Blondje rechterhoek?

De man die mijn leven heeft ontworpen, heeft de zon uit mijn hart gestolen. Als ik dit nog veel langer tolereer, zullen zijn kinderen het volgende slachtoffer zijn. De triestheid blijft duren, alles moet weg. Een pijnloze zelfmoord bij de gratie Gods. Een tsunami, een lege brommer, een deur naar de rivier.

Tot zover deze niet ter zake doende inleiding. Er is een stukje Brussel waar ik mijn onschuld en mijn hart ben kwijtgeraakt. Er is een stukje Brussel met een basiliek. In dat stukje Brussel staat een café waar ik vroeg vaak kwam. Er draaiden altijd de platen, die ik het liefste wilde horen. Steeds dezelfde liedjes maar ze klonken elke keer beter dan ooit tevoren.

Woensdag heb ik for old time's sake een paar pintjes gedronken in dat café. Dat had ik beter niet gedaan. Ik was in Brussel voor een historisch onderzoek en een optreden. Het optreden was Health in de AB. Health, sinds hun Pukkelpoppassage een net iets te populaire groep voor ons, elitaire muzieksnobs.

Maar ik toch naar de AB met professor Rötelflöt en gewaardeerd popkenner Klaasman R. Klaasman en ik met een ticket, de professor vooralsnog zonder. Dus moest hij als een hippie een ticket afbedelen. Het is hem nog geslaagd ook.

Pictureplane deed het voorprogramma. De man had zijn keyboard met aluminiumfolie bekleed en liet daar wat electrobeats uit knallen, waar hij overheen lulde. Denk aan breakcore op valium. Goed voor één keer.

Health zelf maakte meer herrie dan een bulldozer in het midden van de nacht. Alsof een death metalband My Bloody Valentine had gekaapt. Ze speelden nauwelijks een half uur maar op de een of andere manier was dat ook wel gepast voor dit soort muziek. Na een bis van twee nummers was het publiek nog niet tevreden en kwamen de heren terug voor tien seconden herrie: nice!

Achteraf zijn de professor en ik iets gaan drinken in een rustig tof cafeetje zo. Met een bar en alles. En je kon daar iets drinken ook als je dorst had. Reken maar dat we dorst hadden.

Laat ik dit gezever besluiten met een paar wijze woorden uit het oeuvre van de apostel Dré Steemans alias Felice: "Ik heb me dikwijls afgevraagd of de paters nu al dan niet een lange broek onder dat ding droegen.Of tenminste lange zwarte beenkousen, zoals mijn zussen. Ik ben het nooit te weten gekomen. Onder hun rokken kijken, mocht niet en lukte niet, zelf niet als ze voor je de trap op liepen. Zelf pater Moermans, die toch een beetje wuft was, is nooit elegant, met de benen gekruist en met een lichtjes opgetrokken soutane bovenop zijn lessenaar gaan zitten. Het is een zwart gat gebleven, een onopgelost mysterie."

Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen, Dré.