salim Seghers is een soort Noord-Limburgse John Terra en Koningin Van De Nacht was zijn grootste hit. In het ware leven heet Salim Seghers Jos Aerts en gaf hij les op de lagere school van Wijchmaal alwaar ik zes jaar mijn broer heb versleten. Meester Jos gaf het eerste jaar en heeft mij alzo leren lezen en schrijven. So weed u meteen waarom ik geen van bijdu diesieplienus deftig ondur du knie hep. (Klik!)
12. David Bowie – Kooks. David op zijn frivoolst. Een soort slaapliedje voor zijn pasgeboren zoontje Zowie Bowie. Met zo’n naam zou ik ook een slaapliedje nodig hebben. (Klik!)
13. Sandie Shaw – Hand In Glove. There’s no business like Shaw business! Sandie won in 1967 als eerste Britse artiest het Eurovisiesongfestival met Puppet On A String. In 1984 maakte ze een comeback met deze Smithscover. Ze wordt er zelfs op begeleid door the Smiths minus Morrissey. Hij en Johnny Marr waren grote, grote fans. Sandies Heaven Knows I’m Missing Him Now inspireerde hun Heaven Knows I’m Miserable Now. (Klik!)
14. Hüsker Dü – Never Talking To You Again. “There are things that I’d like to say / But I’m never talking to you again / There’s things I’d like to phrase some way / But I’m never talking to you again.” Explosieve eerlijkheid van een van de weinige powertrio’s die dat epitethon ornans werkelijk waarmaken. Het mag u niet verbazen dat Hüsker Dü ten onder ging aan botsende ego’s, drugs en homoseksualiteit. (Klik!)
15. Gang Of Four – Anthrax. Britse punkfunk (of was het nu funkpunk?) van de eerste generatie. Met baslijnen droger dan de Sahara op een warme dag. Met baslijnen droger dan de wafels van de zus van mijn mokkel. Met baslijnen droger dan de humor van Adriaan Van den Hoof. Gitarist Andy Gill produceerde de eerste plaat van de Red Hot Chili Peppers maar dat was niet zo’n succes. (Klik!)
16. Peter Pan Speedrock - Heatseeker. Nederlandse snelheidsduivels declameren hun geloofsbelijdenis op een kleine twee minuten. Bekeer u voor het te laat is. (Klik!)
17. Rene SG – Fuck This Shit. Zie achttien. (Klik!)
18. Rene SG – Fucked Up Shit. Oorzaak en gevolg volgens deze Nederlandse minimalisten. Goed opletten want het is voorbij voor u er erg in heeft.
    
19. Eddie Cochran – Three Steps To Heaven. De rebel die we allemaal kennen van Summertime Blues zet eens een ander, gevoeliger petje op. Juist gelijk de Dalai Lama wijst hij ons de weg naar een gelukkig leven. Die drie stappen hebben als ik goed heb geluisterd iets te maken met grietjes scoren. Twee maanden voor dit een nummer één was in Engeland verongelukte Eddie. Hij kon dus voor eens en voor altijd bevestigen dan wel ontkennen of de hemel slechts drie stappen verwijderd is. Eddie vertikte het echter ons iets te laten weten. Hij was misschien in de hel terecht gekomen. Het zou me niet verbazen. (Klik!)
20. Wanda Jackson Featuring Dave Alvin – Rockabilly Fever. Rockabillychick van het eerste uur heft het allemaal overleefd en geeft geschiedenisles. Neem nota’s, volgende week is het overhoring. Het nummer is geschreven door Carl Perkins, de zangeres is genaaid door Elvis Presley. (Klik!)
21. The Reverend Horton Heat – Bales Of Cocaine. Het jaar is tweeduizend, ik ben vijftien en ik ga voor het eerst naar Pukkelpop. Ik heb geen idee waar ik mee bezig ben. Dat jaar heb ik vooral veel rondgedoold. Alzo ben ik toevallig bij de preek van the Reverend Horton Heat beland. Fucking blew my mind. Sinds die dag ben ik een gelovige. (Klik!)
22. Speedball Jr – Inferno. Woest staaltje surfrock uit Gent met een verdacht flardje product placement.
23. Henri Salvador – Jazz Mediterranée. Dit is vooral geen jazz, wel Frans chanson dat de zomer met zich meebrengt. Zo loom als een middagdutje op zondag. Zo loom als de Sahara op een warme dag. Zo loom als de zus van mijn mokkel. Zo loom als Adriaan Van den Hoof. (Klik!)

Horen is geloven, geloof me.

Laat ik dit gezever besluiten met een paar wijze woorden uit het oeuvre van de apostel Dré Steemans alias Felice: "Ik heb dat uniform nooit graag aangehad: ik haatte die twee uurtjes lichamelijke opvoeding per week. Maar willen of niet, het moest. De witte T-shirts konden er nog door, maar die broekjes pasten van geen kanten. Ze hadden veel te brede pijpen. Ik had spillebeentjes en er was maar één maat. Reclameren had dus niet eens zin."

Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen, Dré.