zondag 20 september 2009

Homeless tasteless priceless

Zaterdagmiddag had ik rijles en probeerde ik niet te botsen. Zaterdagavond ben ik De Grote Boze Geldwolf Sabam gaan rammen in de Blauwe Kater. 't Kan verkeren. Tussenin had ik een busrit zo weird dat zelfs David Lynch er onpasselijk van zou geworden zijn.
Een man voor me leek op een typetje van Kees van Kooten. De vrouw die bij hem was, sprak gebarentaal. Het meisje voor me likte veel te omzichtig aan een zure bom en had littekens op haar linkerpols die mij het ergste deden vermoeden.
Maar Ram Sabam dus. Waar ik eens bekomen van de busrit met Mokkel naartoe ben gegaan als was ik Indiana Jones voor die fatale vierde film.
Give Us Your Money. Slechts de laatste twee nummers van gezien. Het zou met andere woorden behoorlijk oneerlijk zijn hen daarop af te rekenen.
Grey Like Masquerade. Was ik een zestienjarig meisje, ik zou hier zot van zijn. Was ik een zestienjarig meisje, ik zou de hele dag naakt naar mezelf staren in de spiegel. En dat dan filmen. En dat dan verkopen op de Turkenmarkt van Heusden. En met de opbrengst de Joepie gaan kopen.
Midway Home. Fransozen en zonder enige twijfel de vreemde eend in de bijt. Het begon als crappy punk in de klassieke opstelling van drum, bas en twee gitaren. Iedereen buiten de drummer zong af en toe. Doordat de heren niet goed konden zingen en spelen tegelijk rammelde het dat het goot. Na een drietal nummers kwam er echter een zanger bij en werden de kaarten herverdeeld. De muzikanten konden gewoon focussen op hun spel en alles werd strakker. De zanger leek op een veertienjarige Jack Black en hoorde eerder thuis in crappy metal dan in crappy punk. Maar hij had een aardig stel stembanden. Net toen ik sympathie begon te krijgen voor Midway Home eindigden ze met een übercrappy cover van I Kissed A Girl. Ze verpakten het als een opgstoken middelvinger naar Sabam maar het schaap was al verdronken met het badwater. Ik heb ooit eens een meisje gekust en ik was daar eigenlijk best wel content van.
Billy The Kill. Dit gezelschap was veel beter dan ik mij herinnerde van de vorige keer. De zanger was van een nerdy quasi-gay geëvolueerd naar een extroverte quasi-gay. De classic rock-leadgitarist had duidelijk meer invloed gekregen en dat juich ik alleen maar toe. Zij het uiteraard om de foute redenen. Dit was een schot door mijn hart en het was hun schuld. Billy The Kill bezorgt liefde een foute naam.
Exit On The Left. Mijn favoriete band zal dit kwartet nooit worden maar de wereld mogen ze van mij gerust overnemen. Gitarist Ed droeg een T-shirt van de Teenage Mutant Ninja Turtles. Beter dan dit wordt het leven niet.
Campus. Een groep waarnaar ik heel, heel, heel benieuwd was. Waarschijnlijk de enige punkgroep ooit die gehyped werd door Het Belang Van Limburg. Die gazet had Campus gevolgd in de voorbereidingen naar hun Pukkelpoppassage. Ik hoorde goede hardcore met stevige wortels in het heden. Zeer toppie gitaarwerk. De zanger kon een aardige stukje brullen maar zijn bos krullen en bijhorende schattigheid zou hem nog wel eens parten kunnen gaan spelen.
Volgende week: Ram Animo! U komt toch ook?

Labels: , ,

2 Comments:

Blogger Geert S. Simonis said...

Oh ja, die classic rock-kerel van Billy The Kill heeft gitaar gespeeld met zijn tanden! Of zijn tong! Dat kon ik niet goed zien. In ieder geval met zijn mond!

september 21, 2009 12:33 p.m.  
Blogger Phumazz said...

Die kerel heeft ooit nog eens een demo van Floppy Fluppin's opgenomen. Bij mij ben je aan het juiste adres voor nutteloze weetjes!

september 21, 2009 9:38 p.m.  

Een reactie posten

<< Home