zondag 27 september 2009

Touch me, I'm sick of you

Zo overdreven lang heb ik ook niet getreurd om mijn gebuisde rijexamen. Wat kwam er eerst? De muziek of de miserie? Wel, misschien verzacht de muziek de miserie. Met die theorie in het achterhoofd ben ik vrijdag richting Aarschot getrokken voor Funtimefestival 2009. Op dat moment had ik al een dagje Bobbejaanland achter de kiezen dankzij Ine Benzine. Bovendien had ik vrijdag on my mind.
Carneia had een mix tussen postrock en stoner bij onder aanvoering van een soort halve Eddie Vedder. Het stond mij wel aan maar ik heb enkel het laatste nummer gezien. Volgende keer krijgen ze meer van mijn tijd. Iemand vergeleek Carneia met Tool maar Tool moet ik ook nog altijd eens uitchecken.
Black Heart Rebellion bracht epische punk uit de tweeëntwintigste eeuw met veel onverwachte wendingen en onverwacht veel subtiele shizzle. Als Black Heart Rebellion een attractie van Bobbejaanland was, dan zou dat de Speedy Bob zijn.
PN was een band waar ik heel benieuwd naar was. Homer, die verpletterende punktank waar ik maar geen genoeg van krijg, is destijds op gericht als nevenproject van de zanger en gitarist van PN. Maar ik had zelf PN nog nooit te zien of te horen gekregen. Ik was aangenaam verrast, laat ik dat alvast zeggen. PN marcheerde logger dan Homer met meer klemtoon op textuur dan op snelheid. Het resultaat was mysterieus en extatisch maar ook wild en gevaarlijk. Als PN een attractie van Bobbejaanland was, dan zou dat de Indiana River zijn.
Tomàn was een beetje de vreemde eend in de bijt. Marsmuziek voor ruimtewezens. Strijdliederen voor pacifisten. Jazz voor progrockers. Plus daarbovenop een geheel wilde show onder leiding van de manische drummer. Als Tomàn een attractie van Bobbejaanland was, dan zou dat de Evolution zijn, de vroegere Revolution.
Circle besloot de avond, een eenmalige reünie van een le-gen-da-ri-sche hardcoreband. Enfin, dat van dat legendarische heb ik mij ook maar laten vertellen. Pertang, bij het doorzoeken van de archieven van Geert S. Simonis, bleek dat ik de heren nog ooit geïnterviewd heb voor het magazine van jeugdhuis 't Paenhuys in Hoegaarden. Don't ask. Het optreden zelf was hardcore zoals ik mij hardcore voorstel: snel, strak, hard en zeker niet te lang. Ik werd niet teleurgesteld en ik heb mij ook niet verveeld. Als Circle een attractie van Bobbejaanland was, dan zou dat de Typhoon zijn.
Laat ik dit gezever besluiten met een paar wijze woorden uit het oeuvre van de apostel Dré Steemans alias Felice: "Met de Witte heb ik één keer iets uitgespookt in het schoenenkot naast de kapel. Een paar minuutjes maar. In 1967, toen we al in de vijfde zaten. 'Gij durft niet,' had de Witte gelachen. Echt veel stelde het niet voor. Gewoon rechtstaand snel even gekeken en vergeleken, bij elkaar eens gevoeld en geknepen en 'om ter snels klaarkomen'. Wat me wel is bijgebleven, is de kleur van het haar op fluit (sic) van de Witte. Dat was vanonder even wit als vanboven. Een spierwitte albinofluit. De Witte was trouwens eerst geweest, natuurlijk. De Witte was rap in alles."
Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen, Dré.

Labels: , ,

1 Comments:

Blogger Daniël Mandelbaum said...

Het was de tweede reünie van Circle. In juni hebben deze helden van de Belgische underground — waar imago nog niets betekende, zoals SOIA het toen correct had geponeerd — zich al eens herenigd in hun vroegere thuisbasis, Landen.

oktober 10, 2009 3:24 p.m.  

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home