Badly drawn boy george michael jackson browne

Ik geloof in een rivier die stroomt van de zee naar de bergen. Ik vraag van poëzie niet meer dan die rivier in kaart te brengen. Maar de kranten willen het anders. De kranten willen een recensie van Boest, dus schrijf ik die. Zo ben ik, mensenvriend, wereldverbeteraar, poëzieminnaar.

Boest is een vlag die meer ladingen dekt dan GW random bitches. Het is een gedichtenbundel met verzen van groten der aarde zoals daar zijn Christophe Vekeman en Mauro Pawlowski. Het is ook een LP waarop diezelfde groten der aarde hun verzen voorlezen en diezelfde Mauro Pawlowski de boel remixt. Een LP lieve kindjes, is wat uw papa gebruikte om naar muziek te luisteren in de duistere Middeleeuwen toen de CD nog niet bestond.

Last but not least is Boest ook een theatershow waarin de dichters alles live voorlezen. De show ging afgelopen zondag in première bij 30CC en ik was parater dan een crack whore aan een abortuskliniek, kwijlend als een weerwolf in een slagerij.

Het podium was stijlvol aangekleed met discobollen en rode fluwelen gordijnen. Denk aan een nachtclubscène in een James Bond-film geregisseerd door David Lynch. DJ van dienst, Carlo Andriani, pimpte de sfeer met funky shizzle en stijlvolle easy listening.

Met uw permissie, lieve lezer, ga ik niet elke dichter overlopen, op de rooster leggen en evalueren. Niet alleen zou dat voor mij te veel werk zijn, ook zou het voor u lastiger zijn om te lezen. Ik ben nu eenmaal gemakzuchtig in het diepst van onze gedachten.

Antoine Boute was het hoogtepunt van de avond. Daarover is elke mogelijke discussie a priori overbodig. De man ontleedde de Nederlandse taal tot er enkel nog klanken overbleven. Het resultaat was een verpletterende wervelwind van dadaïstisch geweld. Een bende bejaarden twee rijen achter ons onderging het met een what the fuck?-gelaatsuitdrukking van Pascal Smetsiaanse proporties.

Op een waardige tweede plaats komt Andy Fierens. De man ziet eruit als een dokwerker die de dagen aftelt die hem scheiden van zijn pensioen maar een aardig gedichtje schrijven kan hij wel. Sta me toe kort te citeren: "angst beheerst mijn leven / zo durfde ik mijn kind niet te zeggen dat mijn vader was gestorven / dus stuurde ik een zingend telegram naar school." U begrijpt dat ik fan ben voor de rest van mijn leven.

Mijn derde favoriet was misschien nog wel de meest bevreemdende van de avond. Jess De Gruyter zat op een stoel met zijn rug naar het publiek. Ondertussen liep een geluidsopname van zijn gedichten. Noem het postmodern, noem het reflectief, noem het meta, noem het Arthur: ik geef er geen vliegende eend om, ik vond het behoorlijk geweldig.

De eervolle vermelding, ten slotte, gaat naar de eerder vermelde Christophe Vekeman. Ontdaan van zijn karakteristieke hanenkamkuif liet hij de Nederlandse taal bruisen als een aspirientje in een glas water. Boest doorkruist de komende maand Vlaanderen en Nederland. U heeft geen enkele reden om het spoor niet te volgen.